Ambities, wraak, oorlog en nieuw leven. Deel 2*** *** *** *** Tijdlijnen. Timelines.

Ambities, wraak, oorlog en nieuw leven. Deel 3.

Oorspronkelijk: 1991.

27 augustus 1991.
Hoog boven het Aardoppervlak zweefde een ruimtelaboratorium van de Europese ruimtevaart organisatie ESA. Het lab was daar achtergelaten door de Space Shuttle Enterprise. Vanwege de ramp met de Challenger in 1986 was Enterprise, van oorsprong slechts een prototype, nu zo omgebouwd dat ze ruimtewaardig was. Daarnaast had NASA nog een gloednieuw ruimteveer gebouwd genaamd Endeavor. De Shuttle was inmiddels naar de Aarde terug gekeerd en de mensen aan boord van het mini-ruimtestation voerden hun gewone werkzaamheden uit. Wally Valens keek op een gegeven moment uit een raampje om een blik te werpen op het prachtige uitzicht dat de Aarde bood. Tot zijn grootte verbazing zag hij dat er iets niet in orde was. Hij wenkte zijn collega en Amanda Parker verplaatste zich zo dat ze ook een blik kon werpen op de thuiswereld van de mensheid. Voor hun ogen speelde zich een afschuwelijk schouwspel af.

Vanuit Europa, en nauwkeuriger gezegd vanuit Nederland, vloeide er een vreemde kleur over het Aardoppervlak. De vlek verspreidde zich razend snel en bedekte binnen de kortste keren de gehele planeet. Wally voelde zich heel vreemd toen hij zag hoe het beeld dat hij zag troebel werd. "Wereldoorlog III?" vroeg Amanda. Ook zij was door emoties bevangen. "Wiens schuld zou het zijn?" Wally kon zich eindelijk van het beeld los maken en zei dat hij betwijfelde dat het zoiets simpels was als een wereldoorlog. Hij durfde niet meer te kijken. Amanda kon juist niets anders dan kijken en zag dat de vreemde kleur verdween. Toen ze haar nagels in Wally's bovenarm boorde keek hij weer en hij dacht even dat alles weer in orde was. Amanda had inmiddels de communicatie apparatuur gecontroleerd en was tot de ontdekking gekomen dat alle verbindingen waren verbroken. Op Aarde was niemand meer die antwoord kon geven.

"Ik schat dat we nog een uur te leven hebben" verzuchtte Amanda. "Datgene dat de Aarde heeft verwoest moet ons ook getroffen hebben op de één of andere manier. In mindere mate natuurlijk. Maar ja, dat zijn de risico's van het vak niet waar."
"Ja, dat is wel zo, maar onze situatie is wel uniek te noemen. Daar beneden is niemand meer aanwezig om ons heengaan te betreuren," wierp Wally tegen. "Goed," zei Amanda, "laten we maar het beste ervan maken. Zeg eens Wally, hoe was je leven?"
Wally haalde zijn schouders op en antwoordde: "Mijn leven… Na mijn middelbare school waar ik met de hoogst haalbare cijfers van het Gymnasium afstudeerde, bezocht ik de universiteit Leiden en studeerde natuurkunde en astronomie. Ik was nadat ik afstudeerde in 1988 een tijdje werkzaam bij het CERN in Genève waar ik onderzoek deed naar elementaire deeltjes. Daarna heb ik in 1989 en 1990 gewerkt als astronoom bij sterrenwachten in Arizona en in Puerto Rico. En via mijn daaropvolgende betrekking bij ESTEC in Noordwijk kwam ik hier in dit ruimtelaboratorium terecht. Tussendoor schreef ik nog een paar bestsellers. SF en Horror romans. Vooral de 'Jim Fox' reeks. Ze verkochten goed. Ik zou daar eigenlijk al riant van kunnen leven en mijn hele familie was gelijk binnen. Dat is mijn leven in een notendop. Was mijn leven."

"Dat is nu niet precies hetgeen ik bedoelde Wally. Ik wilde wat meer over je privé leven weten. Je liefdesleven. Dat wat je net vertelde is bekend. Ik wil meer weten over al die vrouwen in je leven. Je hebt nogal de reputatie van een Don Juan." Zijn vrouwelijke collega was duidelijk teleurgesteld.
Wally bloosde even. "Wel, Amanda, ik groeide op in een eenvoudig maar trots dorpje in Nederland genaamd Sprucphord in het westen van Noord-Brabant, tussen Roosendaal en Breda. Niet zo heel groot, twintigduizend inwoners, gigantische Hoofdstraat waar alles aan zat wat ik in mijn lagere schooltijd nodig had. Alles bij elkaar meer dan zes kilometer straat in een soort 'L' vorm, waarbij in de hoek van de 'L' een gigantisch park is aangelegd." "In mijn jeugd woonde ik natuurlijk bij mijn ouders, die op hun beurt inwoonden bij mijn paternale grootouders. Allemaal in één groot huis op nummer 624. Ze wonen daar alle vier nog steeds. Ik zelf woon in het huis ernaast, op 626. Daarnaast, op 628, woonde mijn eerste vriendin, maar dat huis staat al geruime tijd leeg. Schuin tegenover ons mijn maternale grootouders op 515, mijn paternale oom met zijn vrouw en zijn jongste zoon en zijn gezin op 717. Allemaal prachtige grote vrijstaande huizen met prachtige grote tuinen met gras, coniferen, varens, bloemen, prachtig zingende merels enz. Wanneer ik thuis ben bezoek ik mijn ouders elke dag."
"Verderop in de straat mijn lagere school, huisarts, parochiekerk met vijf torens, midden in dat park, een woon- en zorgcentrum, een bioscoop, tientallen winkels, horecagelegenheden, bibliotheek en de tandarts. Veel meer straat had ik echt niet nodig toen in de jaren '70. Er was een gezellige grote markt in die straat elke zaterdag en de buurgemeenten Lerunette en Evenho boden ook veel vertier."
"En het leven daar was gewoon goed: Ik heb heel goede ouders en ik heb ook een goede opvoeding genoten. Ik ben verliefd, verloofd en getrouwd. Het gewone stramien. Maar goed, je wilde alles weten over mijn liefdesleven."

"Mijn eerste relatie was met Maria Elizabeth Locke, dat meisje van mijn leeftijd dat dus rechts van mijn huidige huis woonde en dat ik eigenlijk al mijn hele leven kende, maar waarmee ik pas in 1978 een romantische relatie mee begon. Platonisch natuurlijk voor onze leeftijd toen. Hoogstens First Base. Daarvoor waren we gewoon goede buren en ze was vanaf toen we vier waren mijn beste vriendin. We trokken altijd samen op en deden heel veel dingen samen. We hielden allebei van SF en Horror films en bezochten die films dan ook vaak samen. We bespraken ook TV series die we volgden en boeken en strips die we lazen samen. Ze was mijn hele leven lang gewoon mijn beste maatje."
Voordat ze mijn liefdesvriendin werd plaagde ik haar wel eens met haar geboorte datum, 6-6-1966. Dan noemde ik haar 'D-Day', of 'Demone'. Dat vond ze niet zo leuk en toen ze van mij werd stopte ik daar natuurlijk mee. Maar op een gegeven moment sloeg de pubertijd toe en daarmee diverse lichamelijke veranderingen. Ik vond haar plotseling wel heel erg mooi. Nog mooier dan ik haar al vond en ik heb haar altijd al mooi gevonden. En dan niet alleen haar gezicht, als je begrijpt wat ik bedoel. Ik had het vermoeden dat haar gevoelens voor mij ook aan het veranderen waren, want de manier waarop ze naar me keek was wel heel bijzonder. Ik verzamelde de moed om haar uit te vragen voor een romantische date en ze antwoordde me met een stralende glimlach en een kus op mijn mond."
"Ons eerste romantische afspraakje was natuurlijk ook in een bioscoop. Ik vierde mijn twaalfde verjaardag. 'Telefon' draaide er. Spannende film trouwens."
"Het was het begin van onze romance. Al moet ik toegeven dat ik soms mijn ogen liet dwalen."
"In 1980 hadden we een bloedmooie docente Biologie en Nederlands genaamd Mara Young die openlijk met me flirte en mij heel erg stimuleerde om schrijver te worden. Zo openlijk dat Marlie er een beetje jaloers door werd. Marlie noemde haar zelfs Mrs. Robinson. Mara Young grapte in de klas altijd dat ze mijn persoonlijke Muze was en ik haar geheime minnaar. Ik droomde zelfs vreemde dromen over Mara. Dat ze mij bezocht in diverse gedaantes. Als zichzelf. Als andere vrouwelijke docenten die ik heel mooi vond. Als mooie vrouwelijke klasgenootjes. Als Marlie. Zelfs als beroemde actrices en zangeressen waar ik verliefd op was. Maar ondanks dat ze in die dromen telkens een ander uiterlijk had wist ik altijd dat zij het was omdat ze tijdens die droom toch telkens weer haar eigen uiterlijk kreeg. Tijdens elke droom bedreef ik de liefde met haar. In het echt kon dat juridisch gezien natuurlijk niet."
"Marlie wist daar natuurlijk niets van! De docente was heel mooi en lief, maar mijn hart behoorde mijn Marlie toe! Ik zou haar nooit in het echt bedrogen hebben!"
"Marlie Locke was echt heel bijzonder. De passie zelve. Ze was echt ongelooflijk mooi. Ze had donkerbruin haar en donkerbruine ogen, donkere poelen waarin een man verdrinken kon. Ze was bijzonder lief, romantisch en poëtisch ingesteld. Een beetje fragiel eigenlijk. Heel teder. Heel lang ook. Bijna zo lang als ik. Ze leek daarom ook mager. Desondanks was haar lichaam dusdanig dat ze zo de Playboy in zou kunnen. Zoals jij in de Playboy en in de Penthouse hebt gestaan. Marlie ontwikkelde al vroeg een sensuele vrouwelijkheid. Bovendien was het een dame met inzicht. Op het moment dat ik me afvroeg welke carrièrekeuze ik moest maken, gaf ze me het advies om maar alles te doen wat ik wilde. Vervolgens maakte ze me duidelijk dat ik alles met haar mocht doen. Ze maakte die suggesties op mijn zestiende verjaardag in 1982, ons eerste bovenbouw jaar. En ik deed vervolgens dan ook alles met haar wat ik wilde. Het was de allereerste keer dat Marlie en ik de liefde bedreven, maar we gingen niet verder dan Second Base. We deden het graag langzaam aan. Dat leek ons verstandig. Ik vierde niet alleen mijn verjaardag, maar ook mijn eerste succes als schrijver. En het vierde jubileum van onze romatische relatie. Ze was echt mijn Muse! Vanaf dat moment noemde ik haar 'Mijn Magische Marlie'. Dat vond ze wel leuk. Toen we zeventien werden schonken we elkaar zelfs Third Base. Hetgeen we toen al best spannend vonden. We verlangden naar 1984. Dan zouden we echt alles doen!"
"In de zomer van 1984 vertrok mijn Marlie echter plotseling uit mijn leven. Onze relatie was op mijn achttiende verjaardag net zo ver gevorderd dat we echt alles met elkaar deden. Fourth Base. Home Run. All the Way. Tegen mij zei ze, een week na mijn verjaardag, vlak voordat ze vertrok, dat het iets met haar verleden te maken had. We bedreven de liefde en ze zei met tranen in haar ogen dat ik haar nooit meer zou zien. Vervolgens kwam ze een week later terug. Ze zei dat ze me een afscheidscadeau wilde geven en opnieuw schonk ze me haar lichaam. Het viel me op dat ze die dag bijzonder agressief was. Alsof ze mij levend wilde verslinden! Daarna vertrok ze echt voor altijd. Ik was mijn Marlie dus kwijt. Ik geloofde daarna niet meer in de liefde. Ik dacht dat ik zelfs nooit meer verliefd zou worden. Vreemd genoeg had ik in de nachten daarna heel levendige dromen over Mara Young. Explicieter dan ooit. Alsof het echt was!"

"Ik verhuisde daarna tijdelijk uit Sprucphord om in Leiden te studeren. Ik had daar gratis een suite en gratis maaltijden in hotel 't Einde omdat ik gratis de automatisering van de administratie verzorgde. Ik had een zeer speciale relatie met de eigenaresse van het hotel. Dat was een bloedmooie blonde vrouw, zeven jaar ouder dan ik, genaamd Susan de Groot. Ze leek heel veel op Marilyn Monroe en ze zat altijd met me te flirten. En ik met haar."
"Geen enkele serieuze relaties verder toen. Het hotel gaf wel de gelegenheid voor veel vluchtige relaties. Ik had zo'n twee dozijn dates in het begin van die studententijd. Vluchtige relaties die meestal niet verder gingen dan First Base. Misschien wilden we dan wel meer, maar ik vond het verstandig om het langzaamaan te doen. Misschien dat die aarzelende houding ervoor zorgde dat het vaak ook niet verder ging na die eerste date. Vooral ook omdat na de allereerste Fourth Base date de dame in kwestie, de waanzinnig sexy Lilith Anderson, mij ineens op afstand hield en alleen maar 'vrienden' wilde zijn. Drie keer had ik zo'n Fourth Base onenightstand date in die periode. Bij die eerste date dus en verder bij de zestiende en de zeventiende date."
"Zonder uitzondering eindigden alle dates altijd in een warme vriendschap. Ik ken alle namen nog en ik hield de relaties bij in Kijk-schoolagenda's. 1984/1985 en 1985/1986. Compleet met hun foto's en hun adres gegevens. En hun verjaardagen natuurlijk. Ik zorgde er altijd voor hen op tijd te feliciteren met bloemen en bonbons. Dat vonden ze goed. Ze noemden mij voor de grap 'hun Valentijn' en zichzelf mijn 'harem'. Het waren grotendeels bloedmooie studentes natuurkunde die verliefd op mij waren. Mede wegens mijn werk als schrijver. De meesten van hen hadden een baantje als serveerster of kamermeisje in het hotel, of ze werkten daar als verkoopster in één van de hotelwinkels of als verpleegster bij de EHBO post. Net als ik hadden ze kost en inwoning aldaar. Op die manier stonden we altijd tot elkaars beschikking. Voor alles! En ik werd nog heel vaak door hen gekust."
"Tijdens Halloween 1985 had ik overigens ook wel een heel bijzondere onenightstand met een heel mooie vrouw verkleed als Catwoman. Bij haar ging het dus veel verder dan First Base. Bij haar was het een directe Home Run. Maar ik vrees dat die zij alleen op me viel omdat ik toen verkleed was als Batman. Ik dacht destijds dat ik haar na die nacht nooit meer terug had gezien en ze wilde mij toen haar naam niet geven. Ze hield de hele tijd haar masker op! Ik vond dat bijzonder jammer, want op haar had ik echt verliefd kunnen worden. Vandaar ook dat ik het bij haar zover liet komen! Ze is de enige in die tijd waarvan ik toen de naam niet kende. Ik had alleen een foto van ons samen als Batman en Catwoman. Feitelijk heb ik haar daar nog vaak gezien, maar gewoon niet herkend. Ik besefte dat destijds gewoon niet. De nacht daarop werd ik getroost door Susan de Groot, die derde Home Run in die periode, maar zij wilde ook geen vaste relatie! Ik ben trouwens ook heel blij dat Susan en ik daarna ook nog goede vrienden bleven."
"Ik bleef uiteindelijk alleen en dacht dat dat altijd zo zou blijven. Misschien wilde ik in die tijd zelf niet eens een vaste, monogame, relatie. Nog te veel pijn van het verlies van Marlie. Ik wilde dat gewoon niet nog een keer meemaken."

"Augustus 1986 was ik echter op vakantie in Hawaï en daar kwam ik na een heerlijke strandwandeling bij volle maan uit bij een filmset die volledig verlaten leek. Stom toevallig stond ik op een plek waar een bijzonder mooie vrouw bijna een dodelijke val maakte. Ze was alleen op een stellage geklommen om zich op een stunt voor te bereiden en had daar haar evenwicht verloren. Ze zou naast het opvangkussen gevallen zijn!"
"Ik had het geluk haar op te vangen. We keken in elkaars ogen en we wisten gewoon dat we voor elkaar waren voorbestemd. Ik kende haar als actrice en zij kende mij als schrijver. Het klikte meteen en we maakten direct gebruik van dat prachtig grote opvangkussen om met elkaar de liefde te bedrijven zonder, eerst een woord met elkaar te wisselen. Het klinkt krankzinnig, maar zo is het echt gebeurd."
"Toen ze hoorde dat ik op exact dezelfde dag geboren was als zijzelf nam ze het besluit dat ze me nooit meer zou laten gaan. We ontdekten dat we zelfs allebei fan waren van haar naamgenote, de zangeres Kate Bush. En diezelfde Kate Bush viert haar verjaardag op onze verjaardag! Of eigenlijk moet ik het omgekeerde zeggen. De zangeres is acht jaar ouder dan wij."
"Ik heb het hier over niemand minder dan Katherine Alice Phoenix! Je weet wel wie ik bedoel. Lang golvend rood haar, schitterende magische groene ogen die een man volledig betoveren, een roomblanke huid met hier en daar sexy sproetjes, een klassiek mooi gezicht en een natuurlijk, absoluut volmaakt lichaam! Heel erg sportief en heel erg lenig. Dat had ze ook nodig voor het werk dat ze had tussen 1984 en 1988. Ze was in die tijd actrice en een iconische heldin dankzij die actie thriller 'C-Women', waarin ze de rol speelde van CIA soldate Megan Jennifer Farrell. Meg-Jen! Ze zag er dan heel anders uit dan wanneer je haar in het echt ziet. Als Meg-Jen had ze prachtig lang glanzend haar zo gitzwart als ebbenhout, volle sensuele lippen zo rood als bloed, een smetteloze huid zo wit als sneeuw en gitzwarte, ondeugende, ogen. Ze deed me toen sterk denken aan die heerlijke Catwoman. Voor die film oefende ze die stunt waarbij ze in mijn armen viel op Hawaï."
"Bij elke rol die ze speelde zag er anders uit eigenlijk. Als dokter Victoria Imogen Pirelli, in 'V.I.P.' was ze een brunette en had ze bruine ogen en als de Godin Gina Gold in de komische film 'GGG' was ze een blondine met blauwe ogen. Een beetje zoals jij."
"Mijn Kate was uiterlijk nog het meest zichzelf in de rol van Grace April Meredith Watson, de roodharige leerling-verpleegster met smaragd groene ogen, in de film 'Saint Valentine Hospital'. In die film kwamen haar dramatische kanten ook het best tot hun recht. Ze kreeg een Golden Globe voor het verhaal waarin haar personage een dubbelgangster bleek te hebben in de vorm van de FBI agente Mary Jane van Pelt. Voor haar was dat een prachtige dubbelrol waarin ze zich helemaal kon uitleven!"
"Ze vertoonde al die heerlijke kleuren in de Science Fiction Horror Space Opera film 'Lisa Star' waarin ze een soort van superheldin speelde die door ruimte en tijd reisde om het heelal te onderzoeken en monsters te verslaan. Dat is nog steeds mijn favoriete film! Ik heb er het verhaal en het script voor mogen schrijven. De inspiratie ervoor lag bij 'Doctor Who', 'Star Trek', 'Uncanny X-Men', 'Alien' en 'Dracula'. En een gesprek dat ik had met een geniale man genaamd Joss Whedon. Ik heb zelfs een credit voor de film als producer. De film werd gemaakt en uitgebracht in 1988 en het was zo'n succes dat we financieel volledig binnen waren."
"Mijn Kate wordt geroemd om haar schoonheid. En ze is echt zo mooi! Puur natuur. Ze is puur bloed, vlees en botten. Geen enkel spoortje van nepheid, plastic of siliconen of wat dan ook. Alleen wat haarkleuring en speciale contactlenzen wanneer dat nodig was. Ze had absoluut geen body double nodig. Ze had zelfs geen stuntvrouw nodig in haar films."
"Er is maar één vrouw die even mooi en lief is, en dat is haar tweelingzus Emma die bij ons woont. In tegenstelling tot Kate acteert Emma nog steeds. Emma speelde ook mee in 'Saint Valentine Hospital'. Telkens als 'Grace' en haar dubbelgangster Van Pelt tegelijkertijd in beeld waren werd de rol van Van Pelt gespeeld door Emma. Ze doet vaak alsof ze Kate is en ik trap daar altijd in. Zo volmaakt lijken ze op elkaar. En Kate speelt dat spel dan mee. Dan doet ze alsof ze Emma is. Telkens als ze mij beet hebben liggen ze in een deuk van het lachen."

"Mijn Kate heeft ook heel serieuze kanten. Ze heeft ook astronomie gestudeerd. En archeologie. Toen ze haar doctoraat haalde stopte ze met acteren en ging ze zich volledig op de wetenschap richten. Ze werkt nu aan een reeks lezingen over de combinatie van astronomie en archeologie bij oude culturen."
"In 1990 vroeg Kate me ten huwelijk. We waren al vier jaar samen en ze wilde mij voor eeuwig en echt exclusief aan haar binden. Ik zei natuurlijk onmiddellijk ja! Emma was teleurgesteld omdat ze ook wel mijn ring had gewild, maar ook blij voor Kate."
"Mijn vrijgezellenfuif was bijzonder wild. Ik werd zogezegd ontvoerd door onze favoriete band "MacM". Ik was hun groupie en die dames waren mijn groupies. Je kent hun reputatie!"
"Na onze huwelijksreis bleef het een beetje onrustig. Ik kreeg een brief van mijn fanclub die zich de "Bruiden van Valens" noemde! En toen wist ik gelijk wie Catwoman was! Scarlett Theron! Eindelijk kende ik haar naam en besefte ik dat ze inderdaad de hele tijd daar aanwezig was. Ze was een receptioniste van het hotel! Ik denk dat ze de relatie niet heeft willen doorzetten omdat ze toen zwanger werd. Van wie weet ik niet. Als ik de vader was geweest, dan zou ze het wel gezegd hebben denk ik. Ze maakte een koude, afstandelijke, indruk na die nacht die ik met haar had doorbracht en ze was de enige die niet inging op mijn avances. Ik wist natuurlijk niet dat ze dat eigenlijk al wel gedaan had. Misschien was ik gewoon niet goed genoeg voor haar. Maar nu zal ik dat nooit meer te weten komen. Aan de andere kant zat ze wel bij die fanclub. Iets goeds zal ik wel gedaan hebben denk ik. Ik weet het gewoon niet."
"De "Bruiden van Valens" lieten me in ieder geval weten dat ze nog steeds van me hielden en dat ze van mij waren. Maar dat was op zich niet meer belangrijk."
"Lilith Anderson, die eerste van mijn Home Run onenightstands van hotel 't Einde destijds, is ook lid van die "Bruiden" en ze verzekerde mij en mijn vrouw dat de brief bedoeld is als grap. Een blijk van waardering. Dat ze zeer wel mijn huwelijk met Kate respecteren en dat ze ook fan zijn van mijn Kate. Vooral wegens haar rol in 'Lisa Star'. Wel een beetje vreemd een waanzinnig sexy ex als Lily en mijn vrouw Kate zo samen te zien. Maar gelukkig zijn ze hartsvriendinnen geworden. Lilith houdt echt van mijn vrouw. Snap ik. Ik ben nog steeds hevig verliefd op Kate. Zij is mijn alles!"
Wally slikte en sloot zijn ogen. "Kate is mijn nummer één! Vlak voordat ik aan deze missie begon bedreven Kate en ik de liefde. Ze zei toen dat ik haar zwanger had gemaakt. Ik zou vader geworden zijn! Waarom praat ik toch in de tegenwoordige tijd over haar? Ze is ook dood!"

"Het spijt me voor je Wally." Amanda voelde met haar collega mee terwijl ze diep in haar binnenste om de hele mensheid rouwde. Beiden waren ze iedereen kwijt die ze ooit gekend hadden. Met geen mogelijkheid konden ze terugkeren naar de Aarde en daar was toch niemand meer in leven.

Wally slikte en vroeg: "En jij?"
Ze bracht haar gezicht vlak bij het zijne en fluisterde: "Ik was altijd een heel serieus meisje en had het te druk met studie en werk. Ik had mezelf beloofd me te geven aan een goede man zodra ik er klaar voor was. Wally, we hebben nog minder dan een uur. We zullen sterven. De mensheid is al dood. Ik wil niet doodgaan zonder te weten hoe het is bemind te worden. Jij bent een goede man. Aan jou wil ik me volledig geven. Ik ben verliefd op je. Al heel lang moet ik bekennen. Al voordat Scarlett mij over je vertelde. Ja, ik ken Scarlett. Ze is de biologische zus van mijn adoptief zus Meika en ze heeft mij alles over je verteld. Scarlett was echt verliefd op je en ze wilde een vaste relatie met je hebben. Maar helaas wilde Susan de Groot je ook hebben en daarom durfde Scarlett niet door te zetten. Daar heeft ze altijd al spijt van gehad. Ze heeft mij ook nooit verteld wie de vader van haar zoontje Eddie was. Maar ze is er nu zelf ook niet meer. Net als de hele mensheid is ze weg!"
"Ik verlang naar je Wally Valens. Mijn lichaam is jouw bezit. We zijn de laatste mensen in het heelal en we zullen sterven. Bedrijf de liefde met me. Nu!"
Wally nam haar stevig in zijn armen en kuste haar op haar mond. Hij had geen verdere aansporing nodig. Woorden konden geen troost bieden. Haar mooie lichaam echter wel. Ze waren inderdaad de laatste mensen in het universum. Spoedig zouden ze zelf ook dood zijn. Als hij toch moest sterven dan het liefst terwijl hij met een mooie vrouw de liefde bedreef. En Amanda was heel erg mooi. Opnieuw kuste hij haar. Amanda gaf zich volledig aan hem over. Dit waren hun laatste momenten en ze wilden die zo plezierig mogelijk doorbrengen met elkaar. Teder bedreven Wally Valens en Amanda Parker de liefde met elkaar.

Ze werden een uur later gestoord door een hard metalen geluid. Een vreemd toestel, dat een beetje leek op een vergrote versie van de Fiat Uno, had zich aan het station vastgekoppeld en de luchtsluis opende zich. Een robot met het opschrift MR-6 kwam het station binnen. Wally prevelde: "Robocop?" "Wel ja, die vergissing maakt men nu altijd," mopperde de robot. "Beste mensen, al het leven op Aarde is verdwenen, maar ik ben in staat om dit leven in zijn oorspronkelijke staat weer terug te brengen. Komen jullie maar even mee nadat jullie je aangekleed hebben, jullie hebben niets te verliezen." Omdat dat inderdaad zo was volgden beide ruimtevaarders hun vreemde redder.

Een tijdje later stonden ze op Aarde, geparkeerd voor hotel ''t Einde'. "Héé, hier verbleef mijn vrouw!" Wally was uiterst verbaasd dat de vreemde machine hen hier had afgezet. Hij liet de ruimtevaarders alleen met de mededeling dat alles klokslag twaalf hersteld zijn. Wally en Amanda gingen het hotel binnen en zochten de kamer op waar Kate Valens haar intrek had genomen. In die kamer stonden een aantal onuitgepakte koffers. Amanda vroeg: "Geloof jij iets van de beweringen van die... die MR 6?" Amanda wist duidelijk niet wat ze er van moest denken. Wally haalde zijn schouders op en antwoordde: "Wel, het gezegde luidt dat er meer tussen hemel en aarde is dan het verstand kan bevatten. Hoe dit slaat op die robot weet ik niet, maar ik geloof niet dat de machine in staat is de gehele mensheid weer uit het niets te laten verschijnen. Heb je opgemerkt dat er zelfs geen lichamen te vinden zijn. Er vindt zich een wereldwijde ramp plaats en er zijn geen lichamen te vinden, geen stoffelijke overschotten, zelfs geen botje. En hoe zit het met de voertuigen? Ik heb geen autowrakken gezien en vliegtuigen zijn ook niet neergestort. Daarom denk ik dat dat vreemde apparaat iets anders bedoelde. Maar wat? Moeten wij de mensheid terugbrengen? Zijn wij een soort van Adam en Eva?" Amanda bloosde en opende de rits van haar overall. Ze zei: "Misschien moeten wij de mensheid inderdaad opnieuw beginnen. We hebben daarboven al een keer de liefde bedreven. Het was heerlijk Wally. Als je me wilt hebben, mag je me weer nemen." Wally glimlachte en ging op haar uitnodiging in.

Een wandklok vertelde hen dat het twaalf uur was. Plots vulde een vreemde kleur de kamer om even zo snel weer te verdwijnen. Snel stonden ze op en trokkken hun kleren terug aan. Wally en Amanda hoorden hoe iemand de deur naar de gang opende. Ze draaiden zich om en zagen Kate Valens de kamer binnen lopen. Ze zag eruit alsof ze heel wat had meegemaakt. Alsof ze met een bende leeuwen had gevochten. Haar jurkje was gescheurd en ze had schrammen en bloedvlekken over haar hele lichaam. Wally moest denken aan de film 'Carrie'. Zoveel bloed!
Ze had een wazige blik in haar ogen en in haar handen hield ze krampachtig zilveren messen vast. Messen die dropen van het bloed. Ze keek op en zag haar man voor haar staan. Met zwakke stem vroeg ze: "Wally…?" Op het moment dat ze haar ogen geloofde schreeuwde ze het gewoon uit en nadat ze de messen had laten vallen wierp ze haar lichaam in zijn armen. Haar armen om zijn hals klemmend begon ze te huilen van vreugde. Wally zelf was niet minder blij. Hij sloeg zijn armen stevig om haar heen en begon haar gezicht gepassioneerd te kussen. Amanda bleef op afstand en bekeek het tafereel met gemengde gevoelens.
Na een kus die wel een minuut duurde hadden Wally en Kate weer een beetje aandacht voor hun omgeving. Ze bleven elkaar vasthouden in een stevige omhelsing. Alsof ze elkaar nooit meer zouden loslaten.
Kate bedwong haar tranen en zei: "O Wally, het was verschrikkelijk. Het hotel was gevuld met monsters. Ze wilden me nemen…. Maar ik vocht terug! Ze kregen niet van mij wat ze wilden. Ik ben je volledig trouw gebleven. Jij bent de eerste en enige man die mij ooit heeft gehad en geen enkele andere man zal mij ooit hebben."
"Ik vocht voor mijn leven en mijn eer en ik won! Maar ik zag wel hoe diverse mensen voor mijn ogen werden verscheurd. Onder hypnose liepen ze recht in de armen van de monsters. Gelukkig ben ik immuun voor hypnose en ik ben mijn gevechtstrainingen uit mijn filmtijd niet vergeten. Dat heeft mij gered! Ik heb al die arme mensen gewroken! Die vampieren heb ik persoonlijk afgeslacht! Zilver was hun zwakheid en ik heb daar gebruik van gemaakt. Ik ben heel erg blij dat ik deze messen kon gebruiken. Lieve schat van me, ik wil dat je zo snel mogelijk dat soort messen aanschaft! Ik wil ze absoluut in huis hebben. Ze zijn zo lang en scherp dat de monsters niet te dicht in mijn buurt konden komen. Uiteindelijk hield ik me schuil in de kelders, maar toen…. Ik weet niet wat er toen gebeurde. Het leek wel of ik opeens niet meer bestond en nu ineens weer wel." Wally keek haar glimlachend aan en zei: "Ik weet ook niet wat er nu gaande is."
Kate keek hem verbaasd aan toen ze besefte dat Wally's aanwezigheid hier ook niet helemaal klopte. "Moet jij niet daarboven zijn Wally?" vroeg ze verbaasd. Toen zag zijn vrouw Amanda. "Ben jij niet Amanda Parker? Ja! Maar ook jij moest... Wat is er aan de hand?" Niet begrijpend keek Kate naar de ruimtevaarders.

De robot MR-6 kwam de kamer binnen en zag drie erg verbaasde mensen. "Hallo beste mensen. Laat mij het een en ander uitleggen. Ik ben geen robot maar een mens uit de toekomst." Hij zette zijn helm af en een vriendelijk gezicht lachte hen toe. "Hallo, mijn naam is James Isaac Parker, zeg maar Jim. Ik ben de zoon van Amanda en Wally. Ik moet geboren worden opdat ik de mensheid kon redden. Ik zal worden geboren in het jaar 1992. Over negen maanden. Al snel bleek er iets vreemds met mij aan de hand te zijn. Ik had eigenschappen die ik met geen mogelijkheid van jullie kon hebben geërfd. Mijn intelligentie kon men maar niet meten, zo groot is die. Kennelijk heeft jullie verblijf in de ruimte jullie voortplantingscellen zodanig veranderd dat een mutant zoals ik geboren kon worden. Met mijn genie ging ik ruimtevaarttechnologie studeren in Delft en daarnaast specialiseerde ik me in tijdtechniek. In het jaar 2015 las ik in een geschiedenisboek iets over een vreemde gebeurtenis in het jaar 1991. Een ramp zou zich hebben afgespeeld die al het leven zou hebben vernietigd. Dat kon nooit gebeurd zijn, omdat ik me duidelijk mijn medemensen kon herinneren. Ik voerde enkele experimenten uit en trok de conclusie dat ik degene was die de wereld heeft gered. Ik bouwde een ruimteschip (dat toestel staat buiten het hotel geparkeerd), en reisde door de tijd naar het jaar 1987. Ik vermomde me als de machine MR-6. Ik heb al mijn kennis aangewend om de realiteit zelf te veranderen, objecten in beweging veilig te stellen zodat de vliegtuigen bijvoorbeeld in de lucht bleven en het leven terug op Aarde te brengen. En dat is mij gelukt! Helaas was ik niet in staat de slachtoffers van de nu uitgeroeide vampiers weer tot leven te wekken."
Kate vroeg verschrikt: "De zoon van Wally en Amanda? En ik dan? Is er iets gebeurd dat een breuk zou kunnen veroorzaken tussen mij en mijn man? Ik wil hem niet kwijt! Hij is de liefde van mijn leven!"
Jim lachte. "Nee, de geschiedenis zal zo verlopen dat jullie bij elkaar blijven. Jullie liefde is voor altijd. Amanda zal mij baren als bewust ongehuwde moeder."
"Zoiets was ik altijd al van plan geweest," zei Amanda Parker met een blos op haar wangen. "Maar ik ben nog niet zwanger. Toch?"
Jim drukte op een aantal knoppen op zijn kostuum en zei met een glimlach: "Ja, moeder, je bent erg zwanger. En gezien het DNA is Wally Valens duidelijk de vader. Mijn begin is er!"
Tegen Wally riep hij: "Dank je vader!"
Wally Valens vroeg: "Jim, kun je Kate scannen?"
James Parker knikte en zei even later: "Kate is volledig in orde. En ook zwanger! Een tweeling in aantocht waarvan gezien het DNA ook Wally Valens duidelijk de vader is! Proficiat! Goed bezig pa!"
Kate sloot haar ogen en slaakte blozend een zucht van opluchting. Ze wendde zich tot haar man en zei: "Ik snap het. Ik was dood en Amanda is zo ongelooflijk mooi!"
Ze omhelsde haar man Wally. Ze drukte een tedere kus op zijn mond. Ze voegde met tranen in haar ogen er aan toe: "Maar nu heb ik behoefte aan exclusiviteit. Ik heb je nodig Wally. Ik ben vermoeid, heb schrammen over mijn hele lichaam, mijn jurkje is gescheurd en ik ben besmeurd met het bloed van monsters die de meest enge dingen met me wilden doen. Ik heb die monsters bevochten en ik heb hen verslagen! Ik heb echt een beloning verdiend. Ik hou van je Wally Valens. Ik hou verschrikkelijk veel van je."
Wally kuste haar teder op haar mond en zei met vreugde in zijn ogen: "Kate Valens, ik ben van jou en ik zal de jouwe blijven. Ik ben er voor je. Ik ga voor je zorgen."
Teder tilde Wally zijn vrouw op waarbij ze haar benen om zijn middel sloeg en terwijl hij haar kuste droeg hij haar de badkamer binnen. Achter hen deed hij de deur op slot. De anderen hadden hier helemaal niets mee te maken. Hij zette de douche aan en begon Kate voorzichtig van haar kleding te verlossen. Hij zette haar onder de douche en spoelde het bloed van haar lichaam. Gelukkig was het bloed niet van haarzelf en de schrammen waren oppervlakkig. Met liefde en genegenheid verzorgde hij haar verwondingen. Een verzorging die snel overging tot gepassioneerd liefde bedrijven.

Jim Parker had er alle vertrouwen in dat het goed ging komen. Met zijn apparatuur in zijn MR-6 kostuum pikte hij een signaal op dat zijn aandacht vroeg. Het ging om een hartslag die uit de kelder leek te komen. Parker besloot uit te zoeken van wie die hartslag afkomstig was. Op weg naar de kelder was hij gedwongen over een aantal gruwelijk verminkte lichamen te stappen. Het waren de slachtoffers van de vampiers, en de vampiers zelf. Eigenlijk was er geen verschil tussen deze twee groepen.

Na twintig minuten werd het signaal dat hij opving sterker. James versnelde zijn pas toen hij merkte dat het signaal afkomstig was uit de ruimte van waaruit Retuow Snof de kelder had geregeerd. Was daar nog iemand in leven? "Natuurlijk, oen," zei hij tegen zichzelf. "Je pikte immers het geluid van een hartslag op met je fijngevoelige microfoons." Hij ging de kamer binnen. In het midden van de kamer stond een standbeeld van Trent Kegarson. Het was geen natuurlijke voorstelling, maar een verwrongen imitatie. Zijn in het pak ingebouwde instrumenten vertelden hem dat het geen beeld was, maar een versteende man. Hij had het centrum van de mysterieuze ontploffing gevonden! Rondkijkend zag hij in een hoek van de kamer een bloedmooie slanke jonge vrouw staan die hij herkende als Marlie Locke.
Marlie zag dat MR-6 de kamer was binnengekomen en het stoffelijk overschot van haar belager onderzocht. Plots merkte ze dat het hoofd van de robot anders was. Correctie, het was helemaal geen robot, maar een mens. Of een vampier. Toen ze opgemerkt werd schraapte ze haar keel en zei: "Wil je mijn bloed drinken? Als dat zo is ben je nog lang niet jarig!" Opgelucht hoorde ze dat MR-6 daarin niet was geïnteresseerd. Niet wetend wat anders te doen begon ze hem haar belevenissen te vertellen.
Ze keek James Parker even aan en meende een oude bekende in hem te ontdekken. Misschien was het wel familie van Wally Valens. Marlie vroeg het hem en Jim antwoordde bevestigend. Jim grijnsde: "U wordt de tante van mijn verloofde! Zij lijkt heel erg op u! Als twee druppels water. U en mijn Jessica zouden identieke tweelingzussen kunnen zijn!" Ze keek naar de stalen kraag die aan haar overall had gezeten en gaf hem aan Jim terwijl ze haar ranke hals masseerde. Misschien had hij voor zijn kostuum wel reserve onderdelen nodig. James Parker bedankte Marlie en escorteerde haar naar de uitgang van het hotel.

Daarna voegde hij zich weer bij zijn ouders en Kate. Wally had zich intussen weer aangekleed en Kate droeg een badjas en een gezonde blos op haar wangen. Wally had nog steeds zijn armen stevig om zijn Kate geslagen. Hij wilde echt nooit meer loslaten. Amanda voelde enige jaloezie. Maar toch was ze blij voor Kate. En ook voor Wally. Hij verdiende een mooie bloeiende vrouw zoals Kate. Amanda zou wel een eigen Wally willen hebben.
James Parker kuchte verlegen en zei: "Ik heb helaas een droevige mededeling voor jullie. Tijdens Snofs oorlog zijn ook Scarlett Theron en Susan de Groot gesneuveld. Ik wist dat natuurlijk al, maar ik heb op weg naar de kelder ook hun lichamen aangetroffen. Ze lijken nog gaaf, maar dat zal het transformatievirus veroorzaakt hebben waarmee ze besmet zijn geraakt. Ik vond dat jullie het van mij moesten horen. Gecondoleerd."
Wally Valens slikte en onderdrukte een snik. Zij vrouw Kate streelde zijn wang en omhelsde hem. Samen omhelsden ze Amanda die met Scarlett een zus had verloren.

Jim wenste zijn ouders een goed leven toe en wilde vertrekken. "Stop, Jim," riep Wally hem na. "Je moet ons nog afzetten in de ruimte. De mensen van het vluchtleidingscentrum van de NASA zouden wel eens gek kunnen worden als ze ontdekten dat hun astronauten zich niet in het ruimtestation bevinden, en de bemanning van de Space Shuttle zou voor niets worden weggestuurd als ze ons zouden willen ophalen." Jim zag zijn vergissing in en bood de ruimtevaarders een lift aan die ze graag accepteerden. Wally moest Kate nu wel loslaten. Hij deed het met tegenzin. Eenmaal aan boord van het door Jim Parker herstelde station besloten Wally en Amanda hun taken af te maken. Ze beloofden elkaar dat ze heel goede vrienden zouden blijven.

Droom?*** *** *** *** Tijdlijnen. Timelines.