Ambities, wraak, oorlog en nieuw leven. Deel 2*** *** *** *** Tijdlijnen. Timelines.

Ambities, wraak, oorlog en nieuw leven. Deel 3.

Oorspronkelijk: 1991.

27 augustus 1991.
Hoog boven het Aardoppervlak zweefde een ruimtelaboratorium van de Europese ruimtevaart organisatie ESA. Het lab was daar achtergelaten door de Space Shuttle Enterprise. Vanwege de ramp met de Challenger in 1986 was Enterprise, van oorsprong slechts een prototype, nu zo omgebouwd dat ze ruimtewaardig was. Daarnaast had NASA nog een gloednieuw ruimteveer gebouwd genaamd Endeavor. De Shuttle was inmiddels naar de Aarde terug gekeerd en de mensen aan boord van het mini-ruimtestation voerden hun gewone werkzaamheden uit. Wally Valens keek op een gegeven moment uit een raampje om een blik te werpen op het prachtige uitzicht dat de Aarde bood. Tot zijn grootte verbazing zag hij dat er iets niet in orde was. Hij wenkte zijn collega en Amanda Parker verplaatste zich zo dat ze ook een blik kon werpen op de thuiswereld van de mensheid. Voor hun ogen speelde zich een afschuwelijk schouwspel af.

Vanuit Europa, en nauwkeuriger gezegd vanuit Nederland, vloeide er een vreemde kleur over het Aardoppervlak. De vlek verspreidde zich razend snel en bedekte binnen de kortste keren de gehele planeet. Wally voelde zich heel vreemd toen hij zag hoe het beeld dat hij zag troebel werd. "Wereldoorlog III?" vroeg Amanda. Ook zij was door emoties bevangen. "Wiens schuld zou het zijn?" Wally kon zich eindelijk van het beeld los maken en zei dat hij betwijfelde dat het zoiets simpels was als een wereldoorlog. Hij durfde niet meer te kijken. Amanda kon juist niets anders dan kijken en zag dat de vreemde kleur verdween. Toen ze haar nagels in Wally's bovenarm boorde keek hij weer en hij dacht even dat alles weer in orde was. Amanda had inmiddels de communicatie apparatuur gecontroleerd en was tot de ontdekking gekomen dat alle verbindingen waren verbroken. Op Aarde was niemand meer die antwoord kon geven.

"Ik schat dat we nog een uur te leven hebben" verzuchtte Amanda. "Datgene dat de Aarde heeft verwoest moet ons ook getroffen hebben op de één of andere manier. De mensheid is dood. Wij zijn stervende. Er is geen hoop meer en we kunnen ons werk nooit meer afmaken en we zouden niet eens weten voor wie. Het enige dat we hebben zijn onze mooie, lekkere, lichamen. Laten we maar het beste ervan maken. Wally, ik wil seks met je hebben voordat we allebei dood zijn. Que ma mort co´ncide avec une petite mort." Amanda kuste hem gepassioneerd op zijn mond en begon hem uit te kleden. Wally kuste haar terug en begon met haar de liefde te bedrijven terwijl hij Amanda ontkleedde.
Ze werden een half uur later gestoord door een hard metalen geluid. Een vreemd toestel, dat een beetje leek op een vergrote versie van de Fiat Uno, had zich aan het station vastgekoppeld en de luchtsluis opende zich. Een robot met het opschrift MR-6 kwam het station binnen. Wally prevelde: "Robocop?" "Wel ja, die vergissing maakt men nu altijd," mopperde de robot. "Beste mensen, al het leven op Aarde is verdwenen, maar ik ben in staat om dit leven in zijn oorspronkelijke staat weer terug te brengen. Komen jullie maar met mij mee, nadat jullie jezelf hebben aangekleed, want jullie hebben niets te verliezen.

Een tijdje later stonden ze op Aarde, geparkeerd voor hotel ''t Einde'. "Héé, hier verbleef mijn vrouw!" Wally was uiterst verbaasd dat de vreemde machine hen hier had afgezet. Hij liet de ruimtevaarders alleen met de mededeling dat alles klokslag twaalf hersteld zijn. Wally en Amanda gingen het hotel binnen en zochten de kamer op waar Kate Valens haar intrek had genomen. In die kamer stonden een aantal onuitgepakte koffers. Amanda vroeg: "Geloof jij iets van de beweringen van die... die MR 6?" Amanda wist duidelijk niet wat ze er van moest denken. Wally haalde zijn schouders op en antwoordde: "Wel, het gezegde luidt dat er meer tussen hemel en aarde is dan het verstand kan bevatten. Hoe dit slaat op die robot weet ik niet, maar ik geloof niet dat de machine in staat is de gehele mensheid weer uit het niets te laten verschijnen. Heb je opgemerkt dat er zelfs geen lichamen te vinden zijn. Er vindt zich een wereldwijde ramp plaats en er zijn geen lichamen te vinden, geen stoffelijke overschotten, zelfs geen botje. En hoe zit het met de voertuigen? Ik heb geen autowrakken gezien en vliegtuigen zijn ook niet neergestort. Daarom denk ik dat dat vreemde apparaat iets anders bedoelde. Maar wat?"
Een wandklok vertelde hen dat het twaalf uur was. Snel trokken Wally en Amanda hun kleren weer aan. Plots vulde een vreemde kleur de kamer om even zo snel weer te verdwijnen. Wally en Amanda hoorden hoe iemand de deur naar de gang opende. Ze draaiden zich om en zagen Kate Valens de kamer binnen lopen. Ze zag eruit alsof ze heel wat had meegemaakt. Alsof ze met een bende leeuwen had gevochten. Ze had schrammen, blauwe plekken en bloedvlekken over haar hele lichaam en het sexy jurkje dat ze droeg was gescheurd. Wally moest denken aan de film 'Carrie'. Zoveel bloed!
Ze had een wazige blik in haar ogen en in haar handen hield ze krampachtig zilveren messen vast. Messen die dropen van het bloed. Zelfs haar stiletto sandaletten dropen van het bloed. Alsof ze met de zilveren hakken mensen had getrapt. Haar prachtge haar zag er wild uit en haar barret stond scheef op haar hoofd.
Ze keek op en zag haar man voor haar staan. Met zwakke stem vroeg ze: "Wally…?" Op het moment dat ze haar ogen geloofde schreeuwde ze het gewoon uit en nadat ze de messen had laten vallen wierp ze haar lichaam in zijn armen. Haar armen en haar benen om stevig zijn lichaam klemmend begon ze te huilen van vreugde. Wally zelf was niet minder blij. Hij fluisterde: "Kate, o, mijn lieve Kate..." en sloeg zijn armen stevig om haar heen en begon haar gezicht, hals en boezem gepassioneerd te kussen. Amanda bleef op afstand en bekeek het tafereel met gemengde gevoelens.
Na een kus die wel een minuut duurde hadden Wally en Kate weer een beetje aandacht voor hun omgeving. Ze bleven elkaar vasthouden in een stevige omhelsing. Alsof ze elkaar nooit meer zouden loslaten.
Kate bedwong haar tranen en zei: "O Wally, het was verschrikkelijk. Het hotel was gevuld met monsters. Ze wilden me nemen…. Maar ik vocht terug! Ze wilden veel meer dan mijn bloed! Ze riepen dat ze talloze kinderen met me wilden maken. Ze wilden mijn hele lichaam hebben! Ik vocht voor mijn leven en ik won! Maar ik zag wel hoe diverse mensen voor mijn ogen werden verkracht of verscheurd. Onder hypnose liepen ze recht in de armen van de monsters. Gelukkig ben ik van nature immuun voor hypnose en ik ben mijn gevechtstrainingen uit mijn filmtijd niet vergeten. Dat heeft mij gered! Ik heb al die arme mensen gewroken! Die vampieren heb ik persoonlijk afgeslacht! Zilver was hun zwakheid en ik heb daar gebruik van gemaakt. Ik ben heel erg blij dat ik deze messen kon gebruiken. Lieve schat van me, ik wil dat je zo snel mogelijk dat soort messen aanschaft! Ik wil ze absoluut in huis hebben. Het zijn gewoon kleine katana! Ze zijn zo lang en scherp dat de monsters niet te dicht in mijn buurt konden komen. Gelukkig kon ik veel mensen laten ontsnappen maar mijn eigen vluchtweg was afgesloten, dus moest ik doorgaan met Vampire Slayen. Uiteindelijk hield ik me schuil in de kelders, maar toen…. Ik weet niet wat er toen gebeurde. Het leek wel of ik opeens niet meer bestond en nu ineens weer wel." Wally keek haar glimlachend aan en zei: "Ik weet ook niet wat er nu gaande is."
Kate keek hem verbaasd aan toen ze besefte dat Wally's aanwezigheid hier ook niet helemaal klopte. Ze ging weer op haar eigen benen staan en vroeg zwakjes: "Moet jij niet daarboven zijn Wally?" Toen pas zag zijn vrouw Amanda. "Amanda? Ja! Maar ook jij moest... Wat is er aan de hand?" Niet begrijpend keek Kate naar de ruimtevaarders.

De robot MR-6 kwam de kamer binnen en zag drie erg verbaasde mensen. "Hallo beste mensen. Laat mij het een en ander uitleggen. Ik ben geen robot maar een mens uit de toekomst." Hij zette zijn helm af en een vriendelijk gezicht lachte hen toe. "Hallo, mijn naam is James Isaac Parker, zeg maar Jim. Ik ben de zoon van Amanda en Wally. Ik moet geboren worden opdat ik de mensheid kon redden. Ik zal worden geboren in het jaar 1992. Over negen maanden. Al snel bleek er iets vreemds met mij aan de hand te zijn. Ik had eigenschappen die ik met geen mogelijkheid van jullie kon hebben geŰrfd. Mijn intelligentie kon men maar niet meten, zo groot is die. Kennelijk heeft jullie verblijf in de ruimte jullie voortplantingscellen zodanig veranderd dat een mutant zoals ik geboren kon worden. Met mijn genie ging ik ruimtevaarttechnologie studeren in Delft en daarnaast specialiseerde ik me in tijdtechniek. In het jaar 2015 las ik in een geschiedenisboek iets over een vreemde gebeurtenis in het jaar 1991. Een ramp zou zich hebben afgespeeld die al het leven zou hebben vernietigd. Dat kon nooit gebeurd zijn, omdat ik me duidelijk mijn medemensen kon herinneren. Ik voerde enkele experimenten uit en trok de conclusie dat ik degene was die de wereld heeft gered. Ik bouwde een ruimteschip (dat toestel staat buiten het hotel geparkeerd), en reisde door de tijd naar het jaar 1987. Ik vermomde me als de machine MR-6. Ik heb al mijn kennis aangewend om de realiteit zelf te veranderen, objecten in beweging veilig te stellen zodat de vliegtuigen bijvoorbeeld in de lucht bleven en het leven terug op Aarde te brengen. En dat is mij gelukt! Helaas was ik niet in staat de slachtoffers van de nu uitgeroeide vampiers weer tot leven te wekken. Maar ik wist eigenlijk al dat dat niet kon omdat het niet gebeurd was."
Kate vroeg verschrikt: "De zoon van Wally en Amanda? En ik dan? Is er iets gebeurd dat een breuk zou kunnen veroorzaken tussen mij en mijn man? Ik wil hem niet kwijt! Hij is de liefde van mijn leven! Hij is van mij!" Om zijn vrouw te steunen sloeg Wally stevig zijn armen om haar heen.
Jim lachte. "Nee, de geschiedenis zal zo verlopen dat jullie bij elkaar blijven. Jullie liefde is voor altijd. Legendarisch gewoon."
Amanda Parker zei, met een blos op haar wangen. "Maar ik ben niet zwanger."
Jim wist hier wel een antwoord op: "Ik ben ook een dokter die bevoegd is om kunstmatige bevruchtingen uit te voeren, en ik heb de juiste instrumenten hiervoor." Amanda keek teleurgesteld toen ze het woord kunstmatig hoorde. Natuurlijk was zoveel leuker.
Kate moest hier even over nadenken toen Jim die instrumenten liet zien en zei: "Akkoord. Maar ik zal hierbij assisteren. Zo te zien een tiental buisjes voor de opvang van sperma, een gelijk aantal voor eitjes, oogstunits, een mixkamer, een minikoelunit en een inbrengbuis? Ik zal de hele zaak uitvoeren Jimmy. Wally is mijn man en ik zal bij hem oogsten. Daarna zal ik bij Amanda oogsten, de IVF uitvoeren in de mixkamer en de zygote in Amanda plaatsen. Easy."
Kate hing een aantal buisjes en een oogstunit om haar hals en sloeg vervolgens haar armen om de hals van haar man. Ze zei: "Ik vergeef het je dat het deed met Amanda. Ik was dood, zij is mooi en jullie waren stervende. Je was me nooit ontrouw, technisch gesproken. Ik heb je nodig, man van me."
Teder tilde Wally zijn vrouw op waarbij ze haar benen om zijn middel sloeg en terwijl hij haar kuste droeg hij haar de badkamer binnen. Achter hen deed hij de deur op slot. De anderen hadden hier helemaal niets mee te maken. Hij zette de douche aan en begon Kate voorzichtig van haar kleding te verlossen. Aangezien ze luchtig gekleed was, was hij daar snel klaar mee. Het sexy jurkje, de barret, haar slipje en haar sandaletten lagen snel op de vloer van de badkamer. Hij zette haar naakt onder de douche en spoelde het bloed van haar lichaam. Gelukkig was het bloed niet van haarzelf. Met liefde en genegenheid verzorgde hij haar. Een verzorging die snel overging tot gepassioneerd liefde bedrijven.
Buiten de badkamer was Kate duidelijk te horen. Ze hield zich niet in. Er mankeerde ook echt niets aan haar longen. Amanda bloosde. Jammer dat zij het niet was die Wally zo hard liet gillen.
Na een half uur riep Kate: "Amanda kom hier! Ik heb bij Wally geoogst en ik ben klaar om nu bij jou te oogsten. Zo moeilijk zijn de instrumenten van Jim Parker niet te bedienen." Amanda nam de rest van de instrumenten mee naar de badkamer.

Jim Parker had er alle vertrouwen in dat het goed ging komen. De liefde tussen Wally en Kate was legendarisch. Met zijn apparatuur in zijn MR-6 kostuum pikte hij een signaal op dat zijn aandacht vroeg. Het ging om een hartslag die uit de kelder leek te komen. Parker besloot uit te zoeken van wie die hartslag afkomstig was. Op weg naar de kelder was hij gedwongen over een aantal gruwelijk verminkte lichamen te stappen. Het waren de slachtoffers van de vampiers, en de vampiers zelf. Eigenlijk was er geen verschil tussen deze twee groepen.

Na twintig minuten werd het signaal dat hij opving sterker. James versnelde zijn pas toen hij merkte dat het signaal afkomstig was uit de ruimte van waaruit Retuow Snof de kelder had geregeerd. Was daar nog iemand in leven? "Natuurlijk, oen," zei hij tegen zichzelf. "Je pikte immers het geluid van een hartslag op met je fijngevoelige microfoons." Hij ging de kamer binnen. In het midden van de kamer stond een standbeeld van Trent Kegarson. Het was geen natuurlijke voorstelling, maar een verwrongen imitatie. Zijn in het pak ingebouwde instrumenten vertelden hem dat het geen beeld was, maar een versteende man. Hij had het centrum van de mysterieuze ontploffing gevonden! Rondkijkend zag hij in een hoek van de kamer een bloedmooie slanke jonge vrouw staan die hij herkende als Marlie Locke.
Marlie zag dat MR-6 de kamer was binnengekomen en het stoffelijk overschot van haar belager onderzocht. Plots merkte ze dat het hoofd van de robot anders was. Correctie, het was helemaal geen robot, maar een mens. Of een vampier. Toen ze opgemerkt werd schraapte ze haar keel en vroeg: "Wil je mijn bloed drinken? Als dat zo is ben je nog lang niet jarig!" Opgelucht hoorde ze dat MR-6 daarin niet was ge´nteresseerd. Niet wetend wat anders te doen begon ze hem haar belevenissen te vertellen.
Ze keek James Parker even aan en meende een oude bekende in hem te ontdekken. Misschien was het wel familie van Wally Valens. Marlie vroeg het hem en Jim antwoordde bevestigend. Jim grijnsde: "U wordt de tante van mijn verloofde! Zij lijkt heel erg op u! Als twee druppels water. U en mijn Jessica zouden identieke tweelingzussen kunnen zijn!" Ze keek naar de stalen kraag die aan haar overall had gezeten en gaf hem aan Jim terwijl ze haar ranke hals masseerde. Misschien had hij voor zijn kostuum wel reserve onderdelen nodig. James Parker bedankte Marlie en escorteerde haar naar de uitgang van het hotel.

Daarna voegde James zich weer bij zijn ouders en Kate. De drie zaten op de sofa in het woonkamergedeelte van de suite. De IVF instrumenten stonden op de salonkamer en zo te zien was de koelunit echt goed gevuld met buisjes. Kennelijk wilde Kate het zekere voor het onzekere en had ze bij beiden meer geoogst dan strikt noodzakelijk. Wally had zich intussen weer aangekleed en Kate droeg alleen een badjas en een gezonde blos op haar wangen. Wally had zijn rechterarm stevig om het middel van zijn Kate geslagen. Hij wilde echt nooit meer loslaten. Amanda voelde enige jaloezie. Maar toch was ze blij voor Kate. En ook voor Wally. Hij verdiende een mooie bloeiende vrouw zoals Kate. Amanda zou wel een eigen Wally willen hebben.
Amanda vroeg: "Gaat alles nu goedkomen?"
Jim drukte op een aantal knoppen op zijn kostuum en zei met een glimlach: "Ja, moeder, je bent erg zwanger. De scan is heel duidelijk. En gezien het DNA is Wally Valens duidelijk de vader. Mijn begin is er!"
Tegen Wally riep hij: "Dank je vader!"
Wally Valens vroeg: "Jim, kun je Kate ook scannen?"
James Parker knikte en zei even later: "Kate is volledig in orde. En ook zwanger! Een tweeling in aantocht waarvan gezien het DNA ook Wally Valens duidelijk de vader is! Proficiat! Goed bezig pa! Ik heb jou ook gescand en ook jij bent volledig in orde."
Kate pinkte een traan weg en fluisterde: "Ik kan nog steeds niet geloven dat onze vrienden Scarlett, Trent en Susan nu dood zijn. Alles is zo onwerkelijk. Door die Snof zijn bijna 200 mensen gesneuveld hier! Slechts een klein aantal heeft kunnen ontsnappen. Ik wou dat ik meer had kunnen doen!" Wally had geen woorden en kuste haar troostend op haar voorhoofd.

Jim voelde zich heel ongemakkelijk zijn ouders zo emotioneel te zien doen en wilde snel maken dat hij weg kwam. Hij wenste zijn ouders een goed leven toe en wilde vertrekken. "Stop, Jim," riep Wally hem na. "Je moet ons nog afzetten in de ruimte. De mensen van het vluchtleidingscentrum van de NASA zouden wel eens gek kunnen worden als ze ontdekten dat hun astronauten zich niet in het ruimtestation bevinden, en de bemanning van de Space Shuttle zou voor niets worden weggestuurd als ze ons zouden willen ophalen." Jim zag zijn vergissing in en bood de ruimtevaarders een lift aan die ze graag accepteerden. Wally moest Kate nu wel loslaten. Hij deed het met tegenzin. Snel kuste hij Kate op haar mond.

Eenmaal terug aan boord van het door Jim Parker herstelde station besloten Wally en Amanda hun taken af te maken. Ze beloofden elkaar dat ze heel goede vrienden zouden blijven.

Droom?*** *** *** *** Tijdlijnen. Timelines.