Opzichter*** *** *** *** Tijdlijnen. Timelines.

Spelletjes.

Oorspronkelijk: 2003.

Een jaar was verstreken sinds de 'Arrow' een nieuw thuis had gevonden op de maan. Bemanning en passagiers pasten zich langzaam aan aan hun nieuwe thuis en voelden zich voor het eerst sinds vele jaren comfortabel genoeg om zich te ontspannen. Een aantal van hen had ervoor gekozen elders in het heelal een nieuwe woonplaats te zoeken maar de oorspronkelijke bemanningsleden en een groot aantal van de bruiden van Kegarson waren gebleven.
Ondanks dat ze gasten van het Sterren Imperium Zaaris waren hadden ze ervoor gekozen een eigen tijdrekening te kiezen. Stolk had het jaar dat hun odyssee begon uitgeroepen tot jaar n van 'Arrow', zodat ze nu zich bevonden in het jaar zeventien.

Professor Balthasar Vance zat achter zijn bureau en bestudeerde enkele schema's van hyperruimte aandrijvingen die Reighan Anorn hem gegeven had. Fascinerend materiaal! De wetenschapper in hem was in de wolken en hij wenste dat hij erbij had kunnen zijn toen ze dit allemaal hadden ontworpen. Hijzelf was er zo dichtbij geweest met de aanpassingen die hij aan de aandrijving van de 'Arrow' had moeten maken met behulp van de bemanning.
Hij schonk voor zichzelf wat koffie in en nam wat suiker. Hij proefde en dacht even dat hij de suiker vergeten was. Weer gooide hij een klontje erin. Hij haalde het kopje naar zijn mond en nipte voorzichtig. Nog steeds te bitter! Hij had vast vergeten er een klontje in te doen. Hij was toch zo verstrooid de laatste tijd. Hij gooide een klontje in zijn koffie en proefde nogmaals. Meteen spuugde hij de koffie terug. Veel te zoet! Hij wreef over zijn slapen toen hij een lichte pijn in zijn hoofd voelde.

Na een klop op de deur kwam zijn dochter Victoria binnen. Ze gniffelde een beetje toen ze haar vader de koffie zag weggooien. "Smaakt het niet pap?" vroeg ze plagend.
De professor bromde iets onverstaanbaars en zei: "Hallo Vicky! Leuk dat je weer eens langs komt. Hoe is het met het leven?" Zijn dochter antwoordde: "O, zijn gangetje. Mijn man en ik zijn bezig ons appartement opnieuw in te richten. Joe heeft zo zijn eigen mening over bepaalde zaken, maar ik heb natuurlijk de superieure smaak. Van jou en mam gerfd natuurlijk. Ik kwam even langs om te zien hoe het met je was pap. Ik voel me een beetje schuldig omdat ik de laatste drie maanden zo intensief met Joe bezig ben geweest. En daarvoor waren er zelfs momenten bij waarop ik dacht dat ik nooit in staat zou zijn om hem van Angelina en Linda te stelen Maar ik heb uiteindelijk gewonnen."
Haar vader keek haar fronsend aan: "Hmm, ik weet nog steeds niet hoe ik daarover moet denken meisje. Ik moet toegeven dat de interpersoonlijke relaties in dit tijdperk niet zo zijn zoals in mijn tijd toen huwelijkse trouw nog een groot goed was, maar wat jij deed… Ik weet niet of ik toe ben aan een 'brave new world'. Dat is toch een brug te ver voor mij."
Vicky glimlachte en zei: "En toch gaat het daar naar toe pa! Een echte 'brave new world'. Maar dan zonder die drugs en dat maffe lied. Iedereen is er voor iedereen en de ouderwetse huwelijken zijn sterk in de minderheid hier. Je hebt jou en mam, kapitein Stolk en Kathleen, en dan houd het ver op. O ja! Ik vergeet Jules en Conny. Die gedragen zich ook nog alsof ze de enigen zijn voor elkaar. Behoorlijk deprimerend hoor! Jules is zo leuk dat ik van hem eigenlijk wel mijn tweede man had willen maken. Maar je kunt niet alles krijgen toch?"
Balthasar Vance gromde en zei: "Laat hen toch Vicky! Zo hebben we jou toch niet opgevoed?" Zijn dochter haalde haar schouders op en zei: "Ik heb ook een eigen wil en een eigen persoonlijkheid. En een prachtige nieuwe gave." Haar vader vroeg bezorgd: "Heb je nog hoofdpijn kind? Met die telepathie moet je voorzichtig zijn. Je weet niet waartoe je in staat bent en…"
Vicky rolde met haar ogen en zei: "Je klinkt als Reighan Anorn pap! Die zegt ook altijd dat ik voorzichtig moet zijn. Maar ik kan u verzekeren dat ik alles onder controle heb." Ze stak haar hand op en zei: "Ik zie dat je nog altijd dezelfde oude gezonde brompot bent pap. Ik ga maar weer. Doeg!" En ze verliet zijn studeerkamer.
De professor schudde zijn hoofd. Hij maakte zich zorgen over haar. In haar pubertijd had ze zich juist zo voorbeeldig gedragen als een volmaakte dochter. Hij hoopte vurig dat ze nu niet nu ze eenentwintig was probeerde die 'schade' in te halen. Ergens vreesde hij het ergste. Haar uitspraken, haar uitdagende kleding, de manier waarop ze haar man aan de haak had geslagen.

Kapitein Stolk kwam de ziekenboeg van de 'Arrow' binnen en vroeg: "Dokter, waarom wilde u mij spreken?" White kwam van achter zijn bureau vandaan en zei: "Ik heb iets vreemds geconstateerd Van. De laatste maanden hebben diverse mensen bij mij geklaagd over hoofdpijn en verstrooidheid. Het begint epidemische vormen aan te nemen. Daarom wil ik wat vroeger dan gepland de hele bemanning onderzoeken om te zien of ik niets abnormaals kan ontdekken. Misschien is het een soort milieu factor hier op de maanbasis die dit veroorzaakt." Stolk knikte en zei: "Goed dokter. Stel een schema op en begin mensen op te roepen. Iedere bewoner van onze kleine kolonie is beschikbaar?" De dokter schudde zijn hoofd. "Nee kapitein, afgezien van onze vroegere bewoners die nu elders wonen en daar ook onderzocht zullen worden hebben we momenteel nog een verkenningsteam op Aarde onder leiding van Reighan Anorn en Conny Van Vogt. Ze doen daar routinematig onderzoek in het kader van Anorn's opzichterstaken. Ze zullen over achtenveertig uur terug zijn, maar ik zal hen al vast op de hoogte stellen." Stolk knikte tevreden en zei: "Goed Jack. Begin maar met mij."

Intussen waren op Aarde Reighan Anorn, Conny Van Vogt en Charles Kepler bezig om de plantgroei in de tropische jungle van de Sahara te controleren. De bioloog Kepler was in zijn nopjes toen hij constateerde dat er duizenden nieuwe soorten aanwezig waren. En ze floreerden gewoon! De schade die de zonnesonde van Ner had aangericht was hersteld en de natuur op Aarde ging gewoon weer haar gang.
Reighan Anorn en Conny Van Vogt waren intussen bezig met onderzoek naar de atmosfeer en de geologie. Ook zij waren heel tevreden over hetgeen zij waarnamen.
Af en toe wierp Reighan Anorn een steelse blik in de richting van Conny. Heel subtiel strekte hij zijn telepathische krachten uit en begon haar te benvloeden. Conny voelde dat ze het warm kreeg en maakte haar kleding wat losser zodat haar lichaam wat kon afkoelen. De warme zwoele lucht beroerde nu echter haar huid en maakte het nog erger.
Tegen haar kompanen zei ze: "Ik moet even wat verkoeling zoeken jongens. Daar verder op is een kleine waterval en een beekje. Nu niet stiekem gaan kijken hoor! Alleen mijn Jules mag mij zo zien." Reighan en Charles knikten braaf naar haar en ze vertrok.

Reighan Anorn glimlachte en terwijl hij deed alsof hij verder ging met zijn werk strekte hij zijn geest verder uit en nam telepathisch bezit van het lichaam van een klein aapje dat zich van tak tot tak slingerde. Snel was het diertje bij de badende Conny en Reighan bewonderde haar schoonheid. Zijn volgende stap zou zijn om haar geest zo te benvloeden dat ze…
Reighan Anorn kreeg plotseling een stekende hoofdpijn. Waar was hij mee bezig? Hij was een fatsoenlijk man en nu was hij bezig om misbruik te maken van een getrouwde vrouw! Iets had hem benvloed, en het waren niet zijn lustgevoelens ten opzichte van Conny geweest. Een onbekende macht had bezit genomen van zijn geest en zijn remmingen weggenomen. Maar wie? Welke telepaat was sterk genoeg om… Victoria Vance? Nee, dat was onmogelijk. Vicky was nog op de maan en het leek hem toch een fatsoenlijk meisje. Maar wat zou het motief geweest kunnen zijn om te proberen een affaire te kweken tussen hem en mevrouw Van Vogt? Misschien toch Vicky? De pijn werd erger en Reighan Anorn zakte in elkaar. Kepler schrok toen hij het zag en riep Conny terug. Mevrouw Van Vogt kwam volledig fatsoenlijk aangekleed weer bij haar kameraden en keek bezorgd naar Reighan.

"Wat is er gebeurd?" vroeg ze. Reighan keek naar haar op met een wazige blik en antwoordde: "Ik heb geen flauw idee. Er was iets dat ik wilde vertellen, maar… Ik weet het niet meer." Hij vermande zich en stond op. "Laten we maar verder gaan met ons werk."
Hij kon toch niet nalaten op te merken hoe goed mevrouw Van Vogt er uitzag. Water droop nog van haar af en haar doorweekte uniform maakte hetgeen daaronder zat subtiel zichtbaar. Heel mooi allemaal. Hij schudde zijn hoofd. Nee! Dat zou nooit gebeuren. Conny zag niets in hem. Conny was met Jules getrouwd en hijzelf was niet eens verliefd op Conny maar op een vrouw genaamd Aurora! Waanzin gewoon. Wat was er nu gebeurd? Hij wist het echt niet meer. Ze moesten echt aan het werk nu. Over vierentwintig uur zouden ze weer teruggaan naar de maan.

Op de maan opende Vicky Vance gefrustreerd haar ogen. Er was niets voorgevallen tussen Reighan en Conny. Niets dat haar huwelijk met Jules in gevaar had kunnen brengen. Ze moest maar op een andere manier vertier zoeken.
Boos stond ze op uit de lotushouding waarin ze op de vloer van haar appartement had gezeten. Haar man Joe Nash had momenteel dienst dus met hem kon ze momenteel niet spelen.
Via de intercom kreeg ze een oproep van de ziekenboeg van de 'Arrow'. Janice Waters, de hoofdverpleegkundige, zei: "Attentie, de medische staf organiseert een grootschalig onderzoek naar de medische klachten van de laatste tijd. Diana Peel en ik zullen u n voor n oproepen om medisch gekeurd te worden. Vervolgens zal in bepaalde gevallen dokter White, au…" Janice hield even op met spreken en drukte haar handen tegen haar hoofd. Ze ging verder: "Dokter White zal u vervolgens dansles geven en na een vlucht door de ruimte de dichtstbijzijnde luchtsluis uitsmijten… Ik zal vervolgens naakt in de kantine gaan dansen en met messen gaan gooien naar Mary Wells. Einde van deze mededeling! Ding, dong luitjes!"

Victoria Vance lag krom van het lachen. Ze vond van zichzelf dat ze een fantastisch gevoel voor humor had. De kantine zou druk bezocht worden want Janice was een populaire meid. Bloedmooi, volmaakt gevormd en ze was altijd zeer luchtig gekleed.
Victoria Vance vermaakte zich zeer met haar spelletjes. Maar haar doel had ze nog niet bereikt. Ze zou het misschien wat directer moeten aanpakken.

Jules van Vogt staarde verbaasd naar de intercom in zijn appartement. Wat had Janice daar gezegd? Hij schudde zijn hoofd. Hij zou wel hebben lopen dagdromen. Hij miste zijn Conny erg en hij verlangde naar haar terugkeer.
Een zachte hand beroerde zijn linkerschouder en toen twee zachte handen tegen zijn ogen drukte wist hij het zeker: Mevrouw Van Vogt stond achter hem en drukte haar lichaam tegen zijn rug. Conny zei speels: "Drie keer raden navigatie jongen!"
Jules speelde het spel mee en vroeg: "Misschien Conny? Maar dat kan toch niet? Is ze soms vroeger teruggekomen? Onmogelijk! Ze is zo toegewijd aan haar werk dat ze…"
Conny verloor haar geduld en draaide hem om. Ze sloeg haar armen om zijn hals en bracht haar gezicht vlak bij het zijne. "We praten nu al zo lang over het krijgen van kinderen Jules. Waarom gaan we vanaf nu niet proberen zwanger te worden?" Hij glimlachte en tilde haar in zijn armen. Haar kussend droeg hij haar naar de slaapkamer.

Vermoeid keerden de expeditieleden terug naar de maan. Ze hadden goed werk verricht en voldoende informatie verzameld om later verder te bekijken. Conny was nu twee dagen weggeweest en ze wilde weer bij haar Jules zijn. Bij haar appartement aangekomen merkte ze iets vreemds. Het was er donker. Jules deed gedurende de daguren nooit het licht uit.
Snel zei ze: "Licht aan!" Waar was Jules? Zou hij de n of andere verassing voor haar gepland hebben? Hij was toch zo'n romanticus.
Met vlinders in haar buik liep ze haar slaapkamer binnen en zag hoe haar man ontkleed dwars over het bed op zijn buik lag.
Gekscherend riep ze: "H slaapkop! Je betere helft is weer in je leven!" Toen hij niet reageerde liep ze naar hem toe en draaide hem op. Van schrik deinsde ze achteruit. Zijn lichaam was met krassen en schrammen bedekt. Een stompzinnige gelukzalige glimlach lag op zijn lippen. Zijn ogen waren zo gedraaid dat ze praktisch alleen het wit zag en uit zijn neus liep een klein straaltje bloed. Bezorgd kwam ze weer dichterbij en controleerde zijn hartslag. Opgelucht sloeg ze haar ogen neer. Hij leefde nog. Ze probeerde hem wakker te schudden maar hij reageerde maar niet. Snel liep ze naar de intercom en nam contact op met dokter White. "Dokter, hier Conny. Jules is onwel geworden. Kom onmiddellijk!"

Dokter White hoorde haar oproep en schudde zijn hoofd. Het werd steeds gekker. Janice was doorgedraaid en had naakt in de kantine gedanst. Ze had geprobeerd messen naar Mary te gooien maar Mary had die gelukkig weten te ontwijken. Janice Waters lag nu gekleed vastgesnoerd op een bed in de ziekenboeg en riep de hele tijd dat ze niet wist wat ze gedaan had. Nu was er die oproep van Conny. De wetenschapsofficier had bezorgd geklonken en White besloot er meteen polshoogte te nemen.

Toen hij het appartement van de Van Vogts binnenkwam had Conny haar grote liefde reeds wat comfortabeler op het bed gelegd. White knielde bij Jules neer en onderzocht hem. Zijn draagbare diagnostische apparatuur bevestigde wat hij vermoede. Jules had een zware hersenbeschadiging en was nu in een diepe coma. Hij wist niet zeker of zelfs de techniek van deze eeuw hem zou kunnen redden. Hij zou daarvoor contact op moeten nemen met Reighan Anorn. Dokter White was ervan overtuigd dat hetgeen met Jules was gebeurd verband hield met al die medische klachten van de laatste tijd.

Professor Vance en zijn vrouw schrokken toen er op de deur van hun appartement werd gebonkt. Het was laat en hun jongste dochter Kimberly was reeds naar bed.
Bezorgd opende Vance de deur en zag een huilende Vicky voor hem staan. Haar haar was in de war en haar ogen waren rood van het huilen. "O pap… Ik wist niet dat… Ik heb iets verschrikkelijks gedaan…" Vance sloot zijn dochter in zijn armen en nam haar mee naar de woonkamer. Rachel stond bezorgd op en zette een stoel klaar voor haar dochter. Vol medelijden vroeg ze: "Wat is er schatje?" Snikkend zei Vicky: "Hij is zo leuk. Ik wilde hem hebben. Waarom wilde hij mij niet? Waarom moest ik zo mijn gaven gebruiken?"
Rachel vroeg verward: "Waar heb je het over schatje?" Vicky droogde haar tranen en zag aan haar vader dat het hem begon te dagen. Hij begon haar nors aan te staren. Ze besloot dat ze haar hart maar volledig moest luchten. Ze verklaarde: "Ik ging de vorige dag naar Jules toe. Zijn vrouw Conny was weg en ik wilde van de gelegenheid gebruik maken om bij hem te zijn. Omdat ik wist dat hij heel veel van zijn vrouw hield begon ik hem telepathisch te benvloeden. Ik liet hem geloven dat ik Conny was." Trots voegde ze eraan toe: "En ik kon de illusie twaalf uur volhouden. Twaalf zalige uren die ik altijd zal blijven koesteren. We bedreven constant de liefde zonder ook maar enige pauze. We gaven elkaar het paradijs." Ze werd weer bedroefd. "Maar toen ging het mis. Een deel van zijn onderbewustzijn ontworstelde zich aan mijn telepathische macht. Hij begon te beseffen dat ik niet zijn vrouw was. Hij begon zich te verzetten en dat kon ik op dat moment niet gebruiken. Ik had hem veroverd. Hij was nu van mij en hij mocht niet ontsnappen. Ik viel dat gedeelte van zijn geest aan en bond het aan geestelijke ketenen. Helaas was dat te veel voor hem. Hij verloor het bewustzijn en ik raakte in paniek. Ik vluchtte het appartement uit en gebruikte mijn gaven om ervoor te zorgen dat Conny mij niet zag toen ze het appartement binnenkwam. O goden, ik voelde haar paniek en angst toen ze haar man ontdekte."
Vicky barstte in tranen uit. "Ik heb zoveel leed bezorgd! Wat moet ik doen? Ik wil dat Jules weer beter wordt. Ik wil Conny weer onder ogen kunnen komen. En dan al die anderen die ik heb benvloed. Angelina, Linda, Reighan en Janice. Al die stomme practical jokes! Wat moet er nu van mij worden?"
Haar ouders keken elkaar machteloos aan. Dat was inderdaad de hamvraag. Wat Vicky had gedaan was onvergeeflijk. Mensen waren beschadigd en gewoonweg misbruikt.
De anderen zouden er wel snel achterkomen wat er aan de hand was.

Een week later stonden de mensen van de 'Arrow' voor een moeilijke beslissing.
Jules Van Vogt was nog steeds in coma en zijn vrouw Conny had gezworen de rest van haar leven hem te blijven verzorgen. Ze wilde niets meer van Vicky Vance weten. Dat moesten anderen maar oplossen. Ze hield van Jules en zou blijven hopen op zijn ontwaken.
Ook anderen hadden hun banden met Vicky verbroken. Haar man Joe Nash was weer bij Angelina en Janice durfde zich niet meer in de kantine te vertonen, hoewel Mary Wells haar het had vergeven dat ze die messen gegooid had.
Kapitein Stolk besprak het probleem met Reighan Anorn en deze kwam met de suggestie dat er misschien toch nog hulp was voor Vicky.
Reighan zei: "Er is een planeet binnen Zaaris waar bijzonder krachtige telepaten wonen. Ze kunnen Vicky leren met haar gaven om te gaan op een constructieve wijze. Misschien dat ze na enige training zich weer onder de mensen kan begeven. Momenteel is ze heel gevaarlijk en de medicijnen die haar gaven nu onderdrukken zijn geen permanente oplossing."
Stolk knikte en zei somber: "Akkoord. Dit kan niet zo voortduren. Waar is die wereld Reighan en hoe komen we daar?" Anorn antwoordde: "Op vijftig miljoen lichtjaren afstand van hier. We kunnen haar brengen met mijn schip de 'Esserenzes'. Ze staat drie kilometer van de 'Arrow' vandaan. Jij en enkele anderen kunnen meekomen om Vicky naar haar nieuwe wereld te brengen.Om de overgang voor haar wat makkelijker te maken."
Kapitein Stolk zei: "Goed, ik zal gaan en haar naaste familie gaat ook. Tim Pilot zal ook willen gaan. Hij beschouwt haar nog steeds als een vriendin. Ook Marty Brill zal ons begeleiden."
Reighan Anorn zuchtte diep en zei: "Dat is dan afgesproken. We vertrekken morgen."

De volgende dag verliet de 'Esserenzes' de maan. Enkele van de achterblijvers vroegen zich af of ze Vicky Vance ooit nog terug zouden zien.

Rana*** *** *** *** Tijdlijnen. Timelines.