NIS Sunnydale II: Sooner or later.*** *** *** *** Tijdlijnen. Timelines.

De terugkeer van de NIS Sunnydale.

Oorspronkelijk: 2002.

Een man vloog zonder enig hulpmiddel door het heelal. Door diverse mensen had hij diverse namen gekregen. Zijn biologische ouders noemden hem Kal-El, zijn bewonderaars noemden hem 'de man van staal' of 'de man van morgen'. Zijn adoptief ouders hadden hem Clark Kent gedoopt, maar voor het grote publiek droeg hij de tot de verbeelding sprekende naam Superman!

Clark was een tevreden man. Vele lichtjaren van de Aarde had hij de bewoners van de stad Kandor een nieuwe toekomst geschonken, en daarmee rechtgezet wat ooit door ťťn van zijn aartsvijanden deze zeven miljoen Kryptonezen was aangedaan. Braniac had lang geleden de Kryptonese stad Kandor ingekrompen tot een stad die in een fles paste en pas nu, nadat de flessenstad jarenlang in zijn fort der eenzaamheid had gestaan, was het hem en zijn nichtje Kara Zor-El gelukt om hen tot hun normale formaat te brengen. Eenvoudig was het niet gegaan. Eerst had hij in een beschermend pak dwars in een energierijke rode reuzenster moeten vliegen om de benodigde energie te verzamelen. De machine waarmee de energie was verzameld werd vervolgens gebruikt om de stad te vergroten. Helaas was de stad kort daarna vernietigd, maar de inwoners leefden nu en konden weer een normaal bestaan opbouwen.
Superman arriveerde met een snelheid van twintig keer de lichtsnelheid in ons zonnestelsel en hij vloog naar de Aarde via de kern van de zon. Kon hem natuurlijk niet deren. Onze gele dwerg ster was een belangrijke bron van zijn macht. Enkele seconden later was hij in Metropolis en schoot zijn kantoor binnen dat gesitueerd was in het gebouw van media magnaat Morgan Edge, eigenaar van televisiestation WGBS.
Net op tijd zag hij dat zijn collega Lois Lane binnen wou komen en met supersnelheid kleedde hij zich om. Lois lachte naar hem en schudde haar hoofd. "Werkelijk Clark. Je gaat zomaar ergens naar toe zonder iets te zeggen en vervolgens duik je weer ergens anders op. Wat moeten we van je denken. Er staat trouwens iemand voor je deur die je wil spreken. Als het een nieuwswaardig bericht is, laat het mij dan ook even weten?" Clark glimlachte en zei: "Natuurlijk Lois. Laat hem maar binnen."

Nadat de zwartharige vrouw vertrokken was kwam een man de kamer binnen die Clark nog nooit eerder gezien had. De man stelde zich voor: "Hallo meneer Kent, mijn naam is Cade Foster, en ik breng u op de hoogte van een gruwelijk groot gevaar waarvan u op de hoogte moet zijn."
Clark glimlachte schaapachtig en vroeg: "Waarom neemt u dan geen contact op met de politie?" Foster glimlachte en zei: "Ik heb daar enige problemen mee. Bovendien vereist dit de betrokkenheid van Superman. En ik weet dat u dat bent." Clark schoot in de lach: "Sommige mensen beweren dat inderdaad van tijd tot tijd, maar ik kan u verzekeren dat…" Foster werd kwaad en sloeg met zijn vuist op tafel: "Luister eens Kent, ik weet waarover ik het heb. Ik kom uit een parallel universum waarin u een stripheld bent. En ik kan het bewijzen. Ik weet dingen die anderen niet kunnen weten. Uw pleegouders hebben voordat ze overleden u geholpen om de identiteit van Superman te scheppen. Uit de babydekentjes en kleertjes die u had toen u op Aarde arriveerde is uw kostuum gemaakt. Het glas van uw schip werd de basis van de bril die u als Kent draagt. Uw embleem is ontwerp van uw vader, het alternatieve embleem van uw moeder liet u links liggen. Uw identiteit heeft u geprobeerd te beschermen door de inzet van superman robots, maar de milieuvervuiling op Aarde werd funest voor hun mechaniek. Moet ik verder gaan?"
Clark voelde zich koud worden. "Wat wilt u meneer Foster."
Cade Foster haalde diep adem en zei: "U moet de Aarde behoeden voor een groot gevaar. In een ander parallel universum is een ruimteschip op hol geslagen dat willekeurig diverse wormgaten door diverse realiteiten prikt. Eťn van die gaten bracht mij naar uw wereld en mogelijk zullen er ook andere connecties gemaakt worden. Begrijpt u het gevaar?"
Clark knikte en stond op. Met zijn telescopische zicht taste hij het heelal af en zag tot zijn schrik een wormgat in de buurt van de Aarde actief worden. Uit het gat dook een gigantisch ruimteschip op dat bekend stond als de Deathstar. Het gevaarte was bolvormig en had een diameter van zo'n 120 kilometer.

Lord Darth Vader wist niet wat hen was overkomen. Het ene moment had hij nog zicht op de planeet Alderaan en nu keek hij neer op een volslagen onbekende wereld. Prinses Leia Organa stond naast hem en wist ook niet wat er gebeurd was. Geen nood dacht Vader. Deze planeet mocht ook dienen als schietschijf. Dodelijke energieŽn bouwden zich op in de planetendoder. Een gifgroene straal schoot naar de Aarde.

Clark had geen seconde te verliezen. Hij trok zijn burgerkleren uit, vloog naar de bodem van de oceaan en duwde de Aarde uit de baan van de dodelijke straal. Vervolgens duwde hij de Deathstar terug het wormgat in naar haar eigen heelal.
Cade Foster knipperde even met zijn ogen toen hij meende dat Clark verdwenen was, maar dat moest een illusie geweest zijn, want hij zat weer gewoon voor hem. Clark vroeg hem: "Hoe is dit probleem op te lossen meneer Foster?" Cade Foster grijnsde en zei opgelucht: "Ik dacht wel dat ik u kon overtuigen. Ik heb hier de blauwdrukken bij me van een ruimteschip van de NIS klasse. Hetzelfde type als de Sunnydale, het schip dat nu al die moeilijkheden veroorzaakt. U bent Superman en u kunt het nabouwen. U kunt zelfs en hele vloot maken van die dingen."
Clark knikte bedachtzaam en vroeg: "Een hele vloot… Hoe beman ik die?" Foster zweeg maar gaf en kaartje waarop stond 'Captain of the NIS Sunnydale'. Op de achterkant stond een adres.
Cade Foster stond op en zei: "Ik vertrouw erop dat alles goed komt." Vervolgens verliet hij het kantoor.

Superman ging aan de slag en binnen enkele dagen was de hele vloot van bijna tienduizend schepen klaar. Vervolgens vloog hij naar de man die hem meer kon vertellen: Ik.

Ik was stom verbaasd toen ik, zittend achter mijn notebook, plotseling Superman voor me zag opduiken. "Goh, Superman! Wat een eer! Waar dank ik uw bezoek aan?" Superman schudde vermanend zijn hoofd en zei: "U heeft de zaak behoorlijk uit de hand laten lopen captain. De NIS Sunnydale zou wel eens het heelal kunnen vernietigen." Ik werd bleek van schrik. "Maar dat was de schuld van Zeppo Dunsel!" riep ik uit. "Als iemand verantwoordelijk is, is hij het wel." Superman nam daar geen genoegen mee. "Dat kan wel zijn captain, maar u bent verantwoordelijk voor uw schip, uw missie en uw bemanning. Als u niet zo druk bezig was geweest met Susan Ivanova, dan was dit wellicht niet gebeurd." Ik weigerde schuld te bekennen. "Nee Superman! Susan had niets te klagen en het was Zeppo die schuld had. Maar desondanks zal ik natuurlijk meehelpen om de Sunnydale te bergen. Ik wil haar en mijn bemanning terug hebben. Voorwaarde is wel dat ik de leiding krijg over de operatie en dat ik degene ben die bepaal wie mijn bemanning is. Breng me naar het vlaggenschip van de vloot en ik zal het commando overnemen." Superman was natuurlijk onder de indruk van mijn charisma en vloog me naar het vlaggenschip van de NIS vloot. De redding was nabij, want ik ging me ermee bemoeien.

De legende leek verloren maar niets was minder waar. Ergens, 'out there' was het schip dat de mensen van NKSF zo tot de verbeelding sprak. Diverse schepen hadden erover gerapporteerd waaronder zelfs de Liberator, Moya, en de Enterprise-D van captain Jean-Luc Picard. Het moest geborgen worden, want de wormgat aandrijving was zo op hol geslagen dat het punten van het multiversum met elkaar begon te verbinden die nooit verbonden hadden mogen worden. Stel dat het hart van een supernova plotseling verbonden werd met de Aarde zelf! Je moest er niet aan denken. Het schip waarover ik het directe commando voerde, het vlaggenschip, droeg de naam NIS Smallville. Dit ter ere van mijn piloot Clark Kent. Andere bemanningsleden waren Max Guevara, de mooie jonge dame uit Seatle (en daarvoor uit Manticore), verantwoordelijk voor de veiligheid aan boord en dokter Janet Fraiser, die eindelijk iets van me wilde weten in een persoonlijke, positieve en intieme zin. Natuurlijk waren allen wederom duplicaten. De originelen konden niet gemist worden in hun huidige functies. Puur als passagier was ook een dame genaamd Jessica Six aan boord.
Ook aan boord was het individu dat alle ellende had veroorzaakt, en dat nu alles moest rechtzetten omdat hij de enige was die de Sunnydale zou kunnen benaderen.
Mijn vorige bemanning (Spock, McCoy, Buffy en Jadzia) was verspreid over diverse schepen van de vloot, en zouden zodra de NIS Sunnydale geborgen was, weer rechtstreeks onder mijn commando vallen.
De NIS vloot verspreidde zich door tijd en ruimte en wist uiteindelijk de Sunnydale te vinden. Tot onze verbazing bleek het schip zich nog altijd in de buurt van Risa te bevinden! Max vertelde me poeslief (maar toch behoorlijk sarcastisch) dat de NIS Roswell een signaal aldaar had opgevangen. De Roswell was het schip onder commando van FBI agenten Kathleen Topolski, Dennis Bryson, Fox Mulder, Dana Scully en 'Gemini'. Nu werd de situatie pas echt gevaarlijk. De Sunnydale was nog altijd niet onder controle en vormde ook een gevaar voor ons.

Toen we zelf in de buurt van de Sunnydale arriveerden liet ik de NIS Roswell gaan. Het had geen zin om twee schepen te riskeren.
Voordat we echter de Sunnydale konden naderen dook er een kilometers grote schijf op. Ik zuchtte diep. Dat moest Diana zijn, de reptielendame van een planeet rond Sirius. Kennelijk wilde ze een graantje meepikken. Ik wendde me tot Clark en zei: "Ook die Bezoekers lopen gevaar, maar ze beseffen het niet goed. Kun je frisbeeŽn?" Clark knikte en verliet tijdelijk de Smallville. Even later zag ik het schip van Diana met spectaculaire snelheid roteren en wegschieten uit de buurt van de gevaarlijke Sunnydale. Kent had stijl.
Ik gaf vervolgens Zeppo het bevel zich naar de Sunnydale te verplaatsen en dat had twee goede redenen: 1. Het was zijn schuld dat alles was misgelopen. 2. Hij had van nature de gave om zelf wormgaten te projecten en te counteren. Hij vroeg nog of hij mijn lijfarts meekreeg, maar die wilde ik zelf houden. Janet was me er dankbaar voor. Aan boord van de NIS Sunnydale.
Zeppo was er zojuist met een eigen wormgat aangekomen. De brug was stil en verlaten en het leek alsof er nooit iemand was geweest. Op het beeldscherm zag Dunsel het zusterschip. De Smallville bewoog zich langzaam in zijn richting. Natuurlijk was piloot Kent nergens bang voor. Hij dacht immers dat hij een onkwetsbare Superman was. Zeppo grijnsde vals. Hij hoefde Supes alleen maar zonder bescherming in een baan rond een rode ster te brengen en het was met hem gebeurd. De grijns verdween van zijn gelaat toen hij besefte wat zijn captain met hem zou doen als hij zoiets zou flikken. Zijn captain was zijn schepper en hij onmiddellijk worden weggevaagd uit elke realiteit.
De Sunnydale zelf was nog behoorlijk gestoord en toen ze merkte dat de man die haar ellende had veroorzaakt aan boord was werd ze behoorlijk kwaad. Zeppo Dunsel voelde hoe het schip diverse wormgaten begon op te bouwen die ieder normaal mens zouden doden. Zeppo was beslist niet normaal en schiep voor elk wormgat een tegenoplossing die ervoor zorgde dat de wormgaten van het schip gedeactiveerd werden. Uiteindelijk werd het schip het allemaal te veel en de scheepscomputer vroeg met een plezierige maar gekrenkte vrouwenstem in zijn hoofd: "Wat doe jij hier ellendeling? Heb je niet genoeg aangericht? Ik en mijn bemanning hadden het goed samen, maar jij moest zonodig aan boord komen omdat je Buffy wilde hebben. En die bleek zelfs een verre voorouder van je te zijn. Schaam je!"
Zeppo Dunsel boog zijn hoofd en zei: "Bij deze biedt ik mijn verontschuldigingen aan. Ik zal proberen je systemen weer te kalmeren. Ik zal alles goed maken, ik beloof het je! Je zult je mensen weer in je hebben." Doctor Zeppo Alexander Dunsel, afstammeling van elk cool sf, horror en fantasy personage ooit bedacht, concentreerde zich en begon zelf diverse wormgaten te projecteren door tijd en ruimte en alternatieve universa. En hij zag wat hij fout had gedaan. Zag waar hij gefaald had. Tranen bungelden over zijn wangen. Zoveel leed en ellende... Maar hij maakte het goed! De NIS Sunnydale kwam tot rust en werd weer bewoonbaar voor haar bemanning. Ik snoof de frisse lucht diep in mij op toen ik weer voet zette op mijn brug. Het schip had veel meegemaakt en was vele eeuwen zoek geweest. Eeuwen volgens haar eigen begrip natuurlijk. Voor mij was het behoorlijk korter. Mijn bemanning was ook reeds weer aanwezig en met genoegen kon ik weer Buffy en Jadzia in mijn armen nemen. Spock en McCoy hielden zich wijselijk met andere zaken bezig terwijl ik met hen een moeilijk gesprek had. Buffy vroeg op onschuldige toon: "Zeg, Captain, ben je intussen braaf geweest?" Ik bloosde en vroeg: "Wat bedoel je Buff? Ik ben altijd goed!" Dax glimlachte ondeugend en merkte op: "Dus jij zegt dus in feite dat Susan en Janet staan te jokken... Dat is nou niet het gedrag van een heer captain. En jij wilt toch te boek staan als een Officer en een Gentleman, of niet soms?" Het schaamrood steeg me naar mijn kaken. Ik boog mijn hoofd en zei: "Het is waar. Ik heb hen intussen heel goed leren kennen. Net zo goed als jullie." Buffy ontplofte van woede: "Ik wist het! Je bent een bedrieger!" Angstig dook ik ineen en piepte: "Ik zal er nooit meer over liegen, maar altijd de waarheid zeggen hierover. Ik beloof het." Buffy kalmeerde een beetje en zei: "Goed, ik zal het deze keer door de vingers zien, maar de volgende keer zal ik je straffen... mijn Captain." Opgelucht haalde ik weer adem. Dat was werkelijk op het nippertje! Alles was goed gekomen. De Sunnydale en haar bemanning waren weer van mij. De twee NIS schepen vertrokken uit de Risa sector en gingen op weg naar een nieuwe bestemming.

En Zeppo Dunsel?
Hem zag ik voorlopig niet meer terug. Ik vroeg me af wanneer hij weer zou opduiken. Wat voor moeilijkheden zou hij dan weer veroorzaken? In stilte huiverde ik. Gelukkig was er nu een hele NIS vloot om zijn eventuele wandaden te bestrijden. Tienduizend schepen zouden toch wel tegen hem opkunnen?

NIS Sunnydale IV: Duisternis en het licht.*** *** *** *** Tijdlijnen. Timelines.