Ambities, wraak, oorlog en nieuw leven. Deel 2*** *** *** *** Tijdlijnen. Timelines.

Ambities, wraak, oorlog en nieuw leven. Deel 3.

Oorspronkelijk: 1991.

27 augustus 1991.
Hoog boven het Aardoppervlak zweefde een ruimtelaboratorium van de Europese ruimtevaart organisatie ESA. Het lab was daar achtergelaten door de Space Shuttle Enterprise. Vanwege de ramp met de Challenger in 1986 was Enterprise, van oorsprong slechts een prototype, nu zo omgebouwd dat ze ruimtewaardig was. Daarnaast had NASA nog een gloednieuw ruimteveer gebouwd genaamd Endeavor. De Shuttle was inmiddels naar de Aarde terug gekeerd en de mensen aan boord van het mini-ruimtestation voerden hun gewone werkzaamheden uit. Wally Valens keek op een gegeven moment uit een raampje om een blik te werpen op het prachtige uitzicht dat de Aarde bood. Tot zijn grootte verbazing zag hij dat er iets niet in orde was. Hij wenkte zijn collega en Amanda Parker verplaatste zich zo dat ze ook een blik kon werpen op de thuiswereld van de mensheid. Voor hun ogen speelde zich een afschuwelijk schouwspel af.

Vanuit Europa, en nauwkeuriger gezegd vanuit Nederland, vloeide er een vreemde kleur over het Aardoppervlak. De vlek verspreidde zich razend snel en bedekte binnen de kortste keren de gehele planeet. Wally voelde zich heel vreemd toen hij zag hoe het beeld dat hij zag troebel werd. "Wereldoorlog III?" vroeg Amanda. Ook zij was door emoties bevangen. "Wiens schuld zou het zijn?" Wally kon zich eindelijk van het beeld los maken en zei dat hij betwijfelde dat het zoiets simpels was als een wereldoorlog. Hij durfde niet meer te kijken. Amanda kon juist niets anders dan kijken en zag dat de vreemde kleur verdween. Toen ze haar nagels in Wally's bovenarm boorde keek hij weer en hij dacht even dat alles weer in orde was. Amanda had inmiddels de communicatie apparatuur gecontroleerd en was tot de ontdekking gekomen dat alle verbindingen waren verbroken. Op Aarde was niemand meer die antwoord kon geven.

"Ik schat dat we nog een uur te leven hebben" verzuchtte Amanda. "Datgene dat de Aarde heeft verwoest moet ons ook getroffen hebben op de één of andere manier. In mindere mate natuurlijk. Maar ja, dat zijn de risico's van het vak niet waar."
"Ja, dat is wel zo, maar onze situatie is wel uniek te noemen. Daar beneden is niemand meer aanwezig om ons heengaan te betreuren," wierp Wally tegen. "Goed," zei Amanda, "laten we maar het beste ervan maken. Zeg eens Wally, hoe was je leven?"
Wally haalde zijn schouders op en antwoordde: "Mijn leven… Na mijn middelbare school waar ik met de hoogst haalbare cijfers van het Gymnasium afstudeerde, bezocht ik de universiteit Leiden en studeerde natuurkunde en astronomie. Ik was nadat ik afstudeerde in 1988 een tijdje werkzaam bij het CERN in Genève waar ik onderzoek deed naar elementaire deeltjes. Daarna heb ik in 1989 en 1990 gewerkt als astronoom bij sterrenwachten in Arizona en in Puerto Rico. En via mijn daaropvolgende betrekking bij ESTEC in Noordwijk kwam ik hier in dit ruimtelaboratorium terecht. Tussendoor schreef ik nog een paar bestsellers. SF en Horror romans. Vooral de 'Jim Fox' reeks. Ze verkochten goed. Ik zou daar eigenlijk al riant van kunnen leven en mijn hele familie was gelijk binnen. Ik richtte daarvoor ook een eigen uitgeverij op. Gradimeulenbeerborn Classics, kortweg GC. Dat is mijn leven in een notendop. Was mijn leven."

"Dat is nu niet precies hetgeen ik bedoelde Wally. Ik wilde wat meer over je privéleven weten. Je liefdesleven. Dat wat je net vertelde is bekend. Ik wil meer weten over de vrouwen in je leven." Zijn vrouwelijke collega was duidelijk teleurgesteld.
Wally bloosde even. "Wel, Amanda, ik groeide op in een eenvoudig maar trots dorpje in Nederland genaamd Zegschij-Sprucphord in het westen van Noord-Brabant, tussen Roosendaal en Breda. Niet zo heel groot, 23.000 inwoners, gigantische Hoofdstraat waar alles aan zat wat ik in mijn lagere schooltijd nodig had. Alles bij elkaar meer dan zes kilometer straat in een soort 'L' vorm, waarbij in de hoek van de 'L' een gigantisch park is aangelegd."
"In mijn jeugd woonde ik natuurlijk bij mijn ouders in een grote villawijk, met gigantische kasten van huizen, met allemaal ruimte voor meerdere gezinnen. Mijn ouders woonden op hun beurt in bij mijn paternale grootouders. Allemaal in één groot huis dus, op nummer 624. Nog gebouwd door mijn grootvader! Ze wonen daar alle vier nog steeds. Ik zelf woon in het huis ernaast, op 626. Daarnaast, op 628, woonde mijn eerste vriendin, maar dat huis staat al geruime tijd leeg. In de straat tegenover ons mijn maternale grootouders op 515 en mijn paternale oom met zijn vrouw en zijn jongste zoon en zijn gezin op 717. Allemaal prachtige gigantische vrijstaande huizen met prachtige grote tuinen met gras, coniferen, varens, bloemen, prachtig zingende merels enz. Wanneer ik thuis ben bezoek ik mijn ouders elke dag."
"Verderop in de straat mijn lagere school, huisarts, parochiekerk met vijf torens, midden in dat park, een woon- en zorgcentrum, een bioscoop, tientallen winkels, horecagelegenheden, bibliotheek en de tandarts. Veel meer straat had ik echt niet nodig toen in de jaren '70. Er was een gezellige grote markt in die straat elke zaterdag en de buurgemeenten Etten-Leur en Hoeven boden ook veel vertier. En het leven daar was gewoon goed: Ik heb heel goede ouders en ik heb ook een goede opvoeding genoten. Ik ben verliefd, verloofd en getrouwd. Het gewone stramien. Maar goed, je wilde alles weten over mijn liefdesleven."

"Mijn eerste relatie was met Maria Elizabeth Locke, dat meisje van mijn leeftijd dat dus rechts van mijn huidige huis woonde en dat ik eigenlijk al mijn hele leven kende, maar waarmee ik pas in 1978 een romantische relatie mee begon. Platonisch natuurlijk voor onze leeftijd toen. Hoogstens First Base. Daarvoor waren we gewoon goede buren en ze was vanaf toen we vier waren mijn beste vriendin. We trokken altijd samen op en deden heel veel dingen samen. We hielden allebei van SF en Horror films en bezochten die films dan ook vaak samen. We bespraken ook TV series die we volgden en boeken en strips die we lazen samen. Ze was mijn hele leven lang gewoon mijn beste maatje."
"Voordat ze mijn liefdesvriendin werd plaagde ik haar wel eens met haar geboorte datum, 6-6-1966. Dan noemde ik haar 'D-Day', of 'Demone'. Dat vond ze niet zo leuk en toen ze zei dat ze dat liever niet had stopte ik daar natuurlijk mee. Maar op een gegeven moment sloeg de pubertijd toe en daarmee diverse lichamelijke veranderingen. Ik vond haar plotseling wel heel erg mooi. Nog mooier dan ik haar al vond en ik heb haar altijd al mooi gevonden. En dan niet alleen haar gezicht, als je begrijpt wat ik bedoel. Ik had het vermoeden dat haar gevoelens voor mij ook aan het veranderen waren, want de manier waarop ze naar me keek was wel heel bijzonder. Ik verzamelde de moed om haar uit te vragen voor een romantische date en ze antwoordde me met een stralende glimlach en een kus op mijn mond."
"Ons eerste romantische afspraakje was natuurlijk ook in een bioscoop. Ik vierde mijn twaalfde verjaardag. 'Telefon' draaide er. Spannende film trouwens."
"Het was het begin van onze romance. Een relatie die elk jaar een stapje verder ging. Het werd steeds spannender, maar we deden het lekker langzaam. We hadden alle tijd. We deden het dan ook in 1980 op de dag na mijn verjaardag voor de eerste keer. Ik ben ook heel blij dat Marlie en ik echt elkaars eersten waren. Het was heerlijk en romantisch en volledig volgens de regels van de wet zoals wij die kenden. Onze families wisten er overigens niets van. Het was iets van Marlie en mij."
"Marlie Locke was echt heel bijzonder. De passie zelve. Ze was echt zo ongelooflijk mooi. Ze had donkerbruin haar en donkerbruine ogen, donkere poelen waarin een man verdrinken kon. Ze was bijzonder lief, romantisch en poëtisch ingesteld. Een beetje fragiel eigenlijk. Heel teder. Heel lang ook. Bijna zo lang als ik. Ze leek daarom ook mager. Desondanks was haar lichaam dusdanig dat ze zo de Playboy in zou kunnen. Zoals jij in de Playboy en in de Penthouse hebt gestaan. Marlie ontwikkelde al vroeg een sensuele vrouwelijkheid. Bovendien was het een dame met inzicht. Op het moment dat ik me afvroeg welke carrièrekeuze ik moest maken, gaf ze me het advies om maar alles te doen wat ik wilde. Ze maakte die suggesties op mijn zestiende verjaardag in 1982, ons eerste bovenbouw jaar. En ik deed vervolgens dan ook alles met haar wat ik wilde. Maar dat deed ik al twee jaar dus. Ik vierde niet alleen mijn verjaardag, maar ook mijn eerste succes als schrijver. En het vierde jubileum van onze romatische relatie. En het tweede jubileum van onze seksuele relatie. Ze was echt mijn Muse! Vanaf dat moment noemde ik haar 'Mijn Magische Marlie'. Dat vond ze wel leuk. Ze was heel erg verliefd en trots op me dat ik zo'n succes had en ze noemde zichzelf mijn grootste fan. De grootste vrouwelijke fan. Ik had heel veel vrouwelijke fans en veel van hen, wel meer dan duizend, stuurden me zelfs huwelijksaanzoeken met stijlvolle foto's van zichzelf, hun levensgeschiedenissen en de redenen waarom ze volmaakt goed voor me zouden zijn. Alle post, ook die meer dan duizend huwelijksaanzoeken, bewaar ik in mijn persoonlijke archief, inclusief al mijn antwoorden, afwijzingen, op die lieve brieven. Marlie moest er telkens om lachen. Ze had al die vrouwen verslagen immers. Ze hielp met het schrijven van de afwijzingen en ze vond dat al die afwijzingen in feite liefdesbrieven aan haar waren, hetgeen ook zo was. Haar eigen brief aan mij was de eerste van de meer dan duizend en mijn antwoord aan haar heeft ze ingelijst omdat ik in die brief beloof haar man te worden."

"In de zomer van 1984 vertrok mijn Marlie echter plotseling uit mijn leven. Dat jaar hadden we mijn verjaardag nog lekker afgesloten door met elkaar de liefde te bedrijven en daarna kreeg ze de ochtend daarop een telefoontje. Ik zag haar lijkbleek wegtrekken. Ze kleedde zich aan en durfde mij niet aan te kijken. En weg was ze! Een week later kwam ze even nog terug en zei dat ze me nog een afscheidscadeau wilde geven. En toen bedreven we voor de laatste keer de liefde. Marlie was wilder en gepassioneerder dan ooit! Het laatste dat ze zei toen ze de deur uitging was: 'Sorry!'. Ach, waarom moest ze nu weg? Ik moet altijd denken aan 'Yesterday' van 'The Beatles': 'Why she had to go, I don't know. She wouldn't say'. Ik was mijn Marlie dus kwijt. Ik geloofde daarna niet meer in de liefde. Ik dacht dat ik zelfs nooit meer verliefd zou worden."

"Eigenlijk was er toen ook al wel nog één andere vrouw waarop ik echt verliefd was. Ik was nog steeds filmfan en ik zag in de bioscoop de eerste film van Kate Phoenix, de vrouw waarmee ik nu getrouwd ben. Ik kende haar natuurlijk niet persoonlijk toen, maar bij elke film die ik van haar zag droomde ik van haar. Dat ik met elk personage dat ze speelde de liefde bedreef. En dat ik ook met haarzelf de liefde bedreef. Volmaakte dromen waren het. Compleet met beeld, geluid, tast, geur en smaak. Maar ja, dromen zijn bedrog." Met een grijns voegde hij eraan toe: "Grootmoeder zegt altijd: Dromen zijn bedrog, schijt je 's nachts in bed, dan vind je het 's morgens nog! Tenminste het was als dromen. De werkelijkheid is dat ik heel goed weet dat ik echt fysiek bijzondere ervaringen had. Het was allemaal levensecht. En naast die personages, die allemaal echt bleken te zijn, was ook een bijzondere vrouw genaamd Aurora Zirkon. Zij nam het uiterlijk van de actrice aan en met haar heb ook de liefde bedreven. Aurora zei dat de echte Kate met dit alles ook psionisch verbonden was."

Op serieuzere toon vervolgde hij zijn verhaal: "Ik verhuisde daarna tijdelijk uit Zegschij-Sprucphord om in Leiden te studeren. Ik had daar gratis een suite en gratis maaltijden in hotel ''t Einde' omdat ik gratis de automatisering van de administratie verzorgde. Ik had een zeer speciale relatie met de eigenaresse van het hotel. Dat was een bloedmooie blonde vrouw, zeven jaar ouder dan ik, genaamd Susan de Groot. Ze leek heel veel op Michelle Pfeiffer en ze zat altijd met me te flirten. En ik met haar."
"Susan de Groot was ook echt fan van mij en daarom was ''t Einde' ook het hoofdkwartier van mijn fanclub in Leiden. Deze fanclub bestond uit 12 biseksuele koppels, allemaal bloedmooie meiden die bijna allemaal hun doctoraal natuurkunde hadden gehaald. Alleen Susan en haar werkneemster, de receptioniste Scarlett Theron, hadden geen natuurkunde gestudeerd, maar waren beiden wel superdeskundig op het gebied van Wally Valens. De club noemde zich de 'Bruiden van Valens' en de voorzitster was Kathleen Smith. Kathleens vrouw Lilith Anderson was secretaris van de club en zij had samen met Susan een plan bedacht om hun fan zijn van mij te vieren. De 'Dynamische Fan Dinner Date', DFDD. Vaak gehouden op de laatste zaterdag van de maand gehouden. Telkens had ik dan een dinnerafsprak met een fan van mij waarin we samen van een maaltijd genoten en zelfs met elkaar "dansten". Ik vond dat allemaal erg leuk en veel beter dan zo'n stomme studentenvereniging waar ik lid van zou kunnen zijn. Ik had dates met alle 24 fans en ze waren allemaal bijzonder geslaagd. Ik heb echt van die tijd genoten. Ik heb nog steeds goede contacten met hen. De 22 natuurkundigen help ik allemaal met hun promotie en Susan en Scarlett doen regelmatig onze catering. Ik heb destijds ook mijn Kate geholpen bij haar promotie. En mijn eerste date, de 'Bruid' Lilith Anderson is nu mijn persoonlijke secretaresse. Een bijzonder mooie sexy secretaresse die eigenlijk mijn persoonlijke assistente is op zakelijk gebied. Ik hou niet zo van die zakelijke kant van mijn schrijvers- en uitgeverswerk en ik ben blij dat ik van Lilith heel veel hulp krijg. Zo Kate de belangrijkste vrouw in mijn privéleven is, zo is Lilith de belangrijkste vrouw in mijn professionele leven. Ik ben blij dat Kate en Lilith het ook heel goed met elkaar kunnen vinden want dat maakt mij leven sowieso makkelijker. Kate en Lilith beheren gewoon mijn leven en dat is goed zo."
"Lilith en haar vrouw Kathleen Smith, ook een 'Bruid' wonen overigens vlak bij ons. Lekker makkelijk voor ons."
"Er waren ook andere activiteiten. Susan deed graag ook aan Halloween en op 31 oktober 1985 was het thema 'Helden'. Ik was verkleed als Batman en Susan zelf was gekleed als Isabeau d'Anjou uit 'Lady Hawk'. Natuurlijk mocht ik ook met haar dansen en tijdens mijn dans werd ze afgetikt door een mysterieuze bloedmooie vrouw met een Catwoman kostuum. Een kostuum gebaseerd op de strip Batman zoals die in de jaren '70 verscheen. Heel sexy. Eerst dacht ik dat het Scarlett Theron was aangezien ze een identiek kostuum had gedragen tijdens mijn DFDD met haar eerder die avond, maar ik zag vanaf de receptie Scarlett naar ons staren met grote interesse. Zij was het dus niet."
"Tijdens het dansen begon Catwoman me te kussen en ze lokte me al snel naar haar hotelkamer. Ik was net een beetje aan het herstellen van het vertrek van Marlie en klaar voor een nieuwe liefde. Catwoman en ik bedreven de hele nacht de liefde. Het was woest, het was bruut, het was gepassioneerd, het was totaal onveilig en eindigde in een heerlijke tederheid. Vreemd was dat ze de hele tijd haar masker ophield. Na vele uren met deze mooie vrouw de liefde te hebben bedreven viel ik in een diepe slaap en toen ik wakker werd was ze verdwenen. Ik zocht nog het hotel af, maar Catwoman was echt vertrokken. Susan kon mij niet zeggen wie het was wegens privacy regels en dat snap ik natuurlijk. Ik vond het wel jammer. Om mij te troosten had ik op die dag een DFDD met Susan, hetgeen op zich ook leuk was. Maar ik had met die Catwoman best wel een relatie kunnen opbouwen. Ik was zelfs van plan haar ten huwelijk te vragen als ik haar had gevonden. Het was zo'n bijzonder avontuur dat ik wist dat ik weer verliefd kon zijn."

"Augustus 1986 was ik op vakantie in Hawaï en daar kwam ik na een heerlijke strandwandeling bij volle maan uit bij een filmset die volledig verlaten leek. Stom toevallig stond ik op een plek waar een bijzonder mooie vrouw, mijn Kate dus, bijna een dodelijke val maakte. Ze was alleen op een stellage geklommen om zich op een stunt voor te bereiden en had daar haar evenwicht verloren. Ze zou naast het opvangkussen gevallen zijn! Haar dood tegemoet!"
"Ik had het geluk haar op te vangen in mijn armen. Haar maliënkolder bikini schoot helemaal los en ze lag volledig naakt in mijn armen. Ze leek volslagen hulpeloos en in mijn macht omdat ik haar leven had gered. Maar geen enkel ander mens op Aarde had op dat moment zoveel macht over mij dan die mooie vrouw. Ik wist dat ik verloren was. Vanaf dat moment was ik met lichaam en ziel haar eigendom."
"We keken in elkaars ogen en we wisten gewoon dat we voor elkaar waren voorbestemd. Ik kende haar dus als actrice waar ik fan van was en zij kende mij als schrijver waar ze fan van was. Het klikte meteen en we maakten direct gebruik van dat prachtig grote opvangkussen om met elkaar de liefde te bedrijven zonder eerst een woord met elkaar te wisselen. Het klinkt krankzinnig, maar zo is het echt gebeurd!"
"Er is maar één andere vrouw die even mooi en lief en fris en fruitig en sexy is als Kate, en dat is haar sexy, volmaakt identieke tweelingzus Emma. Emma had trouwens nog een onenightstand met Trent Kegarson. Trent is een man die later mijn beste vriend werd en hem heb ik nog het adres van Susan gegeven. Op die manier bedankte ik Susan weer dat ze mij getroost heeft omdat ik Catwoman niet meer kon vinden. Maar mij kwam het allemaal goed natuurlijk omdat Kate letterlijk in mijn armen viel. En omdat Kate haar zus een bijzondere belofte heeft gedaan mag Emma mij van Kate lenen wanneer ze maar wil. Voor letterlijk alles."

"O, Katherine Alice Phoenix! Lang golvend rood haar, schitterende magische groene ogen die een man volledig betoveren, een roomblanke huid met hier en daar sexy sproetjes, een klassiek mooi gezicht en een natuurlijk, absoluut volmaakt lichaam! Heel erg sportief en heel erg lenig. Dat had ze ook nodig voor haar werk als actrice. Ze was in die tijd een echte iconische heldin dankzij die actie thriller 'C-Women', waarin ze de rol speelde van CIA soldate Megan Jennifer Farrell. Meg-Jen! Ze zag er dan heel anders uit dan wanneer je haar in het echt ziet. Als Meg-Jen had ze prachtig lang glanzend haar zo gitzwart als ebbenhout, volle sensuele lippen zo rood als bloed, een smetteloze huid zo wit als sneeuw en gitzwarte, ondeugende, ogen. Ze deed me toen echt dus sterk denken aan Scarlett. Voor die film oefende ze die stunt waarbij ze in mijn armen viel op Hawaï."
"Bij elke rol die ze speelde zag er anders uit eigenlijk. Als dokter Victoria Imogen Pirelli, in 'V.I.P.' was ze een brunette en had ze bruine ogen en als de Godin Gina Gold in de komische film 'GGG' was ze een blondine met blauwe ogen. Een beetje zoals jij. Ze had in die film ook nog twee kleine rolletjes als twee komische serveersters die constant ruzie met elkaar hadden, de preutse Sarah Emily Cox en de nymphomane Eva Shir Cohen."
"Mijn Kate was uiterlijk nog het meest zichzelf in de rol van Grace April Meredith Watson, de roodharige leerling-verpleegster met smaragd groene ogen, in de film 'Saint Valentine Hospital'. In die film kwamen haar dramatische kanten ook het best tot hun recht. Ze kreeg een Golden Globe voor het verhaal waarin haar personage een dubbelgangster bleek te hebben in de vorm van de FBI agente Mary Jane van Pelt. Voor haar was dat een prachtige dubbelrol waarin ze zich helemaal kon uitleven!"
"Ze vertoonde al die heerlijke kleuren en meer in de Science Fiction Horror Space Opera film 'Lisa Star' waarin ze een soort van superheldin speelde die door ruimte en tijd reisde om het heelal te onderzoeken en monsters te verslaan. Dat is nog steeds mijn favoriete film! Ik heb er het verhaal en het script voor mogen schrijven. De inspiratie ervoor lag bij auteurs van Amerikaanse Golden Age SF, Bronze Age Amerikaanse Comics, 'Doctor Who', 'Star Trek', 'Alien', 'The Terminator' en 'Dracula'. Ik heb zelfs een credit voor de film als producer. De film werd gemaakt en uitgebracht in 1988 en het was zo'n succes dat we financieel volledig binnen waren."
"Mijn Kate wordt geroemd om haar schoonheid. En ze is echt zo mooi! Puur natuur. Ze is puur bloed, vlees en botten. Geen enkel spoortje van nepheid, plastic of siliconen of wat dan ook. First class, fancy free, she's high society. She's got the best of everything. She's perfect as she can be. Ze is gewoon a kind of magic! Bij haar films had ze niets nodig om haar schoonheid te versterken. Alleen wat haarkleuring en speciale contactlenzen wanneer dat nodig was. Ze had absoluut geen body double nodig. Ze had zelfs geen stuntvrouw nodig in haar films. Zo slank, lenig en ongelooflijk sportief."
"In tegenstelling tot Kate acteert Emma nog steeds. Vooral in erotische thrillers omdat ze daar echt het lichaam voor heeft. Emma speelde trouwens ook mee in 'Saint Valentine Hospital'. Telkens als 'Grace' en haar dubbelgangster Van Pelt tegelijkertijd in beeld waren werd de rol van Van Pelt gespeeld door Emma."
"Mijn Kate heeft ook heel serieuze kanten. Ze heeft ook astronomie gestudeerd. En archeologie. Toen ze haar doctoraat haalde stopte ze met acteren en ging ze zich volledig op de wetenschap richten. Ze werkt nu aan een reeks lezingen over de combinatie van astronomie en archeologie bij oude culturen."
"In 1990 vroeg Kate me ten huwelijk. We waren al vier jaar samen en ze wilde mij voor eeuwig en echt aan haar binden. Ik zei natuurlijk onmiddellijk ja! Ook Emma sprong een gat in de lucht."

Wally slikte en sloot zijn ogen. "Mijn Kate is echt mijn nummer één! Vlak voordat ik aan deze missie begon bedreven Kate en ik de liefde. Ze zei toen dat ik haar zwanger had gemaakt. Ik zou vader geworden zijn!"

"Het spijt me voor je Wally." Amanda voelde met haar collega mee terwijl ze diep in haar binnenste om de hele mensheid rouwde. Beiden waren ze iedereen kwijt die ze ooit gekend hadden. Met geen mogelijkheid konden ze terugkeren naar de Aarde en daar was toch niemand meer in leven.

Wally slikte en vroeg: "En jij? Ik heb nu mijn hart bij je uitgestort en ik heb de hele tijd zitten te ratelen. Nu ben jij aan de beurt. Ik wil alles van je weten."
Ze bracht haar gezicht vlak bij het zijne en fluisterde: "Ik was altijd een heel serieus, heel braaf meisje en had het te druk met studie en werk. Ik had mezelf beloofd me te geven aan een goede man zodra ik er klaar voor was. Lieve, mooie, heerlijke Wally, we hebben nog minder dan een uur. We zullen sterven. De mensheid is al dood. Ik wil niet doodgaan zonder te weten hoe het is bemind te worden door een man die mij volledig neemt. I wanna party like it's 1999. Snap je? Mijn lichaam is jouw bezit. Laat het gillen!"
Wally nam haar stevig in zijn armen en kuste haar op haar mond. Hij had geen verdere aansporing nodig. Woorden konden geen troost bieden. Haar mooie, heerlijke, lichaam echter wel. Ze waren inderdaad de laatste mensen in het universum. Spoedig zouden ze zelf ook dood zijn. Als hij toch moest sterven dan het liefst terwijl hij met een mooie vrouw de liefde bedreef. En Amanda was heel erg mooi. Hij moest aan zichzelf toegeven dat hij ook echt verliefd was op haar. Hij hield echt van Amanda Parker en tot zijn genoegen was ze inderdaad van hem nu. Opnieuw kuste hij haar. Langzaam begonnen ze elkaar uit te kleden totdat ze volledig naakt waren. Amanda gaf zich volledig aan hem over. Dit waren hun laatste momenten en ze wilden die zo plezierig mogelijk doorbrengen met elkaar. Teder bedreven Wally Valens en Amanda Parker de liefde met elkaar. De laatste geliefden.

Ze werden een uur later gestoord door een hard metalen geluid. Een vreemd toestel, dat een beetje leek op een vergrote versie van de Fiat Uno, had zich aan het station vastgekoppeld en de luchtsluis opende zich. Een robot met het opschrift MR-6 kwam het station binnen. Wally prevelde: "Robocop?" "Wel ja, die vergissing maakt men nu altijd," mopperde de robot. "Beste mensen, al het leven op Aarde is verdwenen, maar ik ben in staat om dit leven in zijn oorspronkelijke staat weer terug te brengen. Komen jullie maar met mij, want jullie hebben niets te verliezen. Maar omdat jullie volledig naakt zijn wil ik jullie wel adviseren je weer aan te kleden. Anders loop ik de hele tijd te blozen."

Een tijdje later stonden ze op Aarde, geparkeerd voor hotel ''t Einde'. "Héé, hier verbleef mijn vrouw!" Wally was uiterst verbaasd dat de vreemde machine hen hier had afgezet. Hij liet de ruimtevaarders alleen met de mededeling dat alles klokslag twaalf hersteld zijn. Wally en Amanda gingen het hotel binnen en zochten de kamer op waar Kate Valens haar intrek had genomen. In die kamer stonden een aantal onuitgepakte koffers. Amanda vroeg: "Geloof jij iets van de beweringen van die... die MR 6?" Amanda wist duidelijk niet wat ze er van moest denken. Wally haalde zijn schouders op en antwoordde: "Wel, het gezegde luidt dat er meer tussen hemel en aarde is dan het verstand kan bevatten. Hoe dit slaat op die robot weet ik niet, maar ik geloof niet dat de machine in staat is de gehele mensheid weer uit het niets te laten verschijnen. Heb je opgemerkt dat er zelfs geen lichamen te vinden zijn. Er vindt zich een wereldwijde ramp plaats en er zijn geen lichamen te vinden, geen stoffelijke overschotten, zelfs geen botje. En hoe zit het met de voertuigen? Ik heb geen autowrakken gezien en vliegtuigen zijn ook niet neergestort. Daarom denk ik dat dat vreemde apparaat iets anders bedoelde. Maar wat? Moeten wij de mensheid terugbrengen? Zijn wij een soort van Adam en Eva?" Amanda bloosde en opende de rits van haar overall. Ze zei: "Misschien moeten wij de mensheid inderdaad opnieuw beginnen. We hebben daarboven al een keer de liefde bedreven. Het was heerlijk Wally. Als je me wilt hebben, mag je me weer nemen. Ik wil weer naakt met je zijn." Wally glimlachte en ging op haar uitnodiging in. Het tapijt was zacht, de sofa was stevig, de stoelen vereisten creativiteit, de douche was heerlijk en het bed was comfortabel.

Een paar uur later lagen ze samen naakt, verstrengeld en uitgeput in dat comfortabele bed. Wally maakte Amanda wakker met een zachte kus in haar keel. Hij fluisterde: "Ik hou van je Amanda. Je naam betekent 'zij die bemind moet worden' en het is een gebod dat ik volgaarne gehoorzaam."

Een wandklok vertelde hen dat het twaalf uur was. Plots vulde een vreemde kleur de kamer om even zo snel weer te verdwijnen. Snel stonden ze op en trokkken hun kleren terug aan. Wally en Amanda hoorden hoe iemand de deur naar de gang opende. Ze draaiden zich om en zagen Kate Valens de kamer binnen lopen. Ze zag eruit alsof ze heel wat had meegemaakt. Alsof ze met een bende leeuwen had gevochten. Ze had schrammen, blauwe plekken en bloedvlekken over haar hele lichaam en het sexy jurkje dat ze droeg was gescheurd. Wally moest denken aan de film 'Carrie'. Zoveel bloed!
Ze had een wazige blik in haar ogen en in haar handen hield ze krampachtig zilveren messen vast. Messen die dropen van het bloed. Zelfs haar stiletto sandaletten dropen van het bloed. Alsof ze met de zilveren hakken mensen had getrapt. Haar prachtge haar zag er wild uit en haar barret stond scheef op haar hoofd.
Ze keek op en zag haar man voor haar staan. Met zwakke stem vroeg ze: "Wally…?" Op het moment dat ze haar ogen geloofde schreeuwde ze het gewoon uit en nadat ze de messen had laten vallen wierp ze haar lichaam in zijn armen. Haar armen en haar benen om stevig zijn lichaam klemmend begon ze te huilen van vreugde. Wally zelf was niet minder blij. Hij fluisterde: "Kate, o, mijn lieve Kate..." en sloeg zijn armen stevig om haar heen en begon haar gezicht, hals en boezem gepassioneerd te kussen. Amanda bleef op afstand en bekeek het tafereel met gemengde gevoelens.
Na een kus die wel een minuut duurde hadden Wally en Kate weer een beetje aandacht voor hun omgeving. Ze bleven elkaar vasthouden in een stevige omhelsing. Alsof ze elkaar nooit meer zouden loslaten.
Kate bedwong haar tranen en zei: "O Wally, het was verschrikkelijk. Het hotel was gevuld met monsters. Ze wilden me nemen…. Maar ik vocht terug! Ze wilden veel meer dan mijn bloed! Ze riepen dat ze talloze kinderen met me wilden maken. Ze wilden mijn hele lichaam hebben! Ik vocht voor mijn leven en ik won! Maar ik zag wel hoe diverse mensen voor mijn ogen werden verkracht of verscheurd. Onder hypnose liepen ze recht in de armen van de monsters. Gelukkig ben ik van nature immuun voor hypnose en ik ben mijn gevechtstrainingen uit mijn filmtijd niet vergeten. Dat heeft mij gered! Ik heb al die arme mensen gewroken! Die vampieren heb ik persoonlijk afgeslacht! Zilver was hun zwakheid en ik heb daar gebruik van gemaakt. Ik ben heel erg blij dat ik deze messen kon gebruiken. Lieve schat van me, ik wil dat je zo snel mogelijk dat soort messen aanschaft! Ik wil ze absoluut in huis hebben. Het zijn gewoon kleine katana! Ze zijn zo lang en scherp dat de monsters niet te dicht in mijn buurt konden komen. Gelukkig kon ik veel mensen laten ontsnappen maar mijn eigen vluchtweg was afgesloten, dus moest ik doorgaan met Vampire Slayen. Uiteindelijk hield ik me schuil in de kelders, maar toen…. Ik weet niet wat er toen gebeurde. Het leek wel of ik opeens niet meer bestond en nu ineens weer wel." Wally keek haar glimlachend aan en zei: "Ik weet ook niet wat er nu gaande is."
Kate keek hem verbaasd aan toen ze besefte dat Wally's aanwezigheid hier ook niet helemaal klopte. Ze ging weer op haar eigen benen staan en vroeg zwakjes: "Moet jij niet daarboven zijn Wally?" Toen pas zag zijn vrouw Amanda. "Amanda? Ja! Maar ook jij moest... Wat is er aan de hand?" Niet begrijpend keek Kate naar de ruimtevaarders.

De robot MR-6 kwam de kamer binnen en zag drie erg verbaasde mensen. "Hallo beste mensen. Laat mij het een en ander uitleggen. Ik ben geen robot maar een mens uit de toekomst." Hij zette zijn helm af en een vriendelijk gezicht lachte hen toe. "Hallo, mijn naam is James Isaac Parker, zeg maar Jim. Ik ben de zoon van Amanda en Wally. Ik moet geboren worden opdat ik de mensheid kon redden. Ik zal worden geboren in het jaar 1992. Over negen maanden. Al snel bleek er iets vreemds met mij aan de hand te zijn. Ik had eigenschappen die ik met geen mogelijkheid van jullie kon hebben geërfd. Mijn intelligentie kon men maar niet meten, zo groot is die. Kennelijk heeft jullie verblijf in de ruimte jullie voortplantingscellen zodanig veranderd dat een mutant zoals ik geboren kon worden. Met mijn genie ging ik ruimtevaarttechnologie studeren in Delft en daarnaast specialiseerde ik me in tijdtechniek. In het jaar 2015 las ik in een geschiedenisboek iets over een vreemde gebeurtenis in het jaar 1991. Een ramp zou zich hebben afgespeeld die al het leven zou hebben vernietigd. Dat kon nooit gebeurd zijn, omdat ik me duidelijk mijn medemensen kon herinneren. Ik voerde enkele experimenten uit en trok de conclusie dat ik degene was die de wereld heeft gered. Ik bouwde een ruimteschip (dat toestel staat buiten het hotel geparkeerd), en reisde door de tijd naar het jaar 1987. Ik vermomde me als de machine MR-6. Ik heb al mijn kennis aangewend om de realiteit zelf te veranderen, objecten in beweging veilig te stellen zodat de vliegtuigen bijvoorbeeld in de lucht bleven en het leven terug op Aarde te brengen. En dat is mij gelukt! Helaas was ik niet in staat de slachtoffers van de nu uitgeroeide vampiers weer tot leven te wekken. Maar ik wist eigenlijk al dat dat niet kon omdat het niet gebeurd was."
Kate vroeg verschrikt: "De zoon van Wally en Amanda? En ik dan? Is er iets gebeurd dat een breuk zou kunnen veroorzaken tussen mij en mijn man? Ik wil hem niet kwijt! Hij is de liefde van mijn leven! Hij is van mij!" Om zijn vrouw te steunen sloeg Wally stevig zijn armen om haar heen.
Jim lachte. "Nee, de geschiedenis zal zo verlopen dat jullie bij elkaar blijven. Jullie liefde is voor altijd. Legendarisch gewoon. Amanda zal mij baren als bewust ongehuwde moeder."
"Zoiets was ik altijd al van plan geweest," zei Amanda Parker met een blos op haar wangen. "Maar ik ben toch nu nog niet zwanger. Toch?"

Jim wist hier wel een antwoord op: "Ik ben ook een dokter die bevoegd is om kunstmatige bevruchtingen uit te voeren, en ik heb de juiste instrumenten hiervoor." Amanda keek teleurgesteld toen ze het woord kunstmatig hoorde. Natuurlijk was zoveel leuker.
Kate moest hier even over nadenken toen Jim die instrumenten liet zien en zei: "Akkoord. Maar ik zal hierbij assisteren. Zo te zien een tiental buisjes voor de opvang van sperma, een gelijk aantal voor eitjes, oogstunits, een mixkamer, een minikoelunit en een inbrengbuis? Ik zal de hele zaak uitvoeren Jimmy. Wally is mijn man en ik zal bij hem oogsten. Daarna zal ik bij Amanda oogsten, de IVF uitvoeren in de mixkamer en de zygote in Amanda plaatsen. Easy."
Kate hing een aantal buisjes en een oogstunit om haar hals en sloeg vervolgens haar armen om de hals van haar man.
Teder tilde Wally zijn vrouw op waarbij ze haar benen om zijn middel sloeg en terwijl hij haar kuste droeg hij haar de badkamer binnen. Achter hen deed hij de deur op slot. De anderen hadden hier helemaal niets mee te maken. Hij zette de douche aan en begon Kate voorzichtig van haar kleding te verlossen. Aangezien ze luchtig gekleed was, was hij daar snel klaar mee. Het sexy jurkje, de barret, haar slipje en haar sandaletten lagen snel op de vloer van de badkamer. Hij zette haar naakt onder de douche en spoelde het bloed van haar lichaam. Gelukkig was het bloed niet van haarzelf. Met liefde en genegenheid verzorgde hij haar. Een verzorging die snel overging tot gepassioneerd liefde bedrijven.
Buiten de badkamer was Kate duidelijk te horen. Ze hield zich niet in. Er mankeerde ook echt niets aan haar longen. Amanda bloosde. Nog maar kort geleden had Wally haar zo heerlijk laten gillen. Na een half uur riep Kate: "Amanda kom hier! Ik heb bij Wally geoogst en ik ben klaar om nu bij jou te oogsten. Zo moeilijk zijn de instrumenten van Jim Parker niet te bedienen." Amanda nam de rest van de instrumenten mee naar de badkamer en merkte dat Kate heel erg lief en zorgvuldig met haar omging. Amanda merkte dat Kate wist dat ze met Wally de liefde had bedreven, maar dat ze gezien de omstandigheden het hen vergaf. Na afloop kuste Kate Amanda zelfs teder op haar mond!

Jim Parker had er alle vertrouwen in dat het goed ging komen. De liefde tussen Wally en Kate was legendarisch. Met zijn apparatuur in zijn MR-6 kostuum pikte hij een signaal op dat zijn aandacht vroeg. Het ging om een hartslag die uit de kelder leek te komen. Parker besloot uit te zoeken van wie die hartslag afkomstig was. Op weg naar de kelder was hij gedwongen over een aantal gruwelijk verminkte lichamen te stappen. Het waren de slachtoffers van de vampiers, en de vampiers zelf. Eigenlijk was er geen verschil tussen deze twee groepen.

Na twintig minuten werd het signaal dat hij opving sterker. James versnelde zijn pas toen hij merkte dat het signaal afkomstig was uit de ruimte van waaruit Retuow Snof de kelder had geregeerd. Was daar nog iemand in leven? "Natuurlijk, oen," zei hij tegen zichzelf. "Je pikte immers het geluid van een hartslag op met je fijngevoelige microfoons." Hij ging de kamer binnen. In het midden van de kamer stond een standbeeld van Trent Kegarson. Het was geen natuurlijke voorstelling, maar een verwrongen imitatie. Zijn in het pak ingebouwde instrumenten vertelden hem dat het geen beeld was, maar een versteende man. Hij had het centrum van de mysterieuze ontploffing gevonden! Rondkijkend zag hij in een hoek van de kamer een bloedmooie slanke jonge vrouw staan die hij herkende als Marlie Locke.
Marlie zag dat MR-6 de kamer was binnengekomen en het stoffelijk overschot van haar belager onderzocht. Plots merkte ze dat het hoofd van de robot anders was. Correctie, het was helemaal geen robot, maar een mens. Of een vampier. Toen ze opgemerkt werd schraapte ze haar keel en vroeg: "Wil je mijn bloed drinken? Als dat zo is ben je nog lang niet jarig!" Opgelucht hoorde ze dat MR-6 daarin niet was geïnteresseerd. Niet wetend wat anders te doen begon ze hem haar belevenissen te vertellen.
Ze keek James Parker even aan en meende een oude bekende in hem te ontdekken. Misschien was het wel familie van Wally Valens. Marlie vroeg het hem en Jim antwoordde bevestigend. Jim grijnsde: "U wordt de tante van mijn verloofde! Zij lijkt heel erg op u! Als twee druppels water. U en mijn Jessica zouden identieke tweelingzussen kunnen zijn!" Ze keek naar de stalen kraag die aan haar overall had gezeten en gaf hem aan Jim terwijl ze haar ranke hals masseerde. Misschien had hij voor zijn kostuum wel reserve onderdelen nodig. James Parker bedankte Marlie en escorteerde haar naar de uitgang van het hotel.

Daarna voegde James zich weer bij zijn ouders en Kate. De drie zaten op de sofa in het woonkamergedeelte van de suite. De IVF instrumenten stonden op de salonkamer en zo te zien was de koelunit echt goed gevuld met buisjes. Kennelijk wilde Kate het zekere voor het onzekere en had ze bij beiden meer geoogst dan strikt noodzakelijk. Wally had zich intussen weer aangekleed en Kate droeg alleen een badjas en een gezonde blos op haar wangen. Wally had zijn rechterarm stevig om het middel van zijn Kate geslagen. Hij wilde echt nooit meer loslaten. Amanda voelde enige jaloezie. Maar toch was ze blij voor Kate. En ook voor Wally. Hij verdiende een mooie bloeiende vrouw zoals Kate. Amanda zou wel een eigen Wally willen hebben. Tot haar genoegen sloeg Wally zijn linkerarm ook stevig om haar middel heen. Teder kuste hij beide vrouwen op hun wangen en in hun halsen en op hun monden.
Amanda vroeg: "Gaat alles nu goedkomen?"
Jim drukte op een aantal knoppen op zijn kostuum en zei met een glimlach: "Ja, moeder, je bent erg zwanger. De scan is heel duidelijk. En gezien het DNA is Wally Valens duidelijk de vader. Mijn begin is er!"
Tegen Wally riep hij: "Dank je vader!"
Wally Valens vroeg: "Jim, kun je Kate ook scannen?"
James Parker knikte en zei even later: "Kate is volledig in orde. En ook zwanger! Een tweeling in aantocht waarvan gezien het DNA ook Wally Valens duidelijk de vader is! Proficiat! Goed bezig pa! Ik heb jou ook gescand en ook jij bent volledig in orde."
Kate pinkte een traan weg en fluisterde: "Ik kan nog steeds niet geloven dat onze vrienden Scarlett, Trent en Susan nu dood zijn. Alles is zo onwerkelijk. Door die Snof zijn bijna 200 mensen gesneuveld hier! Slechts een klein aantal heeft kunnen ontsnappen. Ik wou dat ik meer had kunnen doen!" Wally had geen woorden en kuste haar troostend op haar hoofd.

Jim voelde zich heel ongemakkelijk zijn ouders zo emotioneel te zien doen en wilde snel maken dat hij weg kwam. Hij wenste zijn ouders een goed leven toe en wilde vertrekken. "Stop, Jim," riep Wally hem na. "Je moet ons nog afzetten in de ruimte. De mensen van het vluchtleidingscentrum van de NASA zouden wel eens gek kunnen worden als ze ontdekten dat hun astronauten zich niet in het ruimtestation bevinden, en de bemanning van de Space Shuttle zou voor niets worden weggestuurd als ze ons zouden willen ophalen." Jim zag zijn vergissing in en bood de ruimtevaarders een lift aan die ze graag accepteerden. Wally moest Kate nu wel loslaten. Hij deed het met tegenzin. Snel kuste hij Kate op haar mond.

Eenmaal terug aan boord van het door Jim Parker herstelde station besloten Wally en Amanda hun taken af te maken. Ze beloofden elkaar dat ze heel goede vrienden zouden blijven. Met heel veel voordelen.

Droom?*** *** *** *** Tijdlijnen. Timelines.