Ambities, wraak, oorlog en nieuw leven. Deel l*** *** *** *** Tijdlijnen. Timelines.

Ambities, wraak, oorlog en nieuw leven. Deel 2.

Oorspronkelijk 1991.

6 augustus 1991.
Het geluid van de val van Eddie's lichaam dreunde hard in haar oren na. Snel belde ze 06-11 en vroeg om een ambulance. Toen deze arriveerde troffen de mensen van de ambulance dienst een bijna hysterische Marlie aan die niet in de buurt van het lijk van haar man durfde te komen. Enkele dagen verstreken. Eddie werd begraven en Marlie werd door vrienden en familie getroost. Tenminste dat probeerden ze. Marlie's instelling ten op zichtte van het leven was radicaal veranderd door de gebeurtenissen rond Eddie's dood. Ze ging bij zichzelf te rade en kwam tot de conclusie dat Retuow Snof, werknemer bij hotel ''t Einde', verantwoordelijk was voor Eddie's dood en dat dit heerschap (was het eigenlijk nog wel een mens?) nog meer dingen op zijn geweten had. Van tijd tot tijd doken er berichten in de pers op over vrouwen die zomaar verdwenen. Het ging hier om werkneemsters van het hotel en het café. Marlie besloot dat ze Eddie's 'taak' moest voortzetten: Snof vernietigen! Natuurlijk zou ze wel de nodige voorzorgsmaatregelen moeten nemen. Eerst moest ze zorgen voor een goede voorraad wijwater, houten staken en andere wapens die ze tegen een vampier kon inzetten. Daarna begon ze kruizen te verzamelen en nam ze lessen in hypnose. Dit laatste was omdat ze vreesde dat Snof weer in staat zou zijn haar te hypnotiseren. Ze besloot ook haar kleding aan te passen en ontwierp voor zichzelf een nauwsluitende overall met daaraan een hoge stalen kraag. In de overall kon ze haar wapens opbergen. Op een gegeven moment meende ze gereed te zijn voor het komende gevecht. Ze trok de met wapens voorziene overall aan, deed de kraag om en stapte in een paar stevige laarzen.

27 augustus 1991.
Toen ze in het hotel gearriveerd was vroeg ze waar ze Snof kon vinden en men verwees haar naar de kelder verdiepingen. Tot haar verbazing waren deze verdiepingen helder verlicht. Aarzelend liep ze door de gangen, af en toe denkend dat ze geobserveerd werd. Na enkele minuten moest ze de conclusie trekken dat ze verdwaald was. Ze besloot om maar een willekeurige deur te proberen. Voorzichtig probeerde ze de dichtst bijzijnde maar jammer genoeg was deze op slot. Heel vaag hoorde ze verwarrende kreten van achter deze deur komen en ze moest met geweld haar aandacht van deze geluiden afwenden omdat deze bij haar angstige denkbeelden opriepen. Dan maar de volgende geprobeerd. Deze deur ging welopen, en wel krakend. Snel oliede ze de scharnieren en duwde de deur verder open. Voorzichtig keek ze om het hoekje. Twee vrouwen die uniformen van het hotel droegen stonden bij een tafel. Op deze tafel lag het lichaam van een jongen van een jaar of achttien. Om beurten dronken de dames zijn bloed, intussen er voor zorgend dat hij bij bewustzijn bleef en alles kon meemaken. Kennelijk smaakte bloed van angstige mensen een vampier beter dan dat van anderen. Marlie's maag maakte een aantal malen een salto mortale toen ze zag dat bij de jongen organen werden verwijderd. En de jongen was nog steeds bij bewustzijn! Vol walging moest ze haar blik afwenden. Toen ze zich omdraaide kreeg ze de schrik van haar leven. Achter haar stond Eddie. "Hallo, Marlie, ik heb de eer je naar onze heer en meester te brengen." Tsjeng zag er slecht uit. Zijn lichaam was al een tijdje bezig met ontbinden en de wonden aan zijn hoofd maakten het geheel nog een stuk erger. En hij was een vampier geworden. Marlie dwong zich om niet over te geven en rende een andere gang in. 'Eddie' riep haar nog enkele aanwijzingen achterna, maar die wilde ze beslist niet horen.

Half uitgeput vluchtte ze een openstaand vertrek binnen. Op een tafel binnen dit vertrek zag ze een platte grond liggen van het hotel. De tekeningen waren bevlekt met bloed, maar ja, iets anders was nauwelijks te verwachten. Op één van de tekeningen zag ze een vreemd merkteken, en ze besloot dat dat de plaats was waar de vijand zich bevond. Op het moment dat ze de kamer wilde verlaten werd ze plotseling tegengehouden door de jongen wiens organen waren verwijderd. Hij grijnsde vals en begon ruw aan de stalen kraag van haar overall te trekken. Marlie rukte zich los en zag kans langs hem te glippen en de deur achter zich te sluiten.
Langzaam naderde ze het vertrek waar Snof zich zou bevinden. Ze opende de deur van dat vertrek en zag daar hoe Snof bezig was het bloed uit een jonge vrouw te zuigen. Toen hij daarmee klaar was liet hij het lichaam zonder aarzelen vallen. Hij richtte zijn blik op Marlie en glimlachte. Zijn lange bovenhoektanden waren duidelijk zichtbaar en enkele bloeddruppeltjes dropen er nog van af.
Retuow Snof grijnsde en zei: "Zo, je kon de verleiding niet weerstaan en bent toch nog gekomen. Ik denk dat ik Eddie hiervoor kan bedanken niet waar? Wees niet bang. Een vampier zijn is helemaal niet zo erg hoor. We slapen al lang niet meer in doodskisten. We zijn géén levende lijken, maar warmbloedige, levende wezens. Het enige verschil met gewone mensen is, is dat we veel langer leven en een aantal heel aardige trucs kennen. Telepathie, telekinese, biokinese, teleportatie, hypnose, macht over dieren, macht over het weer! We kunnen onze lichamen veranderen in vleermuizen, wolven en in mist! We kunnen ons hypersonisch snel bewegen! We zijn supersterk, we kunnen zweven, we kunnen supersnel genezen! We kunnen verleiden en iedereen nemen die we maar willen omdat we echt allemaal supermooi zijn! We zijn supervruchtbaar! En bovendien superbescheiden!"
"Ik heb hier al een redelijk aantal dames verzameld, en deze lieftallige schepselen brachten op hun beurt weer andere slachtoffers, eh, nieuwelingen met zich mee. Jij hebt de eer de eerste vrouw te zijn waarbij ik kinderen ga verwekken. Jij zult hier koningin worden. Kom bij ons! Kom bij mij. Je bent zo ongelooflijk mooi. Ik weet dat het gewoon heerlijk zal zijn je lichaam in mijn armen te nemen. En je te nemen. Je weet dat vampiers superieure minnaars zijn." "Prachtige voorgangers van mij zoals graaf Orlok, heer Ruthven, Faethor Ferenczy, Heinrich en graaf Dracula zijn mijn grote voorbeelden! Ik zal een heerschappij op Aarde scheppen waarin de gewone mensen onze dankbare slaven zullen zijn. Voor ons een bron van voedsel, vermaak en voortplanting! Hoor mij aan hoe ik de wereld zal gaan inrichten en hoe jij daar een rol in gaat spelen! Jij zult..."

Marlie besloot niet naar dit deel van de toespraak te luisteren en haalde haar wapens te voorschijn. Met een kruis in haar linkerhand en een houten staak in haar rechter stormde ze naar de vampier. Deze schaterde het plotseling uit en greep haar vast bij haar keel. Hij tilde haar daarna met één hand op. Hij pakte het kruis af en verbrijzelde het. Marlie besloot toen de houten staak maar meteen in Snofs hart te stoten. Glimlachend trok hij deze uit zijn lichaam zonder dat deze een wond achter liet. Vervolgens ontnam hij haar het wijwater en dronk de flacon in één teug leeg. "Meisje toch! Dat zijn toch geen manieren." Snof verkeerde in een opperbeste stemming en bekeek de vrouw die probeerde uit zijn macht te komen eens goed. "Je bent nog aantrekkelijker dan de vorige keer. En die overall lijkt zelfs op je mooie slanke lichaam geschilderd! Wij gaan samen de liefde bedrijven! Net zoals in de dromen die ik je man zond. Of misschien was het wel allemaal echt? Best jammer dat je geest zo sterk is dat ik de dromen niet rechtstreeks naar jou kon sturen. Maar nu je hier bent voel ik me sterk genoeg om je geest volledig over te nemen." Zijn ogen begonnen een merkwaardige licht uit te stralen en Marlie voelde hoe ze, ondanks haar goede voornemens, toch nog in een trance geraakte. Ze kreeg een visioen van de dromen die Snof naar Eddie had gestuurd. Over hoe Snof hun huis in de nacht binnenkwam en vervolgens urenlang ongeremd de liefde met haar bedreef. Was het een droom? Was het een echte herinnering? Was Snof echt in haar geweest? Ze wist het gewoon niet zeker meer. Haar hele lichaam tindelde van euforie en ze ervoer meerdere heftige climaxen. Ze besefte dat Snof bezig was haar lichaam telekinetisch te verkennen, te betasten en te stimuleren. Niet alleen haar buitenkant maar ook van binnen.
Haar lichaam werd slap en als Snof haar niet bij haar keel had gegrepen zou ze door haar knieën gegaan zijn. Vampiers waren inderdaad superieure minnaars. Haar lichaam wist daar nu alles van. Een deel van haar geest genoot er intens van. Een deel van haar wilde de liefde met Retuow Snof bedrijven. Dat zijn machtige handen die dingen zouden doen die zijn telekinese nu deed. Dat zijn mond haar lichaam zou verkennen. Dat hij bij haar kinderen zou verwekken.
Maar een ander deel walgde ervan. Een deel dat verliefd was geweest op Eddie Tsjeng. Een deel dat ook nog goede herinneringen had aan haar eerste en enige minnaar. Ja, haar enige minnaar! Eddie Tsjeng was zo ouderwets geweest dat hij pas de liefde met haar had willen bedrijven nadat ze getrouwd waren. Maar toen ze met Eddie trouwde was het al te laat geweest. Eddie was toen al onder invloed van Snof en wilde haar niet eens meer aanraken. Wally Valens was de enige man die haar ooit had gehad. Wat Snof stuurde was een heerlijk stoute, natte droom en tegelijk een totale nachtmerrie. Tranen schoten in haar ogen toen ze aan Wally Valens dacht. De enige man die ooit in haar was geweest.
Een ongelooflijke woede maakte zich van haar meester. Dit monster moest gestopt worden. Al die moorden en verkrachtingen! Daar moest een einde aan komen! Snof kuste haar gepassioneerd op haar mond en het was de lekkerste kus die ze ooit had gehad. Haar hele lichaam wilde zich aan hem overgeven. Wat was Snof toch een knappe, superviriele man! Het zou een grote eer zijn om zijn kinderen te mogen baren.
Dit maakte in haar geest haar verzet tegen de hypnose nog sterker en het lukte haar om bij bewustzijn te blijven. Snof liet zich niet uit het veld staan en dwong haar haar mond te openen. Hij blies hard een stinkende walm in haar keel. Tegen haar wil in viel ze in een slaap waaruit ze alleen zou ontwaken als hij dit wenste. Dan zou hij haar tot de zijne maken. Hij besloot dat hij samen met deze vrouw zijn rijk der ondoden kon uitbreiden tot in de verste uithoeken der Aarde. Met haar zou hij gebieden kunnen betreden waar normaal geen vampier zou kunnen komen. Hij keek naar het plafond en dacht aan het hotel. ''t Einde' zou kunnen dienen als uitvalsbasis. Hij nam Marlie's lichaam in zijn armen en droeg haar naar een gereedstaand bed. Zijn handen beroerden haar stalen kraag. Verdomme! Hij kreeg dat ding niet los. Zelfs niet met zijn vampierkracht. Tot zijn schrik zag Snof dat er een soort van elektronisch slot op zat. En daarmee was haar hele overall beveiligd. Maar haar mooie gezicht was naakt en kwetsbaar. Hij zou haar dwingen de combinatie te geven en dan zouden de dromen die hij Eddie had gestuurd levensecht worden. Hij zou haar bewijzen dat vampiers ook in het echt superieure minnaars waren…
Snof kreeg een stevige laars in zijn gezicht en viel achterover. Marlie grijnsde triomfantelijk. "Snof toch, dacht je nu werkelijk dat die stinkende adem van je mij meer dan vijf seconden zou uitschakelen? Ik geef toe dat je me bijna had, maar bijna rijdt altijd mee zonder een koers te winnen! Jij gaat eraan! Je hebt al die mensen met je hypnose hun vrijheid ontnomen en tot slaven gemaakt. Je hebt tientallen mensen vermoord. Je hebt tientallen vrouwen verkracht. Je vermoorde mijn man Eddie, je hebt mijn geest en mijn lichaam aangerand en je wilde mijn lichaam verkrachten! Ik ga je vernietigen!"
Nogmaals schonk de gulle meid Snof een laars in zijn gezicht. Woedend greep Snof haar vast en smeet haar door de kamer. Zeer behendig landde Marlie op de grond. Snof was sterk en gevaarlijk, maar dankzij haar training was ze zelf ook een partij om rekening mee te houden. Ze stormde weer op Snof af die nu op de vlucht sloeg. Dit was meer dan hij aankon voorlopig. Hij had meer vampiers nodig om deze godin te temmen. Geen nood. Als ze eenmaal de zijne was dan zou geen macht op Aarde hem meer kunnen weerstaan. Hij zou een leger Dhampirs met haar maken. Snel schoot Snof de kamer uit en deed de deur op slot. Marlie zat gevangen achter de deur en was daarmee in zijn macht. Hij zou later met versterking weer bij haar terugkomen. Eerst het hotel veroveren, en daarna was de mooie Marlie aan de beurt.

Trent Kegarson stond aan de receptiebalie in de ontvangsthal van hotel ''t Einde' alwaar het meisje dat dienst had, Scarlett Theron, met een blozende glimlach een nieuwe gaste inschreef. Tot zijn genoegen ging het om een bloedmooie beroemdheid. Haar naam was Kate Valens-Phoenix. Ze zag er prachtig uit. Ze was de verleidelijkheid zelve en droeg naast haar koffers een frambooskleurige baret op haar hoofd waarbij ze haar lange rode haar in een paardenstaart had zitten zodat haar oortjes en ranke hals goed zichtbaar waren. Daarnaast droeg ze niet veel meer. Haar korte strapless bodysuit jurkje liet haar rug en zijden onbedekt en zat strak om haar volmaakte lichaam. Alsof het op haar geschilderd was. Haar prachtige slanke benen waren onbedekt en leken eindeloos. Haar mooie gezicht straalde een intelligentie en een krachtige zelfverzekerdheid uit die haar extra begeerlijk maakte. Ze was een vrouw van de wetenschap en in de jaren tachtig actrice. Haar identieke tweeling zus Emma was trouwens nog steeds actrice. In heel spannende erotische thrillers.
De zussen Phoenix waren direct verwant aan een minnares van hem genaamd Kristen Hardy die hij voor het eerst had ontmoet in 1788. Zoals Susan de Groot zijn grote liefde nu was, zo was Kristen zijn grote liefde in de achttiende eeuw. Kristen had een dochter genaamd Karen en Karen had net haar moederlijk huis verlaten toen hij Kristen had leren kennen. Karen was de voorouder van Kate en Emma. Zelf had hij bij de heerlijke Kristen een stoere zoon verwekt. Zijn eigen duizendste kind en de honderdste die hijzelf had helpen opvoeden. Een leeftijdsgenoot van Lord Byron.
Kate, Kate's man Wally en Emma waren heel goede vrienden van zijn vrouw Susan, Scarlett en hemzelf. Trent Kegarson zelf was strikt monogaam en heel braaf daarin. Susan eiste dat zelfs van hem. Susan zelf echter was volledig intiem met Wally, Kate en Scarlett. Trent had daar geen probleem mee. Zolang Susan maar gelukkig was vond hij het goed.
Trent glimlachte en zei: "Welkom in hotel ''t Einde' Kate. Ik hoop dat je hier weer een genoeglijke tijd zult beleven. Wat brengt je naar ons mooie hotel?"
"O," zei Kate, "Ik ben hier omdat ik in het congrescentrum hiernaast een lezing ga geven over archeologie en astronomie."
Trent Kegarson knikte enthousiast en zei: "Astronomie en archeologie! Ik weet daar veel van af. Ik heb zelf nog gewerkt aan de bouw van Stonehenge zo'n vijfduizend jaar geleden. Lastig karwei! Al die zware stenen dragen! Ik wens je in ieder geval veel succes toe met je lezing."
Kate Valens glimlachte en zei "Dank je Trent!" Ze gaf Scarlett een kus op haar mond en liep naar het restaurantgedeelte. Het was bijna etenstijd. Bewonderend bekeek ze het prachtige zilveren bestek. De lange vleesmessen zagen er geweldig scherp uit en dat kon haar goedkeuring wel wegdragen. Het leken wel kleine katana.

Trent Kegarson ging met een blozende glimlach naar de kamer waar zich de voorraadadministratie bevond. Bij de deur ontmoette hij MR-6, een machine die beweerde uit de toekomst te komen. MR-6 begroette hem en ging vervolgens Scarlett gezelschap houden. MR-6 vroeg zelfs of zij zin had om met hem uit te gaan. Héél vreemd gedrag voor een robot. Nog vreemder was dat Scarlett ja zei. Kennelijk zag zij meer in MR-6 dan metaal alleen. MR-6 was met haar antwoord tevreden en verliet de ontvangsthal.

Lang bleef de receptioniste niet alleen want Retuow Snof kwam nu bij haar staan. "Scarlett, ik wilde je even wat vragen. Waarom ben je nooit ingegaan op mijn uitnodigingen om bij mij in de kelder te komen werken?" Voordat ze kon antwoorden maakte Snof een vreemd gebaar waarna een hele zwerm vleermuizen de kelder uitkwam. Het meisje had de geruchten gehoord over Snof en deinsde verschrikt achteruit. Snof probeerde of zijn hypnotische gaven nog werkte en het lukte hem de receptioniste in zijn macht te krijgen. "Ik kan het nog," zei hij tevreden. "Mijn bruid zal wel een anti-hypnose truc hebben gebruikt." Hij besloot dat hij de receptioniste aan zijn volgelingen zou schenken. De horde vleermuizen stortte zich op haar en nadat ze zich weer menselijke vormen hadden aangemeten begonnen ze haar, onder leiding van vampier Eddie Tsjeng, langzaam leeg te zuigen.

In de kamer van de voorraadadministratie controleerde Kegarson de daar aanwezige gegevens. Hij draaide zich om toen zijn bazin de kamer binnen kwam. "Zeg eens, je hebt nooit het verhaal verteld van hoe je vader het kwaad in de wereld uitroeide door de Zirkon te vernietigen," zei Susan. "Ach, het eindigde met een ouderwetse knokpartij in het wilde westen van 1890 in het stadje Stone Tomb. Veel is daar niet over te vertellen." Trent maakte een gebaar dat er op duidde dat het een triviale zaak was. Opgewekt merkte hij op: "Wist je trouwens dat Kate hier weer is?"
Plotseling werden ze opgeschrikt door een enorm kabaal. MR-6 kondigde aan dat Snof met een waar leger bezig was het hotel te vernielen. Kort daarop stormde Snof als eerste binnen, zijn handen en tanden dropen van het bloed dat afkomstig was van zijn slachtoffers. MR-6 probeerde hem tegen te houden maar werd opzij gegooid alsof hij slechts een meubelstuk was. Kegarson hield het hoofd koel en rende naar de muur waar zijn zwaard hing. "Zo, het is weer een tijdje geleden, maar draken zullen weer gaan sneuvelen!" De drakendoder stond klaar om Snofs leger op te vangen. Het bloed stolde echter in zijn aderen toen hij zag hoe Susan door de vampier werd gegrepen.
"Je bent ontslagen!" riep Susan tegen Snof. "Donder op, je werkt hier niet meer." Kegarson zag een golf van gedrochten op zich afkomen waardoor Snof en Susan aan het zicht werden onttrokken. Het zwaard deed zijn werk en vleesbrokken vlogen in het rond. Snof dook weer op, vast van plan Trent te doden. Ver kwam hij niet want ook hij werd door het zwaard vernietigd. Plotseling voelde Kegarson een scherpe pijn in zijn nek en in een reflex beweging schudde hij zijn tegenstander af. Susan bleek degene te zijn die zijn bloed had gedronken. Brullend zwaaide Kegarson zijn zwaard in het rond. De vampiers rond hem besloten dat het wijselijk was om uit de baan van het zwaard te komen. "Susan," fluisterde Trent, "jij dus ook." Susan stond op en in haar huidige staat als vrouwelijke vampier was ze de verleidelijkheid zelve. Trent nam haar teder in zijn armen en stond toe dat de dodelijke schoonheid op haar gemak zijn bloed kon drinken. Langzaam werden zijn benen loodzwaar en moest hij gaan liggen. Susan maakte een zeer ontspannen indruk en genoot van het bloed dat ze proefde. Even hield ze op en keek Trent aan met een blik die het midden hield tussen dankbaarheid en berouw. Kegarson werd zwakker en zwakker.
Op het laatste moment besloot hij zich toch nog te verzetten. Zijn zwaard sloeg toe en Susan werd door de dood verlost. Kegarson ging daarna door tot er geen vampier meer in leven was.

Na het gevecht viel het hem op dat hij niet vermoeid meer was en ook niet gewond. Zijn onsterfelijkheid kon er niets mee te maken hebben. Hij ging op zoek naar een spiegel. Toen hij er een had gevonden keek hij er in en zag: NIETS! Hij was zelf een vampier geworden. In zijn binnenste voelde hij een verschrikkelijke dorst opkomen en hij besloot dat deze dorst moest worden gelest. Het hele hotel afstropend trof Trent Kegarson nog enkele overlevenden aan. Zodra hij hen vond pakte hij ze op en zoog ze op zo'n manier leeg dat hun lichamen volledig werden verscheurd. Deze zouden nooit een tweede leven hebben als vampier.
Op een gegeven moment was hij het enige 'levende' wezen in het bovengrondse gedeelte van het hotel. Wat nu te doen? Trent concentreerde zich op de kelder van het hotel en rook dat daar nog twee mensen in leven waren. Twee jonge vrouwen. Beiden roken mooi en moedig. Trent grijnsde. Hij hield van sterke vrouwen. Die waren altijd het lekkerst. Op elke manier. Hij besloot zijn neus te volgen en van zijn toekomstige prooien te genieten. Misschien zou hij Dhampirs met hen maken. Dat was wat Snof met Marlie had willen doen. Dhampirs waren de nakomelingen van vampiers en mensen en waren de ideale slaven voor een leger om de wereld te veroveren.

Trent veranderde zich in Mist en kolkte als een demonische stormwind de kelderverdiepingen in. In de hele kelder begon het te regenen en te onweren en al snel waren de vrouwen kletsnat van de regen. Hun kleding was doorweekt en kleefde aan hun lichamen. Alsof een natte mond elke vierkante centimeter van hun lichamen had gekust.
Vervolgens blies een krachtige hete wind hun lichamen weer volledig droog. Alsof reusachtige handen hun lichamen van top tot teen hadden gestreeld en gekneed.
Via deze handelingen had Trent Kegarson al hun lichamen grondig verkend en wist hij precies hoe hij hen kon verleiden.
Alle in het hotel aanwezige huisdieren en ongedierte stonden onder zijn mentale controle. Een aantal forse herdershonden bewaakten de uitgangen van het hotel. Knaagdieren en geleedpotigen vormden een erehaag langs de plinten van de gangen en hielden alles in de gaten. Niemand mocht er in of uit. Vooral die mooie vrouwen mochten niet ontsnappen.
De Mist Trent passeerde op de bovenste kelderverdieping Kate Valens-Phoenix en hij wilde zich op haar storten. Een onbekende macht duwde de Mist echter van Kate weg en scheurde zelfs een deel van de Mist los zodat dat gedeelte afstierf en in de vorm een regen van bloed op haar neerdaalde. Het was alsof Kate met een emmer bloed was overgoten.
De onbekende macht zorgde er ook voor dat de Mist Trent niet meer wist dat hij Kate wilde hebben. Wat de Mist Trent wel wist was dat hij zo snel mogelijk van Kate moest vluchten en nooit meer aan haar moest denken. Ook het idee om Dhampirs met Kate te maken was uit zijn geest verbannen. Vernietigd zelfs.

Op de onderste verdieping van de kelder werd de Mist weer een man en in de achterste ruimte trof Trent Kegarson Marlie Tsjeng-Locke aan. Toen ze hem zag wilde ze hem om hulp vragen, maar ze bedacht zich toen ze zijn verlengde hoektanden zag. Een sprintje trekken leek haar een beter idee. Snel rende ze langs hem heen, maar net toen ze de kelderdeur bereikt had zag ze hoe een vleermuis zo groot als een volwassen man haar met een ongelooflijke supersonische snelheid voorbij vloog en weer terug veranderde in Trent Kegarson die de weg naar de deur blokkeerde. Zonder de deur aan te raken draaide Trent de deur telekinetisch op slot.
Trent Kegarson zei: "Via mijn zintuigen ben ik er achter gekomen dat ik de laatste vampier op Aarde ben. Zelfs Dracula is weer eens door een Van Helsing gedood. Ik ben echter machtiger dan hij ooit is geweest. Jouw heerlijke, machtige bloed, zal mij totaal onoverwinnelijk maken." Hij gaf haar het hypnotische bevel haar overall te openen zodat haar bloedvaten makkelijker waren te bereiken. Ze gehoorzaamde niet. Ze wist immers hoe ze de hypnose kon negeren. En ze werd er steeds beter in.
Trent veranderde in een grote Wolf en rende naar zijn slachtoffer. Hij wierp haar omver en ging met zijn poten op haar staan. Met veel plezier begon hij met zijn lange ruwe wolventong haar mooie gezicht helemaal af te likken. Vol walging wist Marlie de Trent Wolf weg te trappen en riep: "Af, fikkie!" Wankelend stond ze op en zag hoe de Wolf weer op haar af kwam. Grijns op zijn bek en zijn tong likte zijn lange, scherpe, tanden.
Toen hij vlak bij haar was zag hij een fel licht uit het niets ontstaan. "Ke-Mar-gar-la!" Kegarson herkende onmiddellijk zijn ouders en veranderde weer in een man. "Zoon, je vormt nu een verschrikkelijk gevaar voor de mensheid. Je moet dit vampier zijn afzweren! Als je dit niet doet dat zijn wij genoodzaakt om in te grijpen!" De stem van zijn ouders dreunde diep in zijn schedel en Trent kromp ineen van pijn. "Nee," brulde hij. "Ik weet nu wat het is om macht te hebben over leven en dood. Ik laat mij dit niet afnemen!" De geest van zijn ouders zweefde op hem af en zei nogmaals op een waarschuwende toon: "Wij zijn de som van alle goede magie. Gij bent de som van het slechte. Al doet het ons pijn om dit te doen, je moet worden tegengehouden." Trent zette alles op alles en sprong in het licht. Ouders en kind versmolten tot één schitterende massa die hevig begon te trillen. Uiteindelijk verdween het licht en alleen Kegarson leek over te schieten. Hij lachte en beweerde zijn ouders nu grotendeels te hebben verslagen. Opnieuw probeerde hij Marlie te hypnotiseren en dit maal leek het hem te lukken. Zijn slachtoffer verwijderde de stalen kraag van haar overall en ging dicht bij hem staan. Ze keek naar hem op met een wazige, verliefde blik, kennelijk dol van verlangen om leeg gezogen te worden.
Trent Kegarson genoot toen hij zag dat ze haar overall langzaam opende en de pracht van haar naakte lichaam aan hem toonde. Spontaan verlangde hij er naar om met Marlie de liefde te bedrijven en bij haar Dhampirs te maken. Nadat die geboren waren zou hij van haar een heel mooie vrouwelijke vampier maken en opnieuw kinderen bij haar verwekken. Dan natuurlijk volbloed vampiers. Haar schoonheid betoverde hem volledig en hij wist dat geen man, vampier of god haar kon weerstaan. En nu ging ze hem volledig vrijwillig haar mooie lichaam schenken en hij zou haar vele malen nemen! Hij was verliefd! Trent Kegarson begon te dagdromen en maakte plannen om een liefdesnestje met Marlie te bouwen en ontzettend veel van haar te houden.
Marlie had echter heel andere plannen en haalde plotseling een zilveren dolk uit de overall en plantte deze met al haar macht in Kegarsons duistere hart. De dolk verdween in zijn lichaam en met een ruw gebaar probeerde hij de vrouw te grijpen. Marlie maakte echter een lenige noodsprong achterwaarts en kon ruimschoots buiten zijn bereik komen. Hij wilde vervolgens een sprong wagen die haar weer tegen de grond moest werpen. Maar voordat hij zich schrap kon zetten voelde hij een hevige pijn. Het bleek dat binnen zijn lichaam zijn ouders hun invloed nog steeds lieten gelden. Samen met het verwoestende zilver van de dolk deden ze hun dodelijke werk. Hij ontplofte en de energie die daarbij vrij kwam liet al het leven op Aarde in het niets verdwijnen.

Wordt vervolgd in deel 3.

Ambities, wraak, oorlog en nieuw leven. Deel 3*** *** *** *** Tijdlijnen. Timelines.