Ambities, wraak, oorlog en nieuw leven. Deel l*** *** *** *** Tijdlijnen. Timelines.

Ambities, wraak, oorlog en nieuw leven. Deel 2.

Oorspronkelijk 1991.

6 augustus 1991.
Het geluid van de val van Eddie's lichaam dreunde hard in haar oren na. Snel belde ze 06-11 en vroeg om een ambulance. Toen deze arriveerde troffen de mensen van de ambulance dienst een bijna hysterische Marlie aan die niet in de buurt van het lijk van haar man durfde te komen. Enkele dagen verstreken. Eddie werd begraven en Marlie werd door vrienden en familie getroost. Tenminste dat probeerden ze. Marlie's instelling ten op zichtte van het leven was radicaal veranderd door de gebeurtenissen rond Eddie's dood. Ze ging bij zichzelf te rade en kwam tot de conclusie dat Retuow Snof, werknemer bij hotel 't Einde, verantwoordelijk was voor Eddie's dood en dat dit heerschap (was het eigenlijk nog wel een mens?) nog meer dingen op zijn geweten had. Van tijd tot tijd doken er berichten in de pers op over vrouwen die zomaar verdwenen. Het ging hier om werkneemsters van het hotel en het café. Marlie besloot dat ze Eddie's 'taak' moest voortzetten: Snof vernietigen! Natuurlijk zou ze wel de nodige voorzorgsmaatregelen moeten nemen. Eerst moest ze zorgen voor een goede voorraad wijwater, houten staken en andere wapens die ze tegen een vampier kon inzetten. Daarna begon ze kruizen te verzamelen en nam ze lessen in hypnose. Dit laatste was omdat ze vreesde dat Snof weer in staat zou zijn haar te hypnotiseren. Ze besloot ook haar kleding aan te passen en ontwierp voor zichzelf een nauwsluitende overall met daaraan een hoge stalen kraag. In de overall kon ze haar wapens opbergen. Op een gegeven moment meende ze gereed te zijn voor het komende gevecht.
Ze trok de met wapens voorziene overall aan, deed de kraag om en stapte in een paar stevige laarzen.

27 augustus 1991.
Toen ze in het hotel gearriveerd was vroeg ze waar ze Snof kon vinden en men verwees haar naar de kelder verdiepingen. Tot haar verbazing waren deze verdiepingen helder verlicht. Aarzelend liep ze door de gangen, af en toe denkend dat ze geobserveerd werd. Na enkele minuten moest ze de conclusie trekken dat ze verdwaald was. Ze besloot om maar een willekeurige deur te proberen. Voorzichtig probeerde ze de dichtst bijzijnde maar jammer genoeg was deze op slot. Heel vaag hoorde ze verwarrende kreten van achter deze deur komen en ze moest met geweld haar aandacht van deze geluiden afwenden omdat deze bij haar angstige denkbeelden opriepen. Dan maar de volgende geprobeerd. Deze deur ging welopen, en wel krakend. Snel oliede ze de scharnieren en duwde de deur verder open. Voorzichtig keek ze om het hoekje. Twee vrouwen die uniformen van het hotel droegen stonden bij een tafel. Op deze tafel lag het lichaam van een jongen van een jaar of achttien. Om beurten dronken de dames zijn bloed, intussen er voor zorgend dat hij bij bewustzijn bleef en alles kon meemaken. Kennelijk smaakte bloed van angstige mensen een vampier beter dan dat van anderen. Marlie's maag maakte een aantal malen een salto mortale toen ze zag dat bij de jongen organen werden verwijderd. En de jongen was nog steeds bij bewustzijn! Vol walging moest ze haar blik afwenden. Toen ze zich omdraaide kreeg ze de schrik van haar leven. Achter haar stond Eddie. "Hallo, Marlie, ik heb de eer je naar onze heer en meester te brengen." Tsjeng zag er slecht uit. Zijn lichaam was al een tijdje bezig met ontbinden en de wonden aan zijn hoofd maakten het geheel nog een stuk erger. En hij was een vampier geworden. Marlie dwong zich om niet over te geven en rende een andere gang in. 'Eddie' riep haar nog enkele aanwijzingen achterna, maar die wilde ze beslist niet horen.

Half uitgeput vluchtte ze een openstaand vertrek binnen. Op een tafel binnen dit vertrek zag ze een platte grond liggen van het hotel. De tekeningen waren bevlekt met bloed, maar ja, iets anders was nauwelijks te verwachten. Op één van de tekeningen zag ze een vreemd merkteken, en ze besloot dat dat de plaats was waar de vijand zich bevond. Op het moment dat ze de kamer wilde verlaten werd ze plotseling tegengehouden door de jongen wiens organen waren verwijderd. Hij grijnsde vals en begon ruw aan de stalen kraag van haar overall te trekken. Marlie rukte zich los en zag kans langs hem te glippen en de deur achter zich te sluiten.
Langzaam naderde ze het vertrek waar Snof zich zou bevinden. Ze opende de deur van dat vertrek en zag daar hoe Snof bezig was het bloed uit een jonge vrouw te zuigen. Toen hij daarmee klaar was liet hij het lichaam zonder aarzelen vallen. Hij richtte zijn blik op Marlie en glimlachte. Zijn lange bovenhoektanden waren duidelijk zichtbaar en enkele bloeddruppeltjes dropen er nog van af. "Zo, je kon de verleiding niet weerstaan en bent toch nog gekomen. Ik denk dat ik Eddie hiervoor kan bedanken niet waar? Wees niet bang. Een vampier zijn is helemaal niet zo erg hoor. We slapen allang niet meer in doodskisten. We zijn géén levende lijken, maar warmbloedige, levende wezens. Het enige verschil met gewone mensen is, is dat we langer leven, en een aantal heel aardige trucs kennen. Ik heb hier al een redelijk aantal dames verzameld, en deze lieftallige schepselen brachten op hun beurt weer andere slachtoffers, eh, nieuwelingen met zich mee. Jij zult hier koningin worden. Kom bij ons! Kom bij mij."

Marlie besloot niet naar deze toespraak te luisteren en haalde haar wapens te voorschijn. Met een kruis in haar linkerhand en een houten staak in haar rechter stormde ze naar de vampier. Deze schaterde het plotseling uit en greep haar vast bij haar keel. Hij tilde haar daarna met één hand op. Hij pakte het kruis af en verbrijzelde het. Marlie besloot toen de houten staak maar meteen in Snofs hart te stoten. Glimlachend trok hij deze uit zijn lichaam zonder dat deze een wond achter liet. Vervolgens ontnam hij haar het wijwater en dronk de flacon in één teug leeg. "Meisje toch! Dat zijn toch geen manieren." Snof verkeerde in een opperbeste stemming en bekeek de vrouw die probeerde uit zijn macht te komen eens goed. "Je bent nog aantrekkelijker dan de vorige keer. Wij gaan samen de liefde bedrijven! Net zoals in de dromen die ik je man zond. Best jammer dat je geest zo sterk is dat ik de dromen niet rechtstreeks naar jou kon sturen. Maar nu je hier bent voel ik me sterk genoeg om je geest volledig over te nemen." Zijn ogen begonnen een merkwaardige licht uit te stralen en Marlie voelde hoe ze, ondanks haar goede voornemens, toch nog in een trance geraakte. Ze kreeg een visioen van de dromen die Snof naar Eddie had gestuurd. Over hoe Snof hun huis binnenkwam en vervolgens de liefde met haar bedreef. Een deel van haar geest genoot ervan. Maar een ander deel walgde ervan. Een deel dat nog goede herinneringen had aan haar eerste en enige minnaar. Tranen schoten in haar ogen toen ze aan Wally Valens dacht. Dit maakte haar verzet tegen de hypnose nog sterker en het lukte haar om bij bewustzijn te blijven. Snof liet zich niet uit het veld staan en dwong haar haar mond te openen. Hij blies hard een stinkende walm in haar keel. Tegen haar wil in viel ze in een slaap waaruit ze alleen zou ontwaken als hij dit wenste. Dan zou hij haar tot de zijne maken. Hij besloot dat hij samen met deze vrouw zijn rijk der ondoden kon uitbreiden tot in de verste uithoeken der Aarde. Met haar zou hij gebieden kunnen betreden waar normaal geen vampier zou kunnen komen. Hij keek naar het plafond en dacht aan het hotel. ''t Einde' zou kunnen dienen als uitvalsbasis. Hij nam Marlie in zijn armen en droeg haar naar een gereedstaand bed. Zijn handen beroerden haar stalen kraag. Verdomme! Hij kreeg dat ding niet los. Tot zijn schrik zag Snof dat er een soort van elektronisch slot op zat. En daarmee was haar hele overall beveiligd. Maar haar mooie gezicht was naakt en kwetsbaar. Hij zou haar dwingen de combinatie te geven en dan zouden de dromen die hij Eddie had gestuurd levensecht worden… Snof kreeg een stevige laars in zijn gezicht en viel achterover. Marlie grijnsde triomfantelijk. "Snof toch, dacht je nu werkelijk dat die stinkende adem van je mij meer dan vijf seconden zou uitschakelen? Ik geef toe dat je me bijna had, maar bijna rijdt altijd mee zonder een koers te winnen!"
Nogmaals schonk de gulle meid Snof een laars in zijn gezicht. Woedend greep Snof haar vast en smeet haar door de kamer. Zeer behendig landde Marlie op de grond. Snof was sterk en gevaarlijk, maar dankzij haar training was ze zelf ook een partij om rekening mee te houden. Ze stormde weer op Snof af die nu op de vlucht sloeg. Dit was meer dan hij aankon voorlopig. Hij had meer vampiers nodig om deze godin te temmen. Geen nood. Als ze eenmaal de zijne was dan zou geen macht op Aarde hem meer kunnen weerstaan. Snel schoot Snof de kamer uit en deed de deur op slot. Marlie zat gevangen achter de deur en was daarmee in zijn macht. Hij zou later met versterking weer bij haar terugkomen. Eerst het hotel veroveren, en dan was de mooie Marlie aan de beurt.

Trent Kegarson stond aan de receptiebalie in de ontvangsthal van hotel ''t Einde' alwaar het meisje dat dienst had een nieuwe gaste inschreef. Tot zijn genoegen ging het om een bloedmooie beroemdheid. Haar naam was Kate Valens-Phoenix. Ze zag er prachtig uit. Ze was de verleidelijkheid zelve en droeg naast haar koffers een frambooskleurige baret op haar hoofd waarbij ze haar lange rode haar in een paardenstaart had zitten zodat haar oortjes en ranke hals goed zichtbaar waren. Daarnaast droeg ze niet veel meer. Haar bijna te korte strapless jurkje leek wel op haar lichaam geschilderd. Haar prachtige, eindeloze, benen waren de goden zij dank volledig onbedekt. Haar hoge hakken lieten haar lichaam zo staan dat haar atletische figuur volmaakt werd getoond. Haar mooie gezicht straalde een intelligentie en een krachtige zelfverzekerdheid uit die haar extra begeerlijk maakte. Ze was een vrouw van de wetenschap en in de jaren tachtig actrice. Haar tweeling zus Emma was trouwens nog steeds actrice. Trent Kegarson was verliefd op de zussen Phoenix. Ze leken veel op een minnares genaamd Kristen Hardy die hij voor het eerst had ontmoet in 1788. Zoals Susan de Groot zijn grote liefde nu was, zo was Kristen zijn grote liefde in de achttiende eeuw. Was er een verwantschap? Hij snoof Kate's geur en hij wist het nu zeker. Hij wist dat Kristen een dochter genaamd Karen had gehad. Karen had net haar moederlijk huis verlaten toen hij Kristen had leren kennen. Kate rook net zo! Ze was een nakomeling van Kristen en Karen! Zelf had hij bij de heerlijke Kristen een stoere zoon verwekt. Zijn eigen miljoenste kind. Een leeftijdsgenoot van Lord Byron. Trent bloosde lichtjes. Wat zou het leuk zijn als hij bij Kate ook een kind kon verwekken! Maar hij was gelukkig getrouwd met zijn heerlijke Susan en Kate was getrouwd met Wally Valens. Een relatie met Kate Phoenix was uitgesloten. Volledig! Huwelijkse trouw was absoluut.
Trent glimlachte en zei: "Welkom in hotel 't Einde mevrouw Valens. Mijn naam is Trent Kegarson. Ik hoop dat u hier een genoeglijke tijd zult beleven. Het gebeurt niet vaak dat we hier een V.I.P. krijgen. Mijn vrouw Susan en ik zijn grote fans van u en uw man Wally Valens! Jullie zijn ons favoriete beroemde koppel. Mijn Susan kent uw man persoonlijk. Heel persoonlijk en intiem zelfs. In haar slaap roept ze nog steeds zijn naam. Doe hem alstublieft de groeten!"
Toen hij zag dat Kate bloosde schakelde hij over op een meer zakelijke toon: "Wat brengt u trouwens naar ons mooie hotel?"
"O," zei mevrouw Valens, "Ik ben hier omdat ik in het congrescentrum hiernaast een lezing ga geven over archeologie en astronomie."
Trent Kegarson knikte enthousiast en zei: "Astronomie en archeologie! Ik weet daar veel van af. Ik heb zelf nog gewerkt aan de bouw van Stonehenge. Lastig karwei! Al die zware stenen dragen! Ik wens u veel succes toe met uw lezing. Nog mijn excuses overigens voor mijn enthousiaste uitbarsting daarnet. U bent zo ongelooflijk mooi! Ik ben verliefd op u. Als wij beiden ongetrouwd waren geweest dan had ik u nu ter plekke de mijne gemaakt en dan hadden we samen mooie kinderen op de wereld gezet! Maar ik behoor nu eenmaal toe aan mijn heerlijke Susan aan wie ik honderd procent trouw ben en ik ben heel gelukkig met haar."
Kate Valens haalde haar schouders op en zei: "Ik krijg elke dag wel zo'n opmerking. Vrijwel elke man die ik ontmoet wil me. En ik ben ook volledig trouw aan mijn man Wally. Ik ben voor altijd en eeuwig exclusief van hem. Hij heeft het alleenrecht."
Ze glimlachte en liep naar het restaurantgedeelte. Het was bijna etenstijd. Bewonderend bekeek ze het prachtige zilveren bestek. De lange vleesmessen zagen er geweldig scherp uit en dat kon haar goedkeuring wel wegdragen. Het leken wel kleine katana.

Trent Kegarson ging met een blozende glimlach naar de kamer waar zich de voorraadadministratie bevond. Bij de deur ontmoette hij MR-6, een machine die beweerde uit de toekomst te komen. MR-6 begroette hem en ging vervolgens het meisje van de receptie gezelschap houden. MR-6 vroeg zelfs of zij zin had om met hem uit te gaan. Héél vreemd gedrag voor een robot. Nog vreemder was dat het meisje ja zei. Kennelijk zag zij meer in MR-6 dan metaal alleen. MR-6 was met haar antwoord tevreden en verliet de ontvangsthal.

Lang bleef de receptioniste niet alleen want Retuow Snof kwam nu bij haar staan. "Scarlett, ik wilde je even wat vragen. Waarom ben je nooit ingegaan op mijn uitnodigingen om bij mij in de kelder te komen werken?" Voordat ze kon antwoorden maakte Snof een vreemd gebaar waarna een hele zwerm vleermuizen de kelder uitkwam. Het meisje had de geruchten gehoord over Snof en deinsde verschrikt achteruit. Snof probeerde of zijn hypnotische gaven nog werkte en het lukte hem de receptioniste in zijn macht te krijgen. "Ik kan het nog," zei hij tevreden. "Mijn toekomstige bruid zal wel een anti-hypnose truc hebben gebruikt." Hij besloot dat hij de receptioniste aan zijn volgelingen zou schenken. De horde vleermuizen stortte zich op haar en nadat ze zich weer menselijke vormen hadden aangemeten begonnen ze haar, onder leiding van vampier Eddie Tsjeng, leeg te zuigen.

In de kamer van de voorraadadministratie controleerde Kegarson de daar aanwezige gegevens. Hij draaide zich om toen zijn bazin de kamer binnen kwam. "Zeg eens, je hebt nooit het verhaal verteld van hoe je vader het kwaad in de wereld uitroeide door de Zirkon te vernietigen," zei Susan. "Ach, het eindigde met een ouderwetse knokpartij in het wilde westen van 1890 in het stadje Stone Tomb. Veel is daar niet over te vertellen." Trent maakte een gebaar dat er op duidde dat het een triviale zaak was. Plotseling werden ze opgeschrikt door een enorm kabaal. MR-6 kondigde aan dat Snof met een waar leger bezig was het hotel te vernielen. Kort daarop stormde Snof als eerste binnen, zijn handen en tanden dropen van het bloed dat afkomstig was van zijn slachtoffers. MR-6 probeerde hem tegen te houden maar werd opzij gegooid alsof hij slechts een meubelstuk was. Kegarson hield het hoofd koel en rende naar de muur waar zijn zwaard hing. "Zo, het is weer een tijdje geleden, maar draken zullen weer gaan sneuvelen!" De drakendoder stond klaar om Snofs leger op te vangen. Het bloed stolde echter in zijn aderen toen hij zag hoe Susan door de vampier werd gegrepen. "Je bent ontslagen!" riep Susan tegen Snof. "Donder op, je werkt hier niet meer." Kegarson zag een golf van gedrochten op zich afkomen waardoor Snof en Susan aan het zicht werden onttrokken. Het zwaard deed zijn werk en vleesbrokken vlogen in het rond. Snof dook weer op, vast van plan Trent te doden. Ver kwam hij niet want ook hij werd door het zwaard vernietigd. Plotseling voelde Kegarson een scherpe pijn in zijn nek en in een reflex beweging schudde hij zijn tegenstander af. Susan bleek degene te zijn die zijn bloed had gedronken. Brullend zwaaide Kegarson zijn zwaard in het rond. De vampiers rond hem besloten dat het wijselijk was om uit de baan van het zwaard te komen. "Susan," fluisterde Trent, "jij dus ook." Susan stond op en in haar huidige staat als vrouwelijke vampier was ze de verleidelijkheid zelve. Trent nam haar teder in zijn armen en stond toe dat de dodelijke schoonheid op haar gemak zijn bloed kon drinken. Langzaam werden zijn benen loodzwaar en moest hij gaan liggen. Susan maakte een zeer ontspannen indruk en genoot van het bloed dat ze proefde. Even hield ze op en keek Trent aan met een blik die het midden hield tussen dankbaarheid en berouw. Kegarson werd zwakker en zwakker.
Op het laatste moment besloot hij zich toch nog te verzetten. Zijn zwaard sloeg toe en Susan werd door de dood verlost. Kegarson ging daarna door tot er geen vampier meer in leven was.

Na het gevecht viel het hem op dat hij niet vermoeid meer was en ook niet gewond. Zijn onsterfelijkheid kon er niets mee te maken hebben. Hij ging op zoek naar een spiegel. Toen hij er een had gevonden keek hij er in en zag: NIETS! Hij was zelf een vampier geworden. In zijn binnenste voelde hij een verschrikkelijke dorst opkomen en hij besloot dat deze dorst moest worden gelest. Het hele hotel afstropend trof Trent Kegarson nog enkele overlevenden aan. Zodra hij hen vond pakte hij ze op en zoog ze op zo'n manier leeg dat hun lichamen volledig werden verscheurd. Deze zouden nooit een tweede leven hebben als vampier.
Op een gegeven moment was hij het enige 'levende' wezen in het bovengrondse gedeelte van het hotel. Wat nu te doen? Trent concentreerde zich op de kelder van het hotel en rook dat daar nog twee mensen in leven waren. Twee jonge vrouwen. Beiden roken mooi en moedig. Trent grijnsde. Hij hield van sterke vrouwen. Hij besloot zijn neus te volgen en van zijn toekomstige prooien te genieten.

In de kelder trof hij Marlie aan. Marlie zag Trent staan en wilde hem om hulp vragen maar bedacht zich toen ze de verlengde hoektanden zag. Een sprintje trekken leek haar een beter idee. Snel rende ze langs hem heen, maar net toen ze de kelderdeur bereikt had zag ze hoe een vleermuis haar voorbij vloog en veranderde in Trent Kegarson. Deze zei: "Via mijn zintuigen ben ik er achter gekomen dat ik de laatste vampier op Aarde ben. Zelfs Dracula is weer eens door een Van Helsing gedood. Ik ben echter machtiger dan hij ooit is geweest." Hij gaf haar het hypnotische bevel haar overall te openen zodat haar bloedvaten makkelijker waren te bereiken. Ze gehoorzaamde niet. Ze wist immers hoe ze de hypnose kon negeren. En ze werd er steeds beter in.
Trent liep naar zijn slachtoffer. Toen hij vlak bij haar was zag hij een fel licht uit het niets ontstaan. "Ke-Mar-gar-la!" Kegarson herkende onmiddellijk zijn ouders. "Zoon, je vormt nu een verschrikkelijk gevaar voor de mensheid. Je moet dit vampier zijn afzweren! Als je dit niet doet dat zijn wij genoodzaakt om in te grijpen!" De stem van zijn ouders dreunde diep in zijn schedel en Trent kromp ineen van pijn. "Nee," brulde hij. "Ik weet nu wat het is om macht te hebben over leven en dood. Ik laat mij dit niet afnemen!" De geest van zijn ouders zweefde op hem af en zei nogmaals op een waarschuwende toon: "Wij zijn de som van alle goede magie. Gij bent de som van het slechte. Al doet het ons pijn om dit te doen, je moet worden tegengehouden." Trent zette alles op alles en sprong in het licht. Ouders en kind versmolten tot één schitterende massa die hevig begon te trillen. Uiteindelijk verdween het licht en alleen Kegarson leek over te schieten. Hij lachte en beweerde zijn ouders nu grotendeels te hebben verslagen. Opnieuw probeerde hij Marlie te hypnotiseren en dit maal leek het hem te lukken. Zijn slachtoffer verwijderde de stalen kraag van haar overall en ging dicht bij hem staan. Ze keek naar hem op met een wazige, verliefde blik, kennelijk dol van verlangen om leeg gezogen te worden. Trent Kegarson genoot toen hij zag dat ze haar overall langzaam opende en de pracht van haar lichaam aan hem toonde. Marlie haalde plotseling een zilveren dolk uit de overall en plantte deze met al haar macht in Kegarson's duistere hart. De dolk verdween in zijn lichaam en met een ruw gebaar probeerde hij de vrouw te grijpen. Marlie maakte echter een lenige noodsprong achterwaarts en kon ruimschoots buiten zijn bereik komen. Hij wilde vervolgens een sprong wagen die haar tegen de grond moest werpen. Maar voordat hij zich schrap kon zetten voelde hij een hevige pijn. Het bleek dat binnen zijn lichaam zijn ouders hun invloed nog steeds lieten gelden. Samen met het verwoestende zilver van de dolk deden ze hun dodelijke werk. Hij ontplofte en de energie die daarbij vrij kwam liet al het leven op Aarde in het niets verdwijnen.

Wordt vervolgd in deel 3.

Ambities, wraak, oorlog en nieuw leven. Deel 3*** *** *** *** Tijdlijnen. Timelines.