Ambities, wraak, oorlog en nieuw leven. Deel 2*** *** *** *** Tijdlijnen. Timelines.

Ambities, wraak, oorlog en nieuw leven. Deel 3.

Oorspronkelijk: 1991.

27 augustus 1991.
Hoog boven het Aardoppervlak zweefde een ruimtelaboratorium van de Europese ruimtevaart organisatie ESA. Het lab was daar achtergelaten door de Space Shuttle Enterprise. Vanwege de ramp met de Challenger in 1986 was Enterprise, van oorsprong slechts een prototype, nu zo omgebouwd dat ze ruimtewaardig was. Daarnaast had NASA nog een gloednieuw ruimteveer gebouwd genaamd Endeavor. De Shuttle was inmiddels naar de Aarde terug gekeerd en de mensen aan boord van het mini-ruimtestation voerden hun gewone werkzaamheden uit. Wally Valens keek op een gegeven moment uit een raampje om een blik te werpen op het prachtige uitzicht dat de Aarde bood. Tot zijn grootte verbazing zag hij dat er iets niet in orde was. Hij wenkte zijn collega en Amanda Parker verplaatste zich zo dat ze ook een blik kon werpen op de thuiswereld van de mensheid. Voor hun ogen speelde zich een afschuwelijk schouwspel af.

Vanuit Europa, en nauwkeuriger gezegd vanuit Nederland, vloeide er een vreemde kleur over het Aardoppervlak. De vlek verspreidde zich razend snel en bedekte binnen de kortste keren de gehele planeet. Wally voelde zich heel vreemd toen hij zag hoe het beeld dat hij zag troebel werd. "Wereldoorlog III?" vroeg Amanda. Ook zij was door emoties bevangen. "Wiens schuld zou het zijn?" Wally kon zich eindelijk van het beeld los maken en zei dat hij betwijfelde dat het zoiets simpels was als een wereldoorlog. Hij durfde niet meer te kijken. Amanda kon juist niets anders dan kijken en zag dat de vreemde kleur verdween. Toen ze haar nagels in Wally's bovenarm boorde keek hij weer en hij dacht even dat alles weer in orde was. Amanda had inmiddels de communicatie apparatuur gecontroleerd en was tot de ontdekking gekomen dat alle verbindingen waren verbroken. Op Aarde was niemand meer die antwoord kon geven.

"Ik schat dat we nog een uur te leven hebben" verzuchtte Amanda. "Datgene dat de Aarde heeft verwoest moet ons ook getroffen hebben op de één of andere manier. In mindere mate natuurlijk. Maar ja, dat zijn de risico's van het vak niet waar."
"Ja, dat is wel zo, maar onze situatie is wel uniek te noemen. Daar beneden is niemand meer aanwezig om ons heengaan te betreuren," wierp Wally tegen. "Goed," zei Amanda, "laten we maar het beste ervan maken. Zeg eens Wally, hoe was je leven?"
Wally haalde zijn schouders op en antwoordde: "Mijn leven… Na mijn middelbare school waar ik met de hoogst haalbare cijfers van het Gymnasium afstudeerde, bezocht ik de universiteit Leiden en studeerde natuurkunde en astronomie. Ik was nadat ik afstudeerde in 1988 een tijdje werkzaam bij het CERN in Genève waar ik onderzoek deed naar elementaire deeltjes. Daarna heb ik in 1989 en 1990 gewerkt als astronoom bij sterrenwachten in Arizona en in Puerto Rico. En via mijn daaropvolgende betrekking bij ESTEC in Noordwijk kwam ik hier in dit ruimtelaboratorium terecht. Tussendoor schreef ik nog een paar bestsellers. SF en Horror romans. Vooral de 'Jim Fox' reeks. Ze verkochten goed. Ik zou daar eigenlijk al riant van kunnen leven en mijn hele familie was gelijk binnen. Ik richtte daarvoor ook een eigen uitgeverij op. Gradimeulenbeerborn Classics, kortweg GC. Dat is mijn leven in een notendop. Was mijn leven."

"Dat is nu niet precies hetgeen ik bedoelde Wally. Ik wilde wat meer over je privéleven weten. Je liefdesleven. Dat wat je net vertelde is bekend. Ik wil meer weten over al die vrouwen in je leven. Je hebt nogal de reputatie van een Don Juan of een James Bond of een James Kirk." Zijn vrouwelijke collega was duidelijk teleurgesteld.
Wally bloosde even. "Wel, Amanda, ik groeide op in een eenvoudig maar trots dorpje in Nederland genaamd Sprucphord in het westen van Noord-Brabant, tussen Roosendaal en Breda. Niet zo heel groot, twintigduizend inwoners, gigantische Hoofdstraat waar alles aan zat wat ik in mijn lagere schooltijd nodig had. Alles bij elkaar meer dan zes kilometer straat in een soort 'L' vorm, waarbij in de hoek van de 'L' een gigantisch park is aangelegd."
"In mijn jeugd woonde ik natuurlijk bij mijn ouders in een grote villawijk, met gigantische kasten van huizen, met allemaal ruimte voor meerdere gezinnen. Mijn ouders woonden op hun beurt in bij mijn paternale grootouders. Allemaal in één groot huis dus, op nummer 624. Nog gebouwd door mijn grootvader! Ze wonen daar alle vier nog steeds. Ik zelf woon in het huis ernaast, op 626. Daarnaast, op 628, woonde mijn eerste vriendin, maar dat huis staat al geruime tijd leeg. In de straat tegenover ons mijn maternale grootouders op 515 en mijn paternale oom met zijn vrouw en zijn jongste zoon en zijn gezin op 717. Allemaal prachtige gigantische vrijstaande huizen met prachtige grote tuinen met gras, coniferen, varens, bloemen, prachtig zingende merels enz. Wanneer ik thuis ben bezoek ik mijn ouders elke dag."
"Verderop in de straat mijn lagere school, huisarts, parochiekerk met vijf torens, midden in dat park, een woon- en zorgcentrum, een bioscoop, tientallen winkels, horecagelegenheden, bibliotheek en de tandarts. Veel meer straat had ik echt niet nodig toen in de jaren '70. Er was een gezellige grote markt in die straat elke zaterdag en de buurgemeenten Lerunette en Evenho boden ook veel vertier."
"En het leven daar was gewoon goed: Ik heb heel goede ouders en ik heb ook een goede opvoeding genoten. Ik ben verliefd, verloofd en getrouwd. Het gewone stramien. Maar goed, je wilde alles weten over mijn liefdesleven."

"Mijn eerste relatie was met Maria Elizabeth Locke, dat meisje van mijn leeftijd dat dus rechts van mijn huidige huis woonde en dat ik eigenlijk al mijn hele leven kende, maar waarmee ik pas in 1978 een romantische relatie mee begon. Platonisch natuurlijk voor onze leeftijd toen. Hoogstens First Base. Daarvoor waren we gewoon goede buren en ze was vanaf toen we vier waren mijn beste vriendin. We trokken altijd samen op en deden heel veel dingen samen. We hielden allebei van SF en Horror films en bezochten die films dan ook vaak samen. We bespraken ook TV series die we volgden en boeken en strips die we lazen samen. Ze was mijn hele leven lang gewoon mijn beste maatje."
"Voordat ze mijn liefdesvriendin werd plaagde ik haar wel eens met haar geboorte datum, 6-6-1966. Dan noemde ik haar 'D-Day', of 'Demone'. Dat vond ze niet zo leuk en toen ze van mij werd stopte ik daar natuurlijk mee. Maar op een gegeven moment sloeg de pubertijd toe en daarmee diverse lichamelijke veranderingen. Ik vond haar plotseling wel heel erg mooi. Nog mooier dan ik haar al vond en ik heb haar altijd al mooi gevonden. En dan niet alleen haar gezicht, als je begrijpt wat ik bedoel. Ik had het vermoeden dat haar gevoelens voor mij ook aan het veranderen waren, want de manier waarop ze naar me keek was wel heel bijzonder. Ik verzamelde de moed om haar uit te vragen voor een romantische date en ze antwoordde me met een stralende glimlach en een kus op mijn mond."
"Ons eerste romantische afspraakje was natuurlijk ook in een bioscoop. Ik vierde mijn twaalfde verjaardag. 'Telefon' draaide er. Spannende film trouwens."
"Het was het begin van onze romance. Een relatie die elk jaar een stapje verder ging. Het werd steeds spannender, maar we deden het lekker langzaam. We hadden alle tijd. Ik moet wel toegeven dat ik soms mijn ogen liet dwalen."
"In de periode 1980-1982 hadden we een bloedmooie docente Lichamelijke Oefening, Biologie en Nederlands genaamd Mara Young, 12 jaar ouder dan ik, die openlijk met me flirte en mij heel erg stimuleerde om schrijver te worden. Mara Young grapte in de klas altijd dat ze mijn persoonlijke Muze was en dat ik haar geheime minnaar zou worden. Zo flirte zo vaak en openlijk dat Marlie er jaloers door werd. Marlie noemde haar zelfs snerend Mrs. Robinson. Wat ook niet hielp was dat ik gewoonte heb Marlie tijdens heel intieme momenten altijd Mar te noemen, mijn liefdeskoosnaam voor haar, en dat ik ook Mara soms Mar noem. Openlijk, in de klas, tijdens die flirt momenten. Ik ging dus te serieus in op de flirt waarbij zogezegd Marlie en Mara in elkaar overgingen in overdrachtelijke zin, en dat vond Marlie helemaal niet zo leuk. Ze had liever dat ik alleen haar Mar noemde. Dat ik exclusief van haar was."
"Ik droomde zelfs in die jaren over Mara. Omdat ik minderjarig was kon er natuurlijk geen echte relatie zijn tussen mij en Mara, maar ik verlangde wel naar haar! Mara wist dat ik haar wilde en ze genoot daarvan."
"Marlie wist daar natuurlijk niets van! Mijn 'bijna echte relatie' met Mara zorgde er ook voor dat ik de moed had om Marlie echt de mijne te maken. Marlie wilde mij ook hebben. Vooral omdat ze in haar ogen Mara voor wilde zijjn. Ze wilde mij zo permanent aan haar binden. Ze zei ook letterlijk dat ik volledig met huid en haar van haar was. We deden het dan ook in 1980 op de dag na mijn verjaardag voor de eerste keer. Ik ben ook heel blij dat Marlie en ik echt elkaars eersten waren. Het was heerlijk en romantisch en volledig volgens de regels van de wet zoals wij die kenden. Onze families wisten er overigens niets van. Het was iets van Marlie en mij."
"Marlie Locke was echt heel bijzonder. De passie zelve. Ze was echt zo ongelooflijk mooi. Ze had donkerbruin haar en donkerbruine ogen, donkere poelen waarin een man verdrinken kon. Ze was bijzonder lief, romantisch en poëtisch ingesteld. Een beetje fragiel eigenlijk. Heel teder. Heel lang ook. Bijna zo lang als ik. Ze leek daarom ook mager. Desondanks was haar lichaam dusdanig dat ze zo de Playboy in zou kunnen. Zoals jij in de Playboy en in de Penthouse hebt gestaan. Marlie ontwikkelde al vroeg een sensuele vrouwelijkheid. Bovendien was het een dame met inzicht. Op het moment dat ik me afvroeg welke carrièrekeuze ik moest maken, gaf ze me het advies om maar alles te doen wat ik wilde. Ze maakte die suggesties op mijn zestiende verjaardag in 1982, ons eerste bovenbouw jaar. En ik deed vervolgens dan ook alles met haar wat ik wilde. Dat deed ik al twee jaar dus. Ik vierde niet alleen mijn verjaardag, maar ook mijn eerste succes als schrijver. En het vierde jubileum van onze romatische relatie. En het tweede jubileum van onze seksuele relatie. Ze was echt mijn Muse! Vanaf dat moment noemde ik haar 'Mijn Magische Marlie'. Dat vond ze wel leuk. Ze was heel erg verliefd en trots op me dat ik zo'n succes had en ze noemde zichzelf mijn grootste fan. Ze vond het bijzonder grappig dat mijn vrouwelijke fans bij hun fanbrieven aan mij de letters 'V.G.' bij hun naam plaatsten. Dat stond voor 'Valens Gelofte'. De gelofte dat ze mij hun maagdelijkheid wilden schenken. Marlie was hen immers allemaal voor en had mij exclusief voor haarzelf."
"Mijn relatie met Marlie werd daarna sterker en romantischer dan ooit. Marlie was mijn grote romantische liefde en ik was van plan om, zodra ik met mijn studie klaar was, met haar te trouwen. Marlie wist dat ook en keek uit naar die tijd. We hielden van elkaar en we zagen de toekomst zonnig in."
"In de zomer van 1984 vertrok mijn Marlie echter plotseling uit mijn leven. Tegen mij zei ze, een week na mijn verjaardag, vlak voordat ze vertrok, dat het iets met haar verleden te maken had. We bedreven de liefde en ze zei met tranen in haar ogen dat ik haar nooit meer zou zien! "
"Vervolgens kwam Marlie een week na haar vertrek weer even bij me terug voor een kort maar heftig bezoek. Ze zei dat ze me een afscheidscadeau wilde geven en opnieuw schonk ze me haar lichaam. Het viel me op dat ze dat weekeinde bijzonder agressief was. Alsof ze mij levend wilde verslinden! Daarna vertrok ze echt voor altijd. Het laatste dat ze zei was: 'Sorry'. Ach, waarom moest ze nu weg? Ik moet altijd denken aan 'Yesterday' van 'The Beatles': 'Why she had to go, I don't know. She wouldn't say'. Ik was mijn Marlie dus kwijt. Ik geloofde daarna niet meer in de liefde. Ik dacht dat ik zelfs nooit meer verliefd zou worden."
"Vreemd genoeg had ik in de nachten daarna weer heel levendige dromen over Mara Young. Misschien kwam dat omdat ik ook echt op Mara verliefd was eigenlijk. Ik droomde in de laatste droom ook nog dat ze mij ontvoerde en aan boord bracht van twee ruimteschepen met aan boord nog eens twaalf andere bloedmooie vrouwen. Ik was in de droom dagenlang de minnaar van Mara en die twaalf andere vrouwen. Maar ja, dromen zijn bedrog." Met een grijns voegde hij eraan toe: "Grootmoeder zegt altijd: Dromen zijn bedrog, schijt je 's nachts in bed, dan vind je het 's morgens nog!"

Op serieuzere toon vervolgde hij zijn verhaal: "Ik verhuisde daarna tijdelijk uit Sprucphord om in Leiden te studeren. Ik had daar gratis een suite en gratis maaltijden in hotel ''t Einde' omdat ik gratis de automatisering van de administratie verzorgde. Ik had een zeer speciale relatie met de eigenaresse van het hotel. Dat was een bloedmooie blonde vrouw, zeven jaar ouder dan ik, genaamd Susan de Groot. Ze leek heel veel op Marilyn Monroe en ze zat altijd met me te flirten. En ik met haar."
"Geen enkele serieuze, vaste, relatie verder toen. Ik had twee dozijn onenightstands naar aanleiding van door mijn uitgever bedachte 'Dynamische Fan Dinner Dates', DFDDs. Vaak op de laatste zaterdag van de maand. Altijd eenmalige relaties dus. De DFDDs hadden vier belangrijke elementen: 1. Maaltijd, 2. Gesprekken, 3. Muziek en 4. Liefde. Elke date eindigde dan oook altijd in een onenightstand. Wel heel plezierig dus!"
"Twee van de onenightstands kwamen niet voort uit de DFDDs maar waren wel zo ongelooflijk heerlijk en lekker dat ik ze toch als DFDDs beschouw. Zelfs als de allerlekkerste DFDDs. Tijdens Halloween 1985 had ik een heel bijzondere onenightstand met een heel mooie vrouw verkleed als Catwoman. Maar ik vrees dat die zij alleen op me viel omdat ik toen verkleed was als Batman. Ik dacht destijds dat ik haar na die nacht nooit meer terug had gezien en ze wilde mij toen haar naam niet geven. Ze hield ook de hele tijd haar masker op! Ik vond dat bijzonder jammer, want op haar had ik echt verliefd kunnen worden. Ze is de enige in die tijd waarvan ik toen de naam niet kende. Ik had alleen een foto van ons samen als Batman en Catwoman. Feitelijk heb ik haar daar nog vaak gezien, maar gewoon niet herkend. Ik besefte dat destijds gewoon niet. De nachten daarop werd ik getroost door Susan de Groot, maar zij wilde ook al geen vaste relatie! Ik ben trouwens ook heel blij dat Susan en ik daarna ook nog goede vrienden bleven. Later vernam ik dat die heerlijke Catwoman Scarlett Theron was, een receptioniste van het hotel. Met Scarlett heb ik nu een even goede band als met Susan. Ze zijn beiden heel lieve vriendinnen van me en ik zie ze nog regelmatig. Ik zie gelukkig al mijn DFDDs nog regelmatig en mijn relatie met hen is heel goed."
"Ik bleef na de DFDD tijd even alleen en ik dacht dat dat altijd zo zou blijven. Misschien wilde ik in die tijd zelf niet eens een vaste, monogame, relatie. Nog te veel pijn van het verlies van Marlie. Ik wilde dat gewoon niet nog een keer meemaken. Bovendien ziet een deel van me misschien wel wat in zo'n 'Heinlein Huwelijk'. Ik heb gehoord dat ze in mijn land bezig waren met een wetsvoorstel om het huwelijk uit te bouwen tot een zogenaamd 'Netwerkhuwelijk' waarbij meerdere mensen kunnen aansluiten, op voorwaarde dat ze niet te nauw verwant zijn. En waarom eigenlijk niet? Kwam allemaal voort uit de 'Artamofemsci' beweging die de vorige eeuw begon. De manier waarop die wetenschap, techniek, cultuur, kunst, feminisme, mensenrechten en polyamorie koppelde aan een gedachtengoed van links-liberale, sociaal-democratische en milieu-activistische stromingen sprak mij erg aan. En ik val denk ik hoofdzakelijk op vrouwen die 'Artamofemsci' onderschrijven. Sterke, intelligente vrouwen met een eigen wil vind ik super sexy. Die heb ik liever dan die porseleine types. 'Artamofemsci' was echt de toekomst. Die 'Artamofemsci' vrouwen zouden de wereld op een gegeven moment overnemen en een stuk beter beheren dan de macho-mannen met hun achterlijke gedrag. Ik keek uit naar hun heerschappij. Misschien dat het de volgende generatie al was lukt. En op een gegeven moment werd ik het "eigendom" van een bijzonder mooie 'Artamofemsci' vrouw."

"Augustus 1986 was ik op vakantie in Hawaï en daar kwam ik na een heerlijke strandwandeling bij volle maan uit bij een filmset die volledig verlaten leek. Stom toevallig stond ik op een plek waar een bijzonder mooie vrouw bijna een dodelijke val maakte. Ze was alleen op een stellage geklommen om zich op een stunt voor te bereiden en had daar haar evenwicht verloren. Ze zou naast het opvangkussen gevallen zijn! Haar dood tegemoet!"
"Ik had het geluk haar op te vangen. Haar maliënkolder bikini schoot los en ze lag volledig naakt in mijn armen. Ze leek volslagen hulpeloos en in mijn macht omdat ik haar leven had gered. Maar geen enkel ander mens op Aarde had op dat moment zoveel macht over mij dan die mooie vrouw. Ik wist dat ik verloren was. Vanaf dat moment was ik met lichaam en ziel haar eigendom."
"We keken in elkaars ogen en we wisten gewoon dat we voor elkaar waren voorbestemd. Ik kende haar als actrice en zij kende mij als schrijver. Het klikte meteen en we maakten direct gebruik van dat prachtig grote opvangkussen om met elkaar de liefde te bedrijven zonder eerst een woord met elkaar te wisselen. Het klinkt krankzinnig, maar zo is het echt gebeurd. Tijdens dat liefdesspel gaf ik haar gelijk in mijn hoofd mijn liefdeskoosnaam voor haar: Cat. Wegens haar voornaam, wegens haar schoonheid en ook omdat ze op dat moment zo leek op mijn heerlijke Catwoman Scarlett die ik destijds ook Cat noemde tijdens het liefdesspel op Halloween."
"Toen ze hoorde dat ik op exact dezelfde dag geboren was als zijzelf nam ze het besluit dat ze me nooit meer zou laten gaan. We ontdekten dat we zelfs allebei fan waren van haar naamgenote, de zangeres Kate Bush. En diezelfde Kate Bush viert haar verjaardag op onze verjaardag! Of eigenlijk moet ik het omgekeerde zeggen. De zangeres is acht jaar ouder dan wij."
"Ik heb het hier over niemand minder dan Katherine Alice Phoenix! Je weet wel wie ik bedoel. Lang golvend rood haar, schitterende magische groene ogen die een man volledig betoveren, een roomblanke huid met hier en daar sexy sproetjes, een klassiek mooi gezicht en een natuurlijk, absoluut volmaakt lichaam! Heel erg sportief en heel erg lenig. Dat had ze ook nodig voor het werk dat ze had tussen 1984 en 1988. Ze was in die tijd actrice en een iconische heldin dankzij die actie thriller 'C-Women', waarin ze de rol speelde van CIA soldate Megan Jennifer 'Cat' Farrell. Meg-Jen! Ze zag er dan heel anders uit dan wanneer je haar in het echt ziet. Als Meg-Jen had ze prachtig lang glanzend haar zo gitzwart als ebbenhout, volle sensuele lippen zo rood als bloed, een smetteloze huid zo wit als sneeuw en gitzwarte, ondeugende, ogen. Ze deed me toen dus sterk denken aan Scarlett. Voor die film oefende ze die stunt waarbij ze in mijn armen viel op Hawaï."
"Bij elke rol die ze speelde zag er anders uit eigenlijk. Als dokter Victoria Imogen Pirelli, in 'V.I.P.' was ze een brunette en had ze bruine ogen en als de Godin Gina Gold in de komische film 'GGG' was ze een blondine met blauwe ogen. Een beetje zoals jij. Ze had in die film ook nog twee kleine rolletjes als twee komische serveersters die constant ruzie met elkaar hadden, de preutse Sarah Emily Cox en de nymphomane Eva Shir Cohen."
"Mijn Kate was uiterlijk nog het meest zichzelf in de rol van Grace April Meredith Watson, de roodharige leerling-verpleegster met smaragd groene ogen, in de film 'Saint Valentine Hospital'. In die film kwamen haar dramatische kanten ook het best tot hun recht. Ze kreeg een Golden Globe voor het verhaal waarin haar personage een dubbelgangster bleek te hebben in de vorm van de FBI agente Mary Jane van Pelt. Voor haar was dat een prachtige dubbelrol waarin ze zich helemaal kon uitleven!"
"Ze vertoonde al die heerlijke kleuren in de Science Fiction Horror Space Opera film 'Lisa Star' waarin ze een soort van superheldin speelde die door ruimte en tijd reisde om het heelal te onderzoeken en monsters te verslaan. Dat is nog steeds mijn favoriete film! Ik heb er het verhaal en het script voor mogen schrijven. De inspiratie ervoor lag bij 'Doctor Who', 'Star Trek', 'Uncanny X-Men', 'Alien' en 'Dracula'. En een gesprek dat ik had met een geniale man genaamd Joss Whedon. Ik heb zelfs een credit voor de film als producer. De film werd gemaakt en uitgebracht in 1988 en het was zo'n succes dat we financieel volledig binnen waren."
"Mijn Kate wordt geroemd om haar schoonheid. En ze is echt zo mooi! Puur natuur. Ze is puur bloed, vlees en botten. Geen enkel spoortje van nepheid, plastic of siliconen of wat dan ook. First class, fancy free, she's high society. She's got the best of everything. She's perfect as she can be. Ze is gewoon a kind of magic! Bij haar films had ze niets nodig om haar schoonheid te versterken. Alleen wat haarkleuring en speciale contactlenzen wanneer dat nodig was. Ze had absoluut geen body double nodig. Ze had zelfs geen stuntvrouw nodig in haar films. Zo slank, lenig en ongelooflijk sportief."
"Er is maar één vrouw die even mooi en lief is als Kate, en dat is haar tweelingzus Emma. Emma doet vaak alsof ze Kate is en ik trap daar altijd in. Zo volmaakt lijken ze op elkaar. En Kate speelt dat spel dan mee. Dan doet ze alsof ze Emma is. Telkens als ze mij beet hebben liggen ze in een deuk van het lachen. Zelfs wanneer ik met hen beiden tegelijk de liefde bedrijf is er geen verschil tussen hen te zien. Tenminste, ik doe ook altijd alsof. Ik weet heel goed wie wie is. En Kate en Emma weten natuurlijk ook dat ik het weet. Het maakt allemaal deel uit van het spel der liefde."
"In tegenstelling tot Kate acteert Emma overigens nog steeds. Vooral in erotische thrillers omdat ze daar echt het lichaam voor heeft. Emma speelde trouwens ook mee in 'Saint Valentine Hospital'. Telkens als 'Grace' en haar dubbelgangster Van Pelt tegelijkertijd in beeld waren werd de rol van Van Pelt gespeeld door Emma."
"De zussen Phoenix hebben zeer sportieve kanten. Ik heb de eer hun coach te zijn wanneer ze meedoen aan damesdubbeltennis- en beachvolleybalwedstrijden."

"Mijn Kate heeft ook heel serieuze kanten. Ze heeft ook astronomie gestudeerd. En archeologie. Toen ze haar doctoraat haalde stopte ze met acteren en ging ze zich volledig op de wetenschap richten. Ze werkt nu aan een reeks lezingen over de combinatie van astronomie en archeologie bij oude culturen."
"In 1990 vroeg Kate me ten huwelijk. We waren al vier jaar samen en ze wilde mij voor eeuwig en echt aan haar binden. Ik zei natuurlijk onmiddellijk ja!"
"Mijn vrijgezellenfuif was bijzonder wild. Kate en ik werden zogezegd ontvoerd door onze favoriete band 'MacM'. Je kent hun reputatie en ik kan je zeggen dat de dames van die band in het echt nog mooier zijn dan in die gewaagde clips en dat die reputatie volledig terecht is. Zij geven zich echt helemaal over en ze zijn zeer gepassioneerd. En ze zijn ook echt heel erg lief!"
"Na onze huwelijksreis bleef het een beetje onrustig. Ik kreeg een brief van een fanclub van mij die zich de 'Bruiden van Valens' noemde. Die vrouwen waren al mijn onenightstands van destijds! En toen vernam ik pas dat Catwoman Scarlett Theron was, want ze is ook lid van die club!"
"De 'Bruiden van Valens' lieten me in ieder geval weten dat ze nog steeds van me hielden en dat ze nog steeds volledig van mij waren. En dat bewezen ze ook met lichaam en ziel. Onderling vormden ze 12 teams van hartsvriendinnen."
"Lilith Anderson, de eerste onenightstand van hotel ''t Einde' destijds en tegenwoordig mijn persoonlijke secretaresse, is ook lid van die 'Bruiden'. Lilith verzekerde mij en mijn vrouw dat de brief bedoeld is een blijk van waardering en dat ze ook heel erg fan zijn van mijn Kate. Vooral wegens haar rol in 'Lisa Star'. Daarom hebben ze zich ook niet 'Bruiden van Wally Valens' genoemd. De naam slaat eigenlijk net zo goed op Kate als op mij. Elke 'Bruid' heeft daarom ook minstens twee keer per jaar een DFDD met Kate en mij en we genieten daar allemaal van. Wel een beetje vreemd om dan bijvoorbeeld een waanzinnig sexy ex als Lily en mijn vrouw Kate zo intiem samen te zien."

"De 'Bruiden' hadden ook een bijzonder verzoek. Ze waren allemaal afgestudeerd in de natuurkunde en ze wilden nu met mijn hulp en morele steun hun doctoraat halen. Allemaal komen ze regelmatig individueel bij Lilith Anderson over de vloer om mij te ontmoeten. Ik vraag er niets voor terug en ik coach hen pro bono. Het is mij een genoegen mijzelf aan hen te geven en ik heb goede hoop dat ik hen zal helpen hun doel te bereiken."
"Lilith heeft er zelfs een bedrijfje voor opgericht genaamd 'Lily's' dat ze runt vanuit haar woning. Ze heeft de administratie van het gebeuren op haar genomen en zelf maakt ze ook gebruik van mij."
"Scarlett en Susan, die ook een Team vormen, komen er altijd om de catering te verzorgen! Susan en Scarlett doen ook altijd de catering bij mij thuis en die twee komen ook vaak bij ons over de vloer puur voor de gezelligheid en de liefde. Ik heb Scarlett een paar keer voorzichtig gevraagd waarom ze destijds niet haar masker wilde afzetten, maar dan moet ze altijd blozen en zegt ze dat ze dat niet wilt vertellen, maar dat het ook niet mijn schuld is. Wat ze mij wel vertelde was dat ze er geen spijt van had en dat ze heel erg van die nacht genoten heeft. Ze vindt het ook altijd heel leuk om mij weer te zien. Ik was blij dat te horen. Ik heb immers ook heel erg van haar genoten. Zo zeer zelfs dat ik haar ten huwelijk zou hebben gevraagd als ik daar de kans toe had gehad. Dat zeg ik haar dan ook altijd eerlijk. Ze is ook blij dat ze mij heeft laten gaan omdat dat het leven van Kate heeft gered. Als ik immers bij haar was gebleven zou ik nooit naar Hawaï zijn gegaan en zou ik nooit Kate hebben opgevangen die dan dus gestorven zou zijn. Ook Kate houdt daardoor ook extra van Scarlett en ziet Scarlett ook als de vrouw die mij aan haar geschonken heeft. Susan zegt dan ook altijd schalks dat ze ook een rol daarin gespeeld heeft. Echt, zodra dat Netwerkhuwelijk mogelijk is vraag ik Lilith, Susan, Emma en Scarlett om tot ons huwelijk toe te treden."

Wally slikte en sloot zijn ogen. "Maar mijn Kate is echt mijn nummer één! Vlak voordat ik aan deze missie begon bedreven Kate en ik de liefde. Ze zei toen dat ik haar zwanger had gemaakt. Ik zou vader geworden zijn!"

"Het spijt me voor je Wally." Amanda voelde met haar collega mee terwijl ze diep in haar binnenste om de hele mensheid rouwde. Beiden waren ze iedereen kwijt die ze ooit gekend hadden. Met geen mogelijkheid konden ze terugkeren naar de Aarde en daar was toch niemand meer in leven.

Wally slikte en vroeg: "En jij? Ik heb nu mijn hart bij je uitgestort en ik heb de hele tijd zitten te ratelen. Nu ben jij aan de beurt. Ik wil alles van je weten."
Ze bracht haar gezicht vlak bij het zijne en fluisterde: "Ik was altijd een heel serieus meisje en had het te druk met studie en werk. Ik had mezelf beloofd me te geven aan een goede man zodra ik er klaar voor was. Wally, we hebben nog minder dan een uur. We zullen sterven. De mensheid is al dood. Ik wil niet doodgaan zonder te weten hoe het is bemind te worden. Jij bent een goede man. Aan jou wil ik me volledig geven. Ik ben verliefd op je. Al heel lang moet ik bekennen. Al voordat Scarlett mij over je vertelde. Ja, ik ken Scarlett. Heel goed zelfs. Ze is de biologische zus van mijn adoptief zus Meika en ze heeft mij alles over je verteld. Scarlett, Meika en ik zijn al heel lang fan van je en het was altijd onze ambitie om allemaal de jouwe te worden. Mei, zoals wij Meika noemen, en ik weet zeker dat je haar ook de liefdeskoosnaam Mei zou hebben gegeven, bedacht zelfs een koosnaampje voor ons groepje: 'S.A.M.', zodat we samen 'Samantha' zijn, als in 'Samantha Valens'. Wij als een trinity in jouw armen. We hebben zelfs allemaal de 'V.G.' afgelegd!"
"Scarlett was echt verliefd op je en ze wilde echt een vaste relatie met je hebben. Maar helaas wilde Susan de Groot je destijds ook hebben en daarom durfde Scarlett niet door te zetten. Daar heeft ze altijd al spijt van gehad. Ze had dolgraag van jou willen zijn. Zij en Susan zouden 'ja' hebben gezegd als je hen ten huwelijk had gevraagd. Maar Scarlett is er nu zelf ook niet meer. Net als de hele mensheid is ze weg!"
"Ik verlang naar je Wally Valens. Mijn lichaam is jouw bezit. We zijn de twee laatste mensen in het heelal en we zullen sterven. Je weet toch wel waarom ik je zo over je vrouwen en je liefdesleven heb laten praten lieve Wally. Ik wil je gedachten bij de liefde hebben. Bij alle mooie vrouwen waarop je verliefd bent. Bij mij. Bij mijn lichaam. Bedrijf de liefde met me. Nu!"
Wally nam haar stevig in zijn armen en kuste haar op haar mond. Hij had geen verdere aansporing nodig. Woorden konden geen troost bieden. Haar mooie lichaam echter wel. Ze waren inderdaad de laatste mensen in het universum. Spoedig zouden ze zelf ook dood zijn. Als hij toch moest sterven dan het liefst terwijl hij met een mooie vrouw de liefde bedreef. En Amanda was heel erg mooi. Opnieuw kuste hij haar. Langzaam begonnen ze elkaar uit te kleden totdat ze volledig naakt waren. Amanda gaf zich volledig aan hem over. Dit waren hun laatste momenten en ze wilden die zo plezierig mogelijk doorbrengen met elkaar. Teder bedreven Wally Valens en Amanda Parker de liefde met elkaar.

Ze werden een uur later gestoord door een hard metalen geluid. Een vreemd toestel, dat een beetje leek op een vergrote versie van de Fiat Uno, had zich aan het station vastgekoppeld en de luchtsluis opende zich. Een robot met het opschrift MR-6 kwam het station binnen. Wally prevelde: "Robocop?" "Wel ja, die vergissing maakt men nu altijd," mopperde de robot. "Beste mensen, al het leven op Aarde is verdwenen, maar ik ben in staat om dit leven in zijn oorspronkelijke staat weer terug te brengen. Komen jullie maar met mij, want jullie hebben niets te verliezen. Maar omdat jullie volledig naakt zijn wil ik jullie wel adviseren je weer aan te kleden. Anders loop ik de hele tijd te blozen."

Een tijdje later stonden ze op Aarde, geparkeerd voor hotel ''t Einde'. "Héé, hier verbleef mijn vrouw!" Wally was uiterst verbaasd dat de vreemde machine hen hier had afgezet. Hij liet de ruimtevaarders alleen met de mededeling dat alles klokslag twaalf hersteld zijn. Wally en Amanda gingen het hotel binnen en zochten de kamer op waar Kate Valens haar intrek had genomen. In die kamer stonden een aantal onuitgepakte koffers. Amanda vroeg: "Geloof jij iets van de beweringen van die... die MR 6?" Amanda wist duidelijk niet wat ze er van moest denken. Wally haalde zijn schouders op en antwoordde: "Wel, het gezegde luidt dat er meer tussen hemel en aarde is dan het verstand kan bevatten. Hoe dit slaat op die robot weet ik niet, maar ik geloof niet dat de machine in staat is de gehele mensheid weer uit het niets te laten verschijnen. Heb je opgemerkt dat er zelfs geen lichamen te vinden zijn. Er vindt zich een wereldwijde ramp plaats en er zijn geen lichamen te vinden, geen stoffelijke overschotten, zelfs geen botje. En hoe zit het met de voertuigen? Ik heb geen autowrakken gezien en vliegtuigen zijn ook niet neergestort. Daarom denk ik dat dat vreemde apparaat iets anders bedoelde. Maar wat? Moeten wij de mensheid terugbrengen? Zijn wij een soort van Adam en Eva?" Amanda bloosde en opende de rits van haar overall. Ze zei: "Misschien moeten wij de mensheid inderdaad opnieuw beginnen. We hebben daarboven al een keer de liefde bedreven. Het was heerlijk Wally. Als je me wilt hebben, mag je me weer nemen. Ik wil weer naakt met je zijn." Wally glimlachte en ging op haar uitnodiging in. Het tapijt was zacht, de sofa was stevig, de stoelen vereisten creativiteit, de douche was heerlijk en het bed was comfortabel.

Een paar uur later lagen ze samen naakt, verstrengeld en uitgeput in dat comfortabele bed. Wally maakte Amanda wakker met een zachte kus. Hij fluisterde: "Ik hou van je Amanda. Je naam betekent 'zij die bemind moet worden' en het is een gebod dat ik volgaarne gehoorzaam." Amanda bloosde en fluisterde: "Noem me Amy wanneer we zo intiem zijn lieve Wally. Ik wil dat Amy jouw liefdeskoosnaam voor mij wordt, zoals je al je vrouwen liefdeskoosnamen gaf. Zou ik je vrouw geweest zijn als je mij het eerst had ontmoet?" Wally knikte en zei: "Ja! Je bent sowieso van mij Amy. Wij zijn nu man en vrouw."

Een wandklok vertelde hen dat het twaalf uur was. Plots vulde een vreemde kleur de kamer om even zo snel weer te verdwijnen. Snel stonden ze op en trokkken hun kleren terug aan. Wally en Amanda hoorden hoe iemand de deur naar de gang opende. Ze draaiden zich om en zagen Kate Valens de kamer binnen lopen. Ze zag eruit alsof ze heel wat had meegemaakt. Alsof ze met een bende leeuwen had gevochten. Ze had schrammen, blauwe plekken en bloedvlekken over haar hele lichaam. Wally moest denken aan de film 'Carrie'. Zoveel bloed!
Ze had een wazige blik in haar ogen en in haar handen hield ze krampachtig zilveren messen vast. Messen die dropen van het bloed. Ze keek op en zag haar man voor haar staan. Met zwakke stem vroeg ze: "Wally…?" Op het moment dat ze haar ogen geloofde schreeuwde ze het gewoon uit en nadat ze de messen had laten vallen wierp ze haar lichaam in zijn armen. Haar armen om zijn hals klemmend begon ze te huilen van vreugde. Wally zelf was niet minder blij. Hij fluisterde: "Cat, o, mijn lieve Cat..." en sloeg zijn armen stevig om haar heen en begon haar gezicht, hals en boezem gepassioneerd te kussen. Amanda bleef op afstand en bekeek het tafereel met gemengde gevoelens.
Na een kus die wel een minuut duurde hadden Wally en Kate weer een beetje aandacht voor hun omgeving. Ze bleven elkaar vasthouden in een stevige omhelsing. Alsof ze elkaar nooit meer zouden loslaten.
Kate bedwong haar tranen en zei: "O Wally, het was verschrikkelijk. Het hotel was gevuld met monsters. Ze wilden me nemen…. Maar ik vocht terug! Ze kregen niet van mij wat ze wilden. Ik ben je volledig trouw gebleven. Jij bent de eerste en enige man die mij ooit heeft gehad en geen enkele andere man zal mij ooit hebben."
"Ik vocht voor mijn leven en mijn eer en ik won! Maar ik zag wel hoe diverse mensen voor mijn ogen werden verscheurd. Onder hypnose liepen ze recht in de armen van de monsters. Gelukkig ben ik immuun voor hypnose en ik ben mijn gevechtstrainingen uit mijn filmtijd niet vergeten. Dat heeft mij gered! Ik heb al die arme mensen gewroken! Die vampieren heb ik persoonlijk afgeslacht! Zilver was hun zwakheid en ik heb daar gebruik van gemaakt. Ik ben heel erg blij dat ik deze messen kon gebruiken. Lieve schat van me, ik wil dat je zo snel mogelijk dat soort messen aanschaft! Ik wil ze absoluut in huis hebben. Ze zijn zo lang en scherp dat de monsters niet te dicht in mijn buurt konden komen. Uiteindelijk hield ik me schuil in de kelders, maar toen…. Ik weet niet wat er toen gebeurde. Het leek wel of ik opeens niet meer bestond en nu ineens weer wel." Wally keek haar glimlachend aan en zei: "Ik weet ook niet wat er nu gaande is."
Kate keek hem verbaasd aan toen ze besefte dat Wally's aanwezigheid hier ook niet helemaal klopte. "Moet jij niet daarboven zijn Wally?" vroeg ze verbaasd. Toen zag zijn vrouw Amanda. "Amanda? Ja! Maar ook jij moest... Wat is er aan de hand?" Niet begrijpend keek Kate naar de ruimtevaarders.

De robot MR-6 kwam de kamer binnen en zag drie erg verbaasde mensen. "Hallo beste mensen. Laat mij het een en ander uitleggen. Ik ben geen robot maar een mens uit de toekomst." Hij zette zijn helm af en een vriendelijk gezicht lachte hen toe. "Hallo, mijn naam is James Isaac Parker, zeg maar Jim. Ik ben de zoon van Amanda en Wally. Ik moet geboren worden opdat ik de mensheid kon redden. Ik zal worden geboren in het jaar 1992. Over negen maanden. Al snel bleek er iets vreemds met mij aan de hand te zijn. Ik had eigenschappen die ik met geen mogelijkheid van jullie kon hebben geërfd. Mijn intelligentie kon men maar niet meten, zo groot is die. Kennelijk heeft jullie verblijf in de ruimte jullie voortplantingscellen zodanig veranderd dat een mutant zoals ik geboren kon worden. Met mijn genie ging ik ruimtevaarttechnologie studeren in Delft en daarnaast specialiseerde ik me in tijdtechniek. In het jaar 2015 las ik in een geschiedenisboek iets over een vreemde gebeurtenis in het jaar 1991. Een ramp zou zich hebben afgespeeld die al het leven zou hebben vernietigd. Dat kon nooit gebeurd zijn, omdat ik me duidelijk mijn medemensen kon herinneren. Ik voerde enkele experimenten uit en trok de conclusie dat ik degene was die de wereld heeft gered. Ik bouwde een ruimteschip (dat toestel staat buiten het hotel geparkeerd), en reisde door de tijd naar het jaar 1987. Ik vermomde me als de machine MR-6. Ik heb al mijn kennis aangewend om de realiteit zelf te veranderen, objecten in beweging veilig te stellen zodat de vliegtuigen bijvoorbeeld in de lucht bleven en het leven terug op Aarde te brengen. En dat is mij gelukt! Helaas was ik niet in staat de slachtoffers van de nu uitgeroeide vampiers weer tot leven te wekken."
Kate vroeg verschrikt: "De zoon van Wally en Amanda? En ik dan? Is er iets gebeurd dat een breuk zou kunnen veroorzaken tussen mij en mijn man? Ik wil hem niet kwijt! Hij is de liefde van mijn leven!"
Jim lachte. "Nee, de geschiedenis zal zo verlopen dat jullie bij elkaar blijven. Jullie liefde is voor altijd. Amanda zal mij baren als bewust ongehuwde moeder."
"Zoiets was ik altijd al van plan geweest," zei Amanda Parker met een blos op haar wangen. "Maar ik ben nog niet zwanger. Toch?"
Jim drukte op een aantal knoppen op zijn kostuum en zei met een glimlach: "Ja, moeder, je bent erg zwanger. En gezien het DNA is Wally Valens duidelijk de vader. Mijn begin is er!"
Tegen Wally riep hij: "Dank je vader!"
Wally Valens vroeg: "Jim, kun je Kate scannen?"
James Parker knikte en zei even later: "Kate is volledig in orde. En ook zwanger! Een tweeling in aantocht waarvan gezien het DNA ook Wally Valens duidelijk de vader is! Proficiat! Goed bezig pa!"
Kate sloot haar ogen en slaakte blozend een zucht van opluchting. Ze wendde zich tot haar man en zei: "Ik snap het. Ik was dood en jij was stervende! En Amanda is zo mooi dat ik zelf de liefde met haar wil bedrijven."
Ze omhelsde haar man Wally. Ze drukte een tedere kus op zijn mond. Ze voegde met tranen in haar ogen er aan toe: "Maar nu wil ik eerst jou! Ik heb je nodig Wally. Ik ben vermoeid en ik ben besmeurd met het bloed van monsters die de meest enge dingen met me wilden doen. Ik heb die monsters bevochten en ik heb hen verslagen! Ik heb echt een beloning verdiend. Ik hou van je Wally Valens. Ik hou verschrikkelijk veel van je."
Wally kuste haar teder op haar mond en zei met vreugde in zijn ogen: "Mevrouw Kate Valens, ik ben van jou en ik zal de jouwe blijven. Ik ben er voor je. Ik ga voor je zorgen mijn lieve Cat."
Teder tilde Wally zijn vrouw op waarbij ze haar benen om zijn middel sloeg en terwijl hij haar kuste droeg hij haar de badkamer binnen. Achter hen deed hij de deur op slot. De anderen hadden hier helemaal niets mee te maken. Hij zette de douche aan en begon Kate voorzichtig van haar kleding te verlossen. Hij zette haar naakt onder de douche en spoelde het bloed van haar lichaam. Gelukkig was het bloed niet van haarzelf. Met liefde en genegenheid verzorgde hij haar. Een verzorging die snel overging tot gepassioneerd liefde bedrijven. Van buiten de badkamer was Kate duidelijk te horen. Er mankeerde echt niets aan haar longen.

Jim Parker had er alle vertrouwen in dat het goed ging komen. Met zijn apparatuur in zijn MR-6 kostuum pikte hij een signaal op dat zijn aandacht vroeg. Het ging om een hartslag die uit de kelder leek te komen. Parker besloot uit te zoeken van wie die hartslag afkomstig was. Op weg naar de kelder was hij gedwongen over een aantal gruwelijk verminkte lichamen te stappen. Het waren de slachtoffers van de vampiers, en de vampiers zelf. Eigenlijk was er geen verschil tussen deze twee groepen.

Na twintig minuten werd het signaal dat hij opving sterker. James versnelde zijn pas toen hij merkte dat het signaal afkomstig was uit de ruimte van waaruit Retuow Snof de kelder had geregeerd. Was daar nog iemand in leven? "Natuurlijk, oen," zei hij tegen zichzelf. "Je pikte immers het geluid van een hartslag op met je fijngevoelige microfoons." Hij ging de kamer binnen. In het midden van de kamer stond een standbeeld van Trent Kegarson. Het was geen natuurlijke voorstelling, maar een verwrongen imitatie. Zijn in het pak ingebouwde instrumenten vertelden hem dat het geen beeld was, maar een versteende man. Hij had het centrum van de mysterieuze ontploffing gevonden! Rondkijkend zag hij in een hoek van de kamer een bloedmooie slanke jonge vrouw staan die hij herkende als Marlie Locke.
Marlie zag dat MR-6 de kamer was binnengekomen en het stoffelijk overschot van haar belager onderzocht. Plots merkte ze dat het hoofd van de robot anders was. Correctie, het was helemaal geen robot, maar een mens. Of een vampier. Toen ze opgemerkt werd schraapte ze haar keel en zei: "Wil je mijn bloed drinken? Als dat zo is ben je nog lang niet jarig!" Opgelucht hoorde ze dat MR-6 daarin niet was geïnteresseerd. Niet wetend wat anders te doen begon ze hem haar belevenissen te vertellen.
Ze keek James Parker even aan en meende een oude bekende in hem te ontdekken. Misschien was het wel familie van Wally Valens. Marlie vroeg het hem en Jim antwoordde bevestigend. Jim grijnsde: "U wordt de tante van mijn verloofde! Zij lijkt heel erg op u! Als twee druppels water. U en mijn Jessica zouden identieke tweelingzussen kunnen zijn!" Ze keek naar de stalen kraag die aan haar overall had gezeten en gaf hem aan Jim terwijl ze haar ranke hals masseerde. Misschien had hij voor zijn kostuum wel reserve onderdelen nodig. James Parker bedankte Marlie en escorteerde haar naar de uitgang van het hotel.

Daarna voegde James zich weer bij zijn ouders en Kate. Wally had zich intussen weer aangekleed en Kate droeg een badjas en een gezonde blos op haar wangen. Wally had nog steeds zijn armen stevig om zijn Kate geslagen. Hij wilde echt nooit meer loslaten. Amanda voelde enige jaloezie. Maar toch was ze blij voor Kate. En ook voor Wally. Hij verdiende een mooie bloeiende vrouw zoals Kate. Amanda zou wel een eigen Wally willen hebben. Ze was ook verliefd op Kate.
James Parker kuchte verlegen en zei: "Ik heb helaas een droevige mededeling voor jullie. Tijdens Snofs oorlog zijn ook Trent Kegarson, Scarlett Theron en Susan de Groot gesneuveld. Ik wist dat natuurlijk al, maar ik heb op weg naar de kelder ook hun lichamen aangetroffen. Ik vond dat jullie het van mij moesten horen. Gecondoleerd. Ik weet wat ze voor jullie betekenden."
Wally Valens slikte en onderdrukte een snik. Zijn vrouw Kate begon te huilen, streelde zijn wang en omhelsde hem. Samen omhelsden ze Amanda die met Scarlett een zus had verloren.

Jim wenste zijn ouders een goed leven toe en wilde vertrekken. "Stop, Jim," riep Wally hem na. "Je moet ons nog afzetten in de ruimte. De mensen van het vluchtleidingscentrum van de NASA zouden wel eens gek kunnen worden als ze ontdekten dat hun astronauten zich niet in het ruimtestation bevinden, en de bemanning van de Space Shuttle zou voor niets worden weggestuurd als ze ons zouden willen ophalen." Jim zag zijn vergissing in en bood de ruimtevaarders een lift aan die ze graag accepteerden. Wally moest Kate nu wel loslaten. Hij deed het met tegenzin.
Kate omhelsde Amanda en kuste haar op haar mond. Zachtjes fluisterde ze: "Amy, wij zijn er voor je. Voor alles wat je maar wilt en alles wat je maar nodig hebt. Echt alles! Je bent nu een deel van ons en we laten je nooit meer gaan." Kate kuste haar nogmaals op haar mond.

Eenmaal terug aan boord van het door Jim Parker herstelde station besloten Wally en Amanda hun taken af te maken. Ze beloofden elkaar dat ze heel goede vrienden zouden blijven. Met heel veel voordelen.

Droom?*** *** *** *** Tijdlijnen. Timelines.